Skip to main content

Matteus 2:1-12 – Verwag om verras te word

Written by Chris van Wyk on . Posted in Chris van Wyk. No Comments on Matteus 2:1-12 – Verwag om verras te word

Verwelkoming

Epifanie is ’n Griekse woord wat met “verskyning” vertaal kan word. Dit verwys na God wat in Jesus Christus verskyn het. In hierdie tyd word daar veral aandag geskenk aan die besoek van die sterrekykers, die doop van Jesus en sy eerste wonderwerk. In al drie gebeurtenisse word Jesus se Godheid en koningsheerskappy sigbaar. Die klem val deurentyd op dit wat Jesus hier op aarde geleer en gedoen het.

Die motief van lig is van die begin af gebruik om uitdrukking te gee aan Jesus se koms na die aarde. Hy is die Lig vir die wêreld en as Lig skyn Hy in die duisternis en die duisternis kan dit nie uitdoof nie. Later noem Jesus ook sy dissipels die lig vir die wêreld en gee daarmee aan hulle die verantwoordelikheid om as sy volgelinge te gaan lewe.  Die Lig is aangesteek in hulle lewens.  Nou is hulle ligdraers van God in hierdie wêreld.

Aanleer

Lied 376:1 Wyses het u ster gesien (sit)

God nooi ons uit en ons kom tot rus

Rus

Toetrede

Lied 335 Die Heiland is gebore (sit)

Votum

Die volk wat in donkerte geleef het, het ‘n groot lig gesien, oor dié wat in die donker land was, het ‘n lig geskyn. (Jes 9:1)

 

Seëngroet

Genade en vrede vir julle!

 

Lofsang

Lied 374 ‘n Ster het in die ooste (staan)

Lied 376 Wyses het u ster gesien (sit)

 

Gebed

God praat met ons en ons luister

Skriflesing: Matteus 2:1-12

Een van die stories wat telkens gelees word in die Epifanie tyd is die verhaal van die magi, die sterrekykers, wat met Jesus se geboorte in Jerusalem aangekom het om aan die nuwe koning van die Jode hulde te bring.  Sommige noem hulle ook konings op voetspoor van Jes 60:3 “Nasies kom na jou lig toe en konings na die glans van die nuwe dag wat vir jou aangebreek het.”

Dit is ‘n besondere verhaal, wat net deur Matteus vertel word.

En dit is veral besonders, omdat dit 3 groepe mense se reaksies op God se menswording kontrasteer: 1) dié van Herodus en Jerusalem, 2) dié van die priesterhoofde en skrifgeleerdes en 3) dié van die sterrekykers.

En omdat ons vandag die eerste treë van 2012 gee, is dit goed om aan die hand van dié drie groepe mense se reaksies op Jesus, ons eie verhaal vir hierdie jaar te beoordeel, en na te dink oor wat ons reaksie op Jesus dié jaar gaan wees, dws hoe ons graag die nuwe jaar sou wou binnegaan.

Besoek uit die ooste

2 Jesus is in Betlehem in Judea gebore tydens die regering van koning Herodes. Na Jesus se geboorte het daar sterrekykers uit die ooste in Jerusalem aangekom 2en gevra: “Waar is Hy wat as koning van die Jode gebore is? Ons het sy ster sien opkom en ons het gekom om aan Hom hulde te bewys.”

3Toe koning Herodes hiervan hoor, was hy, en die hele Jerusalem saam met hom, hewig ontsteld. 4Hy het toe die priesterhoofde en die skrifgeleerdes van die volk bymekaar geroep en hulle uitgevra oor waar die Christus gebore sou word. 5Hulle het hom geantwoord: “In Betlehem in Judea, want so is dit deur ’n profeet geskrywe:

6En jy, Betlehem, gebied van Juda,

jy is beslis nie die kleinste

onder die leiers van Juda nie.

Uit jou sal ’n leier voortkom

wat vir my volk Israel

’n herder sal wees.” c

7Daarna het Herodes die sterrekykers in die geheim ontbied en noukeurig by hulle vasgestel wanneer die ster verskyn het. 8Hy het hulle na Betlehem toe gestuur met die woorde: “Gaan doen noukeurig ondersoek na die Kindjie, en as julle Hom kry, laat my weet, sodat ek ook aan Hom hulde kan gaan bewys.”

9Nadat hulle die koning aangehoor het, het hulle vertrek; en kyk, die ster wat hulle sien opkom het, het hulle gelei totdat dit gaan staan het bo die plek waar die Kindjie was. 10Toe hulle die ster sien, was hulle baie bly. 11Hulle het in die huis ingegaan en die Kindjie saam met Maria, sy moeder, gesien, en hulle het gekniel en aan Hom hulde bewys. Daarna het hulle hulle reissakke oopgemaak en vir Hom geskenke uitgehaal: goud, wierook en mirre. 12En omdat God hulle in ’n droom gewaarsku het om nie na Herodes toe terug te gaan nie, het hulle met ’n ander pad na hulle land toe teruggegaan.

Woordverkondiging

“Eureka!”  Só het die antieke Griekse geleerde, Archimedes, oor en oor geroep terwyl hy kaal in die straat af genael het.  Archimedes het pas vantevore in die bad geklim, en skielik opgelet dat die wateroppervlak styg.  Hoe gereeld hy gebad het, weet ons nie, maar dié spesifieke dag kom hy agter dat die volume van die water wat hy in die bad verplaas, gelyk is aan die volume van sy liggaam in die water.  Verder kliek hy dat die volume van ongelyke voorwerpe sodoende presies gemeet sou kon word.  Dit was voorheen ‘n onoplosbare probleem.  Sedertdien staan sy ontdekking as die Archimedes-beginsel bekend.

Vandaar Archimedes se “Eureka!”  “Ek het die lig gesien!”  Só opgewonde, dat hy kaal deur die strate van Sirakuse genael het.

Nou, dit het onmiddellik ‘n baie praktiese nut gehad.  Voorwerpe kon teen daardie tyd akkuraat geweeg word, maar met Archimedes se ontdekking kon die volume van ‘n voorwerp met die massa daarvan verbind word, om so die digtheid daarvan te bepaal.  Jy kon dus nie meer ‘n bietjie silwer met jou goud meng en daarmee weg kom nie, omdat die digtheid en dus die volume verskil het.  En goudsmede moes van toe af lig loop!

“Eureka!”  “Ek het die lig gesien!”

Om lig te sien

Ons ken almal ‘n “A-ha” moment waar jy skielik die lig sien.  Dit is ook die wonder van die evangelie, trouens wat epifanie in wese beteken, om in Jesus Christus ‘n “A-ha” moment te beleef – nie net dat die Lig van die wêreld verskyn het en jy dit van buite af beskou nie, maar dat die Lig van die wêreld vir jou betekenis kry, dat JY die insig kry in wat sy Koms beteken.  Dit is Epifanie .  Dit lig gaan vir jou aan.  Jy sien die lig in Jesus en dit kry vir jou betekenis.

Reaksies in ons teks

Matteus skryf hieroor in sy evangelie, en gee vir ons ’n beskrywing van drie groepe se reaksies op die Lig van die wêreld, Jesus Christus. En dié reaksies verskil nogal radikaal.

1.  Herodes reageer met berekende ontsteltenis, en Matteus sê die hele Jerusalem saam met hom. ‘n Mens kan aanvaar dat hier van die mense na aan die koningshuis of ten minste die middelklas gepraat word.

Op slinkse wyse ontbied hy die sterrekykers in die geheim, nadat hy deur die profesie van Miga agtergekom het dat die Messias in Betlehem gebore sou word, en beplan om hulle niksvermoedend te gebruik om die koning uit te roei.

Hoekom?

Herodes reageer uit ‘n magsposisie wat geen kompetisie duld nie. Hy is van die begin af ‘n aktiewe teëstander van die boodskap van Kersfees.  Hy verteenwoordig daarmee die gevestigde belange van die magte van die dag. Hy gaan so ver as om deur die sterrekykers die kompetisie uit die weg te probeer ruim – sy manier van “hulde bring”.  En as die sterrekykers te slim is vir hom, en op God se waarskuwing nie teruggaan Jerusalem toe nie, pleeg hy ‘n wrede kindermoord om Jesus by te kom.

Daarmee is hy vir ons ‘n voorbeeld van iemand wat in God se teenwoordigheid kompetisie ruik, en net nie te vinde is daarvoor dat Hy ook ‘n plek in sy lewe kry nie.

Die teenstand kan baie aktief wees – dan sal ‘n mens seker nou nie vanoggend hier in die kerk sit nie, moet ek darem bysê – of dit kan meer subtiel wees, waar God net ingeperk word tot ‘n area wat klein genoeg is om nie die hoof dinge in jou lewe te benadeel of bedreig nie.  Jy staan Hom nie aktief teë nie, maar Hy het net toegang tot jou by ‘n erediens of ‘n noodsituasie, wanneer nood leer bid.

2.  Die priesterhoofde en skrifgeleerdes is weer interessant genoeg tevrede om net die Bybel te lees, die regte antwoord daaruit te haal, en dan terug te sit en niks te doen nie.  Hulle gaan kyk nie eers of daar iemand in Betlehem is nie.  Hulle mis die kairos, die beslissende moment van die wêreldgeskiedenis. Hulle is eintlik tragies-komiese figure.  Hulle verteenwoordig die godsdienstige establishment, wat alles weet, maar nooit so ver kom om tot aksie oor te gaan nie.  Hulle sit met al die antwoorde, maar kan nie die brug slaan na die avontuur van die regte lewe, waar die wonder van die gemeenskap met God wag nie.  Daar breek net nooit ’n regte “A-ha” moment vir hulle aan nie.  Dit Lig van die wêreld verander nie hulle lewens nie.

Want sien, ‘n mens kan so in die Bybel boer, by wyse van spreke, dat jy die God van die Bybel mis.  Jesus verkwalik op ‘n keer sélf die skrifgeleerdes dat hulle die Bybel met groot oorgawe ondersoek, maar nie na Hom toe kom en in Sy teenwoordigheid vir God vind nie.

Ek wil nou definitief nie daarmee sê dat julle nie die Bybel moet lees nie – daarvoor is ek te verbind aan die Bybel as ’n huis om in te woon – maar ek wil wel sê dat die Bybel ‘n pad na God toe moet wees, na luister wat Hy as die Lewende God sê.  En om Hom ook in die glimlag van ‘n kind en in die branders by die see te soek en te vind.

Daar is só ‘n groot gevaar dat ‘n mens in die vergadering van gelowiges kan wees, alles kan hoor en selfs kan saamstem oor die waarheid van die evangelieboodskap, maar nooit die vreugde en die vrede en die uitdagings daarvan ervaar nie.

3.  Die sterrekykers het egter net een doel voor oë: hulle wil die koning sien en sal nie dat iets hulle verhinder om hulle doel te bereik nie.  Hulle wil in die teenwoordigheid van die koning kom, want dit verander alles.

Ons weet min van hierdie sterrekykers.  In die oorlewering van die geskiedenis het hulle name gekry, Caspar, Melchior and Balthazar, maar daar is geen historiese getuienis wat dit bevestig nie.  Dit is nie eers seker of hulle wel drie mans was nie – dit is afgelei uit die drie geskenke wat hulle aan die voete van Jesus neergelê het.  Sommige noem hulle ook konings op voetspoor van Jes 60:3, soos ek vroeër genoem het.

Daar is ’n moontlikheid dat hulle volgelinge van Zoroaster was, ‘n priester van ‘n nuwe monoteïstiese godsdiens in wat vandag bekend staan as Iran.  Die Jode het reeds tydens die ballingskap in Babilonië met hierdie beweging kennis gemaak.  Zoroaster het nogal op ‘n unieke wyse oor God se Eenheid gepraat – een van die min monoteïstiese godsdienste van daardie tyd benewens die Joodse godsdiens – en oor die stryd tussen goed en kwaad.  Koning Kores, wat toestemming verleen het dat die Jode terugkeer na hul land, se seun Darius was ‘n Zoroaster.  Dié godsdiens het dus ‘n groot invloed in die Persiese Ryk uitgeoefen.

Indien hierdie wyse manne dus Persiese priesters was, verklaar dit hulle goeie kennis van die sterrekunde, omdat Zoroasters bekend was daarvoor.  Die Grieke het bv hulle sterrekunde by die Zoroasters geleer.  Griekse filosowe soos Plato en Plini verwys met waardering na hulle, en vermeld hul vermoë om tekens te ontsyfer en die toekoms te voorspel (Rodney Stark, The triumph of Christianity, p 11vv).

Hoe dit ook al sy, ons weet ook nie baie van die ster af nie, of dit ‘n supernova was of ‘n samekoms van ‘n paar planete of doodgewoon ‘n natuurwonder.  En hoe hulle die ster se pad bereken het en toe gevolg het – ons weet dit ook nie.

Ons weet net een ding, en dit is dat hulle die koning wou sien en dat hulle alles in die stryd gewerp het om dit reg te kry.  Hulle, uit ‘n vreemde kultuur, en heel moontlik uit ‘n vreemde godsdiens, het die kairos onderskei, die moment van beslissing in die geskiedenis, die dag dat Christus gebore is.

En hulle kom tot insig, beleef ’n “A-ha” moment, skreeu by wyse van spreke, “Eureka” as hulle uiteindelik die Kind in die krip sien.

En daarmee word hulle verander en ingetrek in die Kersverhaal, ingetrek in die verhaal van God met hierdie wêreld.  As hulle na hulle besoek aan Jesus terug wil gaan, word hulle in ‘n droom deur God gewaarsku om nie vir Herodes te sê waar Jesus is nie.  Dit beteken dat hulle – heidene uit ‘n veraf land, saam met die herders, wat ook nie gerekende mense was nie – ingetrek is in die kring wat om Jesus ontstaan het.  Hulle kom in kontak met God, wat selfs van hulle beskermers van die Kind maak, deurdat hulle Herodes se planne fnuik.

Dit is wonderlik hoe ryk en arm, geleerd en ongeleerd, Jood en heiden mekaar voor die krip ontmoet en in harmonie voor God verkeer.  Dit is regtig ‘n ontmoeting van hemel en aarde, waar die aardse verander word en hemels gemaak word, ’n kairos moment, ’n “A-ha”moment, ’n Epifanie.

En hulle is vir my daarom ‘n voorbeeld van mense wat die moment van beslissing, die dinge waarop dit regtig aankom, kon onderskei.  En wat die een ding, die passie om in die teenwoordigheid van God te wees, met alles in hulle nagejaag het.

Toepassing

As ons nou dink aan die drie groepe en met wie ons wil identifiseer, dink ek ons sal twee goed agterkom:

  1. dat ons graag soos die sterrekykers wil wees – en is dit my gebed vir jou, maar
  2. dat daar tog soms trekke van die twee ander groepe ook in ons menswees sigbaar is, ‘n besig wees met die dinge van God sonder om met die God van die dinge besig te wees, en soms selfs ‘n aktiewe beskerming van ons eie belange, waar ons die Here nie wil toelaat om God te wees nie.

Daar is natuurlik niks verkeerd om met die sterrekykers te wil identifiseer nie, en die gedeelte wil juis dit met ons regkry.  Maar ons sal goed doen om ook te dink aan die tye waar ons soos Herodes of soos die priesterhoofde en die skrifgeleerdes opgetree het.  Dit is dinge wat ons moet bely en laat staan.

Ons is dikwels te idealisties.  Ons glo alles sal regkom as ons eie planne net uitwerk. Die gevaar is dat ons boosheid miskyk.  Boosheid is ’n werklikheid.  Die magte in die wêreld, of dit politieke, ekonomiese, godsdienstige of kerklike magte is, laat hulle nie maklik destabiliseer nie.  Wie koers hou na Jesus toe, mag seerkry.  Mag ly en sterf.

Langs die pad ontdek mens hoe die duisternis ook in jouself woon.  Daar is ’n deel van jou wat die lig haat.  Daar is ’n weerstand teen die sterf aan jouself en die navolg van Jesus.  Voortdurende kompromieë doen hulleself as oplossings aan die hand.  Boosheid is ’n werklikheid in elkeen van ons.

Hierdie boosheid word egter nie met mag en geweld beveg nie.  Die Kindjie in die krip het met sy broosheid en sy eindelike dood aan die kruis die bose oorwin.  Liefde, broosheid, selfoorgawe, die oog gevestig op die uitkomste wat God gee, is die wapens wat boosheid troef.

Maar, die teks wil ons veral motiveer om die momente van God se teenwoordigheid te onthou en daarvoor te leef, die epifanieë van Sy teenwoordigheid in ons lewe, die “A-ha” momente.  Want dit is die dinge wat regtig saak maak.  Die momente uit die verlede waar jy die Here se teenwoordigheid ervaar het.  Waar jy net geweet het, ek is by Hom en Hy is by my en alles is reg, selfs al is alles verkeerd.  En die momente wat kom, waar jy God se teenwoordigheid hierdie jaar gaan ervaar.

Wat jy dus met jou saamvat in die nuwe jaar in, is dié momente. En die enigste voorneme wat gaan sin maak vir die nuwe jaar, is om hierdie Godsmomente te soek, en te verwag, te onderskei en te vertroetel.  Verwag om verras te word …

dan sal jy ook soos Archimedes van blydskap “Eureka” kan roep hierdie jaar!

God stuur ons om te leef

Gebed

Dankoffer

Slotlied

Lied 358 Welkom, o stille nag van vrede (staan)

Seën

Respons

Lied 358 Refrein: Christus kom, Christus kom – gee aan God die eer (staan)

c Vgl. Miga 5:1

Fil 1:1-11 – Die Gees verander ons gemeente deur kennis en ervaring – 22 Jan 2012

Written by Chris van Wyk on . Posted in Chris van Wyk. No Comments on Fil 1:1-11 – Die Gees verander ons gemeente deur kennis en ervaring – 22 Jan 2012

Verwelkoming

RUS

Toetrede

  • Lied 519:1-4 – sit

Votum en Seëngroet

Lofsang

  • Psalm 8 (Lina Spies):1-3 – staan
  • Lied 220:1,3 – sit
  • Lied 526 (Afr, Latyn, Afr) – sit

HOOR

Kindertyd

Dit was darem warm, nê!

Wat doen julle die graagste as dit warm is?

Wie van julle kan al swem?

Wie het julle geleer swem?

Wie is dit dié?

Ryk Neethling – Swem kampioen

En wie is dit dié?

Natalie du Toit – Swem kampioen

Kan ‘n mens sommer so goed soos hulle swem?

Wat moet jy doen?

  • Leer
  • Swem

Net een keer?

  • Oefen tot jy regtig goed is daarmee.

Toepassing in die lewe

Dit is so met alles in die lewe.

  • Jy leer wat jy moet doen.
  • Jy oefen dit.
  • So raak jy goed daarmee.

Dit is so met skryf.

  • Graad eentjies – hoe vorder julle met die skrywery?

Dit is so met fietsry

Dit is so met koekbak, en motor ry en leer

  • Jy leer, jy oefen, jy raak goed daarmee

 Toepassing in die kerk

Dit is nie anders in die kerk nie.

Die Here wil hê dat ons vir Hom moet liefhê, en dat ons ander mense ook moet liefhê.

Ons kan die Here egter nie sien nie.

Hoe het ons vir Hom lief?

  • Hy hou daarvan dat ons sing.
  • Hy hou daarvan as ons bid.
  • Hy hou daarvan as ons van Hom leer in die Bybel.
  • Hy hou daarvan as vir ander vertel van Hom.
  • Hy hou daarvan as ons vir ander mense goed is, want dan maak dit Sy hart bly.

Dit is waarom ons nuwe liedjies leer.

Onthou julle nog laasweek se liedjie?

Filippense vier vers vier sê, verbly jul in die Heer (x2)

Verbly jul, verbly jul, verbly jul in die Heer (x2)

Julle gaan netnou dit verder leer, en sommer ook leer wat dit beteken om regtig bly te wees.

Maar dit help nie ons leer dit net een keer nie.

Ons moet dit oor en oor sing totdat ons dit ken en ons dit vir die Here kan sing.

Dieselfde met bid en Bybellees, en vir ander vertel van Hom en om vir ander mense goed te wees.

Ons moet leer hoe om dit te doen, en dan moet ons dit doen, totdat ons goed raak daarmee.

Gebed

Skriflesing

Hierdie intens-persoonlike brief aan die gemeente van Filippi is een van die briewe wat Paulus uit die gevangenis geskryf het (soos ook Kolossense, Efesiërs en Filemon).  Die gemeente is tydens Paulus se tweede sendingreis gestig, ongeveer 50 nC.  Dit was die direkte gevolg van die gesig wat Paulus in Troas (Turkye) van die Masedoniese man gesien het wat hom gesmeek het om hulle te kom help (Hand 16:8-10).  Filippi was dus die eerste gemeente op Europese bodem.  Hy sou hulle later op sy derde sendingreis weer besoek, in die tyd van die Paasfees van 55-56 nC – die fees van die ongesuurde brode (Hand 20:6) – voor hy Jerusalem toe vertrek het.

Die oudste tradisie hieroor is dat Paulus die brief uit sy gevangenis in Rome skrywe, in die vroeë sestigjarige van die eerste eeu, so 10-12 jaar na die stigting van die gemeente.[1]

Ek gee vir julle ’n tydlyn om hierdie brief in historiese perspektief te plaas.

paulus_bediening 

Kom ons lees Filippense 1:1-11

Woordverkondiging

God is op twee maniere aan die werk in ons lewe.

God is op twee maniere aan die werk in ons lewe.  God is betrokke in die dinge wat ons ontwrig.  En God is betrokke in die dinge wat ons bevestig.  Dit is wat ons uit die verhaal van Filippi in Handelinge leer. God skep aan die een kant oortuigings by gelowiges deur die verkondiging van die evangelie, bv by Lidia, en bevestig hulle in die  geloof.  Maar Hy is aan die ander kant net so seer besig in die ontwrigtende gebeure in die stad, met die eienaars wat Paulus-hulle aankla oor die duiweluitdrywing uit die slafin, en die oproer onder die skare wat gesorg het dat die evangelie in die publieke ruimte ingedra is.  Selfs die ontwrigtende aardbewing het bygedra tot die impak van die evangelie op en in die lewens van mense.  Dit oortuig onder andere die bewaarder van God se teenwoordigheid en hy kom tot bekering.

In dit alles is God aan die werk – Hy ontwrig, en Hy bevestig, of ten minste Hy werk deur die ontwrigting en die bevestiging.  Dit is waarom ons nie so gou ontsteld moet word as dinge deurmekaar word nie.  Want God is daarbinne aan die werk.

Wat ons moet doen, is om te onderskei waaroor dit regtig gaan, wat God besig is om daarmee te sê, of daarmee te laat gebeur.

Die gevaar van die tradisionaliste en die vrysinniges

Paulus sit in die tronk in Rome.  Dit is 10 jaar na die gemeente se stigting.  Hy het so pas berig gekry van Epafroditos hoe dit met hulle gaan (2:25).  Hy hoor pragtige goed van hulle.  Hulle is nog sterk besig om vir ander die boodskap van Jesus te vertel.  Hulle sorg vir die mense wat leiding gee, soos vir Paulus self, vir wie hulle geskenke saamgestuur het.  Paulus is opgewonde en bly daaroor.

Maar dit is nie al nie.  Hy hoor ook dat hulle teëspoed kry.  Die teenstand van die gemeenskap van Filippi die afgelope dekade is nog steeds daar.  En daar is iets wat nou nog erger is.  Daar is ‘n klomp mense binne die gemeente wat teruggryp na uitgediende idees, ‘n klomp Joodse tradisionaliste wat eintlik wil hê dat die Filippense ver-Joods moet word.  Christus is goed en wel, en Hy is die Messias.  Maar Hy is ‘n Joodse Messias, en die wet en die besnydenis is deel van die Joodse manier van doen.  Dit moet dus volgens hulle steeds die norm bly, ook vir die gelowiges uit die heidene, al het die gemeentevergadering in Jerusalem anders besluit.

En daar is ‘n paar ander mense wat weer dink, daar is glad nie meer reëls van enige aard nodig nie.  Dit is net die geestelike dinge wat tel.  Jy kan met jou lewe eintlik doen wat jy wil.  Jy kan self besluit wat is reg, en wat is verkeerd.  Jy moet net self tevrede wees met jou eie idees – oor kos, oor verhoudings.  Jy moet wel glo in Christus … en dan kan jy min of meer met jou lewe doen net wat jy wil.

En moenie ‘n fout maak nie.  Dit was ‘n ernstige versoeking vir hierdie gelowiges in Filippi.  Aan die een kant was daar die Joodse reëls wat dit vir jou veilig kon maak en aan die Joodse groep kon laat behoort – die opsie van die tradisionaliste.  Aan die ander kant was daar die vryheid van die vrysinniges, waar jyself eintlik die baas van jou eie lewe raak.

Paulus weet, hy moet hulle help om hulle pad tussen die verstikking van die tradisionaliste en die versoekings van die vrysinniges te vind.

Paulus bid dat hulle sal groei in onderskeiding

En Paulus besef, daar is eintlik net een ding wat nodig is, hulle moet beter kan onderskei waarop dit regtig aankom.  Dit sal hulle help met die onderskeiding van wat God doen – in ontwrigting en bevestiging.  En dit sal hulle help met die tradisionaliste en die vrysinniges.

Maar hy weet, dit help nie net hy gee hulle ‘n Bybel-les, en probeer al sy kennis aan hulle oordra nie.  Hy weet hy kan ook nie net stories vertel van al die ervarings wat hy al gehad het, en wat die gebeure was wat hom geleer het om te kan onderskei tussen die dinge waarop dit regtig aankom nie.  Want hulle was nie daar nie; hulle is nie soos hy nie.  Wat vir hom gewerk het, sal nie noodwendig vir hulle werk nie.

Hy weet dus, hy moet fokus op die diepste en mees omvattende ding wat daar is, die liefde.

Hulle liefde moet groei in onderskeiding

Paulus bid dus vir hulle dat hulle liefde sal groei in onderskeiding.

‘n Ietwat vreemde keuse, nie waar nie?  Nie iets wat ons sommer sou kies nie of hoe?

Ek sou miskien vir hulle ‘n teologie les gegee het.  En hulle laat inskryf het vir ‘n kursus of twee, sodat hulle kennis kan groei en hulle self kan agterkom, hierdie dwaalleraars sit die pot mis – beide die Joodse tradisionaliste sowel as die Griekse vrysinniges.  Hulle is nie so slim soos hulle dink nie.  Dít is hoe dit nou eintlik werk.  Miskien sou jy dit ook doen, argument op argument opstapel, hulle oorrompel met jou intellek …

Maar dit is nie wat Paulus doen nie, al kon hy ook, en al het dit op ander geleenthede ook gedoen.  Hy kies om oor die liefde te praat, want hy weet, dít is waar die onderskeiding begin, dít is wat onderskeiding sy krag gee, dít is wat onderskeiding die vermoë gee om agter te kom wat God se wil is, en belangrik, dít só te doen, dat almal daarop ja kan sê; ja, dít is soos dit moet wees.

  • Mense moet nie net dieselfde dink nie.
  • Mense moet nie net dieselfde voel nie.
  • Hulle hoef nie eers dieselfde ervarings te hê nie.
  • Maar hulle moet almal weet – dít is hoe dit werk.  Dít is wat God se wil is.  Dít is die rigting wat Hy met ons wil gaan.

En dít kan net gebeur, as almal vanaf dieselfde vertrekpunt begin, as almal vanuit die liefde werk, want dít is die universele taal, die taal wat insluitend is, die taal wat almal verstaan.

Daar is nie iets belangrikers nie.   Want as hulle vanuit die liefde kan werk, en in die liefde kan groei, dan weet Paulus dat hulle besig is met wat die Here Jesus self as ‘n model gegee het.  Dit is immers wat Jesus met die voetewas geïllustreer het. Hy gee vrywillig en vrygewig wie Hy is, was hulle voete, doen die werk van ‘n slaaf, en was selfs die voete van die een wat Hom sou verraai.  Hy hou niks terug nie.  Jesus se wese is immers gedefinieer deur wat Hy bereid was om te gee, ‘n ander manier om te sê dat Hy bereid was om lief te hê, trouens dat Hy lief was vir liefhê, soos wat Miga 6:8 al gesê het, en waaroor ek Oujaar gepreek het.

Kennis en ervaring

Ons praat gereeld van geloofsonderskeiding – om in geloof te onderskei wat God se wil is.  Hier in vers 9-10 praat Paulus van onderskeidende liefde, van liefdesonderskeiding, waar hy die woord liefde (agape) koppel aan die woorde betekenisvolle kennis (epignosis) en alle onderskeiding (pase aisthesis) in die oorspronklike Griekse teks, wat in die NAV met begrip en fyn aanvoeling onderskeidelik vertaal word.  Die woordjie alle (onderskeiding) beteken nie soseer volledige onderskeiding nie, maar ’n breë of diep begrip van wat op die spel is.

Paulus bid dus dat hulle liefde só sal toeneem, spesifiek in betekenisvolle kennis (begrip/insig/praktiese kennis) en diep ervaring (fyn aanvoeling), dat hulle die dinge kan onderskei waarop dit regtig aankom.

Hulle perspektief op wat God doen, moet dus – soos ’n dataprojektor se lens – verhelder en skerper gefokus word, deur hulle kennis en ervaring.  So kan hulle intelligente keuses maak deur te onderskei wat God wil, gebaseer op ‘n liefde wat groei in/deur kennis en ervaring!

En die doel daarvan is

  • persoonlik: om geheel en al in die regte verhouding met God te kom – soos een kommentaar sê: om “the best people possible” te wees, en
  • publiek: sodat hulle manier van leef en liefhê tot God se lof en eer sal wees – om “the best choices possible” te maak.

Gebruik jou kop en wees opreg

Nou, hoe werk dit?

Peterson beskryf dit so:

So this is my prayer: that your love will flourish and that you will not only love much but well. Learn to love appropriately. You need to use your head and test your feelings so that your love is sincere and intelligent, not sentimental gush.

Live a lover’s life, circumspect and exemplary, a life Jesus will be proud of: bountiful in fruits from the soul, making Jesus Christ attractive to all, getting everyone involved in the glory and praise of God.[2]

Sien, ’n mens moet jou kop gebruik.  Jy moet met gevoel werk.  Maar, jy moet dit doen vanuit die liefde, waarin jy bereid is om van jouself te gee vir die een met wie jy jou gedagtes deel, of vir die een vir wie jy ’n gevoel het.  En dit moet opreg wees, en intelligent. En dit kan net gebeur as jou liefde aan die een kant groei in kennis, en begrip – dit maak dit intelligent – en aan die ander kant groei deur ervaring, omvattende ervaring – dit maak dit opreg – waarin jy uiteindelik agterkom wat is regtig belangrik, wat maak regtig saak, wat help regtig in ’n gegewe situasie.

Ons gemeente het byvoorbeeld hierdie onderskeiding ervaar met ons sendingwerk:

  • Ons het eers sendelinge uitgestuur en ondersteun.
  • Toe agtergekom, maar dit is almal van ons se job.  Nou ondersteun ons steeds die sendelinge wat ons gestuur het, maar ons leef met groter onderskeiding om ons eie sendingveld te ontdek.
  • En ons kon dit doen, omdat ons liefde vir mense grense oorskry – liefde vir mense in Egipte, in Irak, in Turkye, in Angola, ook ons liefde vir ons sendelinge.

Ons het dieselfde ervaar met ons bedieninge:

  • Ons het die Ontdek jou gawes kursus gedoen, en die Netwerk kursus, en ons het op ’n stadium 77 bedieninge gehad.
  • Toe het ons agter gekom, jy hoef nie net in ’n amptelike kommissie of bediening te wees om die Here te dien nie.  En daarom is daar twee goed wat gebeur:
    • sommige mense het bedieninge geword: dink maar net aan die 30 000 borde kos wat Theo Haveman jaarliks vir honger kinders gee;
    • en die informele bedieninge het gegroei, ons weet nie eers waar almal werk nie – dink maar net aan Gardi Oosthuizen se Fondeling projek, wat weliswaar uiteindelik in ’n besigheid ontwikkel het, maar iets is wat die Here geïnisieer het, nie die Bedieningsraad of die leraars hier by ons nie.
  • Ons liefde vir mense het gegroei in kennis en ervaring – daarom doen ons dit nou so.

Ons ervaar dit met ons saamwees

  • Ons het een groot kermis jaarliks gehad – nou is daar talle geleenthede waar ons ons saamwees vier.
  • En ons is al weer aan die leer – nou wil ’n selgroep hierdie jaar in September weer ’n groot kermis hou,
  • En wat moontlik nou gebeur, is dat ons ’n paar groot geleenthede gaan hê, saam met ’n paar kleineres, wat ons saamwees en ons gevoel van behoort aan mekaar sal laat groei.

En dit is so met ons finansies

  • Sommige gee gereeld, ander eenmalig – en ons begin leer hoe dit werk om ’n begroting daarmee te diens.

En dit is so met ons kleingroepe

  • Ons het aanvanklik elkeen sy eie ding gedoen, en mettertyd agtergekom dat dit beter werk as ons min of meer met dieselfde teks werk – vandaar die Bybelskool en kleingroepmateriaal en die eredienste wat met die teks van die week werk.

En ek kan so aangaan.  Die punt is, dit moet in alles deel van ons gemeentelike lewe en ons eie persoonlike lewe word.  Ons moet groei in ons liefde vir die Here, en vir mekaar, en vir mense in hierdie wêreld.  En ons moet spesifiek al hoe beter leer hoe dit werk – die kennis komponent – en dinge probeer in die praktyk– die ervarings komponent – sodat ons al hoe beter die wil van die Here kan onderskei.

Want, sien, ons moet agterkom wat God besig is om te doen.  Op watter manier Hy betrokke is by iets wat ontwrigtend is:

  • Bv wanneer die begroting knyp, moet ons vra wat sê die Here vir ons
  • En as twee groot bydraes inkom in Desember, dat ons ’n massiewe oorskot het vir Desember, moet ons vra, wat sê die Here vir ons – totdat ons agterkom, en saam Sy wil kan onderskei.

En net so moet ons agterkom op watter manier is Hy betrokke by iets wat bevestigend in iemand se lewe sal wees – as iets goed werk, moet ons vra hoekom, dat ons dit beter kan doen – to be the best people, en to make the beste choices.

En dit is nie iets wat maar net die leraars of die ouderlinge of die leiers se stokperdjie kan wees nie.  Dit is iets waarin ons almal moet deel.

En wat gemeentelik werk, is iets wat ook persoonlik in jou eie lewe so sal wees.

Vertroue en verantwoordelikheid

Ek sluit af met Paulus se oortuiging dat dit God is wat die goeie werk in Filippi begin het, en dat Hy dit end-uit sal voer en voleindig op die dag van Christus (Fil 1:6).  Dit is ook my oortuiging van hierdie gemeente.  God het die goeie werk begin, en Hy sal dit end-uit voer en voleindig op die dag wat Christus weer kom.  Volgende jaar is die gemeente 30 jaar oud, en die kerkgebou 25 jaar oud.  Dit vra ’n viering … en ’n nog breër visie van wat God nog verder deur hierdie gemeente in die wêreld wil regkry.

Maar, ek weet ook, dit sal ook nie gebeur sonder dat elke gelowige, en ek bedoel elke gelowige in hierdie gemeente, hulle verantwoordelikheid nakom nie.

Daar is net een manier om na hierdie boodskap te luister, en dit is om jou verantwoordelikheid, persoonlik, gemeentelik en in die gemeenskap te aanvaar.

Gebed

LEEF

Dankoffer

Slotlied

  • Lied 464:1,4 – staan

Seën

Amen

  • Lied 464 se Refrein

[1] Die talle reise waarna die brief egter verwys, laat heelwat geleerdes dink dat hy nader aan Filippi was, wat gevangenskap in Sesarea of Efese die meer waarskynlike plek van skrywe maak.  Indien hy uit Efese geskrywe het, was dit tussen 52-55 nC.  Indien hy uit Sesarea geskrywe het, was dit in die later 50er jare van die eerste eeu (die keiserlike wag het hom toe alreeds begelei).

[2] Peterson, E. H. (2002). The Message : The Bible in contemporary language (Php 1:9–11). Colorado Springs, Colo.: NavPress.

Fil 1:27-2:4: Vreugdevolle eensgesindheid

Written by Chris van Wyk on . Posted in Chris van Wyk. No Comments on Fil 1:27-2:4: Vreugdevolle eensgesindheid

Verwelkoming

Eiendomskommissie kom Woensdagaand 19:30 bymekaar.  Nuwe lede welkom.

RUS

  • In die Bybelskool lees ons tans die brief aan die Efesiërs.  En die gedagte van Vrydag bly my by: God woon in die gemeenskap van gelowiges.  Kom ons raak bewus van dié wonderlike werklikheid en gee ons aan Hom oor in gebed. En dan gaan ons saam met die koor daaroor sing.
  • Lied 158 – Koor vers 1 en 2, Gemeente vers 3 – sit

Toetrede

Votum en Seëngroet

Here, Jesus, U wat in die gestalte van God was, het U bestaan op Godgelyke wyse nie beskou as iets waaraan U moes vasklem nie, maar U het Uself verneder deur die gestalte van ’n slaaf aan te neem en aan ons gelyk te word.

En toe U as mens verskyn het, het U Uself verder verneder.  U was gehoorsaam tot in die dood, ja, die dood aan die kruis. Daarom het God Uook tot die hoogste eer verhef en U die Naam gegee wat bo elke naam is, sodat in die Naam van Jesus elkeen wat in die hemel en op die aarde en onder die aarde is, die knie sou buig, en elke tong sou erken: “Jesus Christus is Here!” tot eer van God die Vader.

Lofsang

  • Vonkk 85 (Psalm 8) – Here, ons Here, Hoe groot is U – Koor vers 1 en 2; Gemeente telkens keervers en vers 3 en 4 – sit
  • Liedboek 435 – Heil’ge Gees U bou ‘n tempel deur die Woord wat kragtig werk – staan

HOOR

Skriflesing

Fil 1:27-2:4

Kindertyd

  • Wat dink julle adverteer dié mense? Logos verskyn een vir een: Wimpy, Steers, Billabong.
  • Hoe weet ons ‘n hemp is van Billabong? Aan die Logo – dit laat mense dink aan Billabong.
  • Dit is ook so met ons in die kerk. Mense moet ook kan sien, ons is van die kerk.
  • Wat kan hulle van ons sien?
  • Moet ons ook ‘n teken dra? Ons kan ja.
  • Wat sou julle as teken kies?
  • Wat sien julle hier in die kerk wat ‘n belangrike teken is wat ons kan dra? ‘n Kruis ja.
  • So as ons ‘n kruis dra, dan kan almal sien, ons is kinders van die Here.
  • Maar weet julle.  Dit is wat die kruis beteken wat so belangrik is.
  • Wat sê die kruis van ons?
  • Jesus was so lief vir ons dat Hy vir ons aan ‘n kruis gehang het en vir ons sondes betaal het.
  • Nou kan ons net soos Hy vir ander mense lief wees, bereid wees om vir hulle goed te doen, al waardeer hulle dit nie eens nie.
  • As ons goed is vir ander mense, dan sien mense, ons is soos Jesus. Ons is mense van die kruis.
  • Die kruis herinner ons eintlik aan God se liefde vir ons, en ons liefde vir ander mense.
  • Julle gaan nou ‘n kruis maak in die toepassing om julle altyd daaraan te herinner.

Gebed

Woordverkondiging

Die Gees van Christus verander ons gemeente tot vreugdevolle eensgesindheid

Wat hoor jy as jy die woord EENSGESIND hoor?

  • Presies dieselfde gesindheid?
  • Presies dieselfde gedagtes?
  • Presies dieselfde gevoelens?
  • Presies dieselfde gedrag?

Baie mense hoor die woord so, hou selfs daarvan, en veg daarvoor.  En bewaar jou as jy nie dieselfde doen, dink of voel nie.  Dan word jy en jou idees aangeval en verdag gemaak, sodat jy óf ingee óf uitgestoot word.  Baie politieke sisteme is so.  Selfs volksisteme en kulture funksioneer baie keer so.  Eensgesindheid word verstaan as om presies dieselfde te dink … en as jy durf verskil, dan verander jy van vriend in vyand.

Selfs in die kerk is dit soms so.  Eensgesindheid word baie keer misverstaan as om dieselfde te dink, en om by die meerderheid se denke en gevoelens in te val.  En mense wat anders doen, dink of voel word baie keer uitgestoot, meer as vyande hanteer as vriende binne dieselfde gemeenskap.  En ongelukkig is dit baie keer dié tipe reaksies wat ons sien in die briewe in die koerante en in die groot uitsprake wat gemaak word.  Mense wat eintlik met ‘n idee van eensgesindheid werk wat beteken almal moet presies doen, dink of voel soos hulle doen, dink of voel.  En wee jou as jy durf verskil …

Só ‘n verstaan van eensgesindheid is egter verdelend.  Dit jaag mense uit mekaar, sommige op dié hoop en ander op daardie hoop.  Dit skep vyandskap, baie keer tussen mense wat nie net van beter behoort te weet nie, maar mekaar ook boonop nodig het.  Want ons almal het mos maar net ‘n deel van die waarheid beet, en ons het mekaar nodig, om uit almal se bydraes, almal se verskillende bydraes, ‘n beter prentjie van die waarheid, ook Die Waarheid, Jesus, te vorm.

Dit is immers waarom ons 4 evangelies het, en nie net 1 nie.  Dit is waarom ons 13 briewe van Paulus het, en nie net 1 wat sommer vir almal sou gegeld het nie.  Dit is waarom daar Konings en Kronieke is in die OT, wat min of meer dieselfde geskiedenis dek, net uit verskillende hoeke, en 150 Psalms en nie net 1 nie.

Verskillende perspektiewe vorm die volle prentjie van God se genade en die lewe wat Hy skenk.

Wat bedoel Paulus dus as hy hier in Filippense oor eengesindheid praat?

Wel dit is duidelik dat hy nie daarmee bedoel dat almal dieselfde hoef te doen nie.  Ons het verlede week gehoor dat hy bly is dat Christus verkondig word, al het sommige eintlik daarmee vir Paulus probeer bykom.  Vir hom was dit nie so belangrik dat jy dieselfde doen as hy nie, maar dat Christus verkondig word.  Dit is immers sy hele punt oor die verskillende gawes wat die Here vir sy kerk deur die Heilige Gees gegee het.  Dit is sodat die verskeidenheid gawes die eenheid binne die liggaam van Christus sou dien.  Almal kan nie dieselfde dinge doen nie.  Dit sal tot ernstige eensydigheid lei en die hele bediening van die kerk verskraal.  Eensydigheid is nie eensgesindheid nie.  Ons hoef dus nie dieselfde dinge te doen nie.

Dit is ook duidelik dat hy nie daarmee bedoel dat almal dieselfde hoef te dink nie.  Daarom skryf hy op ‘n hele paar plekke in sy briewe dat mense nie oor alles hoef saam te stem nie.  In sy vroeëre brief aan die Romeine sê hy byvoorbeeld dat as jy ‘n ander idee het oor die eet van kos of wyn, of oor die viering van een dag van die week as belangriker as die ander – die hele debat rondom die viering van die Sondag – dan is dit reg so.  Jy moet net vasstaan in jou eie oortuiging en nie ander mense verkwalik of nog erger verag of veroordeel as hulle van jou verskil nie (Rom 14).  Jy hoef dus nie oor alles saam te stem nie.  Jy hoef nie oor alles dieselfde te dink nie.  Eendersdenkend is nie eensgesindheid nie.

Dit is ook duidelik dat hy nie daarmee bedoel dat almal dieselfde hoef te voel nie.   Want voel en dink was eintlik verbind aan mekaar.  Daarom kon hy die woord hart wisselend gebruik, soms vir denke en soms vir gevoelens en soms sommer vir jou hele lewe.  Dit is in elk geval so dat gevoelens en denke eintlik albei met ons interpretasie van die werklikheid te make het.  En sommige van ons werk meer met die effek op die geheel van ons lewe (en daar is niks fout mee nie), en ander meer met die logika van die reaksies wat ons daarop het (en daar is niks fout daarmee ook nie).  Slim mense sal juis sorg dat albei kante beklemtoon word, en gebruik word om goeie besluite te maak en te sorg dat ons optredes van emosionele sowel as intellektuele volwassenheid en intelligensie getuig.

Eensgesindheid is dus nie om dieselfde te doen, of te dink, of te voel nie.  Dit is in elk geval ‘n onhaalbare droom.

Wat bedoel Paulus dus as hy oor eensgesindheid praat?

En maak geen fout nie.  Dit is baie belangrik dat ons dit verstaan.  In ons teksgedeelte wil hy ons juis aanmoedig om hierdie eensgesindheid te handhaaf na buite toe – in ons interaksie met die gemeenskap – en na binne toe – in ons interaksie met ons eie gemeenskap.  En daarby wil hy hê dat ons dit met vreugde sal doen, en met oorgawe.  Eensgesindheid moet nie vir ons soos ‘n keurslyf voel nie, ‘n korset van stowwerige muwwe eenderse denke, gevoelens en dade nie, waar jou bydrae vir jou by voorbaat voorgeskryf word, en jy geen unieke kreatiewe buite-die-boks bydrae kan maak nie.

Ons moet mekaar mos juis verstom met wat die Here deur ons unieke gawes kan regkry.  En dit kan nie gebeur as ons dink dat eensgesindheid is om dieselfde te dink, doen en voel nie.

Wat bedoel Paulus dus as hy oor eensgesindheid praat?

Uit die teks het ek drie perspektiewe gehaal wat vir my die essensie daarvan saamvat:

1.  Eensgesindheid is om dieselfde soort denke, gevoelens en gedrag te hê

Dit is wat die Griekse woord in wese bedoel.  In Engels is die beste vertaling vir my like-mindedness, soos die NIV dit het.  Dit beteken om dieselfde soort denke, gevoelens en gedrag  te hê.

  • Een analogie is dié van families.  Hulle lyk nie dieselfde nie, in elk geval nie presies nie.  Maar hulle het dieselfde soort voorkoms.  Die hare, die oë, die stappie, die eetlus.  My ma moes gister ‘n groot swerm bye laat verwyder by haar huis.  En sy het ‘n byeliefhebber gekry, wie se hele familie met bye boer en met bye werk.  Kinders, ouers.  Hulle is bye-mense, en dit was blykbaar ‘n plesier om die man dop te hou.  Die gemaklikheid met die bye.  Die hartseer toe dinge bietjie skeef loop, trane wat uit sy oë loop toe in die proses die koningin deel van die koek seerkry, en hy weet, dit is eintlik die einde van die swerm.  ‘n Regte bye-mens!
  • Geen wonder dat Paulus dus soveel moeite doen om die gemeente van Filippi as adelphoi, broers en susters, aan te spreek nie.  Want hy wil die spyker diep inslaan.  Hulle is familie van mekaar, geestelike familie. En dit beteken dat as jy na twee Christene kyk, hulle nie noodwendig soos identiese tweelinge sal lyk nie, maar soos kinders uit dieselfde familie.  Jy gaan egter nie by hulle kyk na die oë, soos by regte families nie, of dit meer ovaal is, en of hulle langer wimpers het, of dieselfde tipe lagplootjies nie.  Jy sal nie eintlik kyk na die haarlyn nie  – of daar nou baie hare is of min – om hulle uit te ken nie
  • Nee, jy gaan kyk na die ooreenkoms in hulle Christelike lewenstyl, die manier waarop hulle in die gemeenskap en in die gemeente optree!  Jy kan sien aan hulle manier van praat, voel en doen, ja, dié mense kom van dieselfde stamboom af, nie soos bloedfamilie nie, maar soos geestelike familie.  Daar is verskille, ja, maar genoeg ooreenkomste, sommige soms so ontwykend dat jy dit nie eers kan plaas nie, maar genoeg van ‘n ooreenkoms om jou te oortuig: hulle is familie, geestelike familie, van dieselfde soort, met dieselfde soort optrede.
  • ‘n Mens sou ook die analogie van ‘n land of nasie kon gebruik. Soms kan jy ooreenkomste tussen mense van dieselfde land sien in hulle uiterlike voorkoms – kleur, lengte, uitdrukkings, taal ensomeer.  Soms is dit nie soseer die uiterlike voorkoms nie, maar die dinge waarvan hulle hou.  Hulle skree vir dieselfde span, of hulle skree vir dieselfde nasionale sport, of hulle eet dieselfde tipe kos, selfs al is hulle in die buiteland.  Ek onthou nog die Chinese meisie van die Doulos wat by ons eenmaal 2 weke gebly het, en ek onthou haar frustrasie met ons “brood”-dieet van daardie tyd.  Sy het gesmag na rys, want dit is haar stapel-dieet.
  • Nou, na aanleiding hiervan, is eensgesindheid wanneer jy na twee Christene kyk, en dit vir jou lyk asof hulle van dieselfde dorp of land af kom.  Hulle skree vir dieselfde tipe helde, en vir dieselfde tipe prestasies.  Hulle huil oor dieselfde tipe goed, en hulle juig oor dieselfde tipe goed.  Dieselfde tipe goed raak hulle harte, bring hulle in beweging – al doen hulle dit verskillend – sommige huil terwyl die trane in hulle keel afloop en jy niks buite sien nie, en ander huil snot en trane.  Maar as jy fyn kyk, sien jy dat hulle ‘n gedeelde hart vir mense en vir die wêreld het.

Hawthorne sê dit pragtig: Eensgesindheid is “a unity of spirit and sentiment in which powerful tensions are held together by an overmastering loyalty to each other as brothers and sisters in Christ”.

Eensgesindheid is dus om dieselfde soort gesindheid te hê, as lede van dieselfde familie op te tree. Om dieselfde tipe dinge te doen, dieselfde tipe dinge te dink, en dieselfde tipe dinge te voel.  Eensgesindheid is nieeendersdenkend nie, maar om dieselfde soort denke, gevoelens en gedrag te hê en lojaal aan mekaar te bly as broers en susters in die Here.

2.  Dieselfde liefde, een van siel, een van strewe

Paulus gaan verder en spel dit uit met ‘n paar ander beskrywings.  Hy kwalifiseer eensgesindheid met drie frases:

  • Eensgesindheid is om: “dieselfde liefde te hê”.  Hy gebruik die woordjie agape – liefde ten spyte van – presies dié tipe liefde wat groter en groter moet groei in ons sodat ons kan onderskei waarop dit regtig aankom (vgl 1:9).  O, hoe belangrik is dit nie!  Om bekend te word as iemand wat nie net lief het ter wille van nie, of lief het vir dié wat vir hom of haar liefhet nie, maar lief het ten spyte van.  Dit is ook een van dié belangrikste maniere waarop ons kan onderskei wie met die liefde van Christus optree in die verskillende debatte wat op die oomblik in ons dagblaaie gevoer word.  Eensgesindheid blyk uit die teenwoordigheid van liefde wat ten spyte van oorkom, nie noodwendig in terme van dieselfde denke of menings nie.
  • Eensgesindheid is om: “een van siel te wees”.  Hy gebruik die woordjie sumpsuchos – “togetherness in soul”, emosies in harmonie.  Waarskynlik lê hieragter die Griekse idee dat ware vriende een siel was wat in twee liggame geleef het.  Hierdie hele idee van harmonie lê ook ingebed in die ervaring van eensgesindheid: nie presies dieselfde gevoelens nie, maar gevoelens wat in harmonie is met mekaar, compatible, versoenbaar.  En onthou, as  ’n mens nie die harmonie ervaar in ’n gemeenskap nie, dan soek jy daarna, praat jy daaroor met mekaar, bid jy met mekaar, loop jy die pad met mekaar, totdat daar ’n harmonie tot stand kom.
  • Eensgesindheid is om: “een van strewe te wees”.  Paulus gebruik die woordjie phronountes – denke in harmonie – NIV vertaal: “being one in purpose”.  Maar belangrik, hierdie eenheid van strewe beteken nie om presies dieselfde gedagtes te hê nie.  Hierdie eenheid van strewe beteken dat ons manier van dink in harmonie kom, soos ’n legkaart wat uit verskillende stukkies bestaan en wat by mekaar pas.

Een van die belangrikste maniere om dié eenheid van gedagtes te bereik, is om eenheid in Christus te soek, en nie in ons eie onvolkome begrip of ervaring van die evangelie (intellektueel of emosioneel) nie.  Ons moet ook veral nie ons onvolledige kennis gebruik as ’n verskoning om mekaar te los of ten minste nie die moeite te doen om mekaar te vind nie.  Hiervoor het ’n mens nederigheid nodig, sowel as baie dapperheid, presies dít wat Christus gedemonstreer het, soos Paulus net hierna sal verduidelik!

3.  Dieselfde gesindheid as Jesus Christus

Maar daar is nog ’n ander kant van eensgesindheid.  Eensgesindheid beteken ten diepste om dieselfde gesindheid as Jesus Christus self te hê, iets waaroor Rethie volgende week meer gaan sê.

Dieselfde gesindheid, sê Paulus in 2:5, moet in ons wees as wat in Christus Jesus was, wat aan die een kant nie skaam was vir wie Hy was nie, maar aan die ander kant nie krampagtig daaraan vasgeklou het nie, en bereid was om met sy woorde, gevoelens en dade vir ons as mense te dien, lief te hê, ten spyte van wie en wat en hoe ons is, en só vir ons ’n voorbeeld gegee het om na te volg.

Om eensgesind te wees, beteken dus eenvoudig om soos-Jesus-gesind te wees.

Wat beteken dit vir ons prakties?

Wel, dit beteken:

  • Dat ons alles in ons vermoë sal doen om alle kinders van die Here om dieselfde tafel te kry.  Dit is wat Paulus onder andere in Antiogië gedoen het.  Hy het hom beywer om die Joodse en heidense Christene in Galasië aan een tafel te kry, sodat hulle eensgesindheid rondom die Nagmaalstafel, as simbool van hulle groter eenheid, kon demonstreer.  En hy het almal aangevat wat dié gemeenskap bedreig het – Petrus, Barnabas – op só ’n wyse dat hulle uiteindelik ook saam aan tafel gesit het (Gal 2).  Ons mag geen ander maatstaf aanlê vir ons gemeenskap met ander gelowiges as die geloof in Jesus Christus nie.  En ons moet alles in ons vermoë doen om gelowiges om een tafel te laat sit, as getuienis van hulle geloof in die Een Here, Jesus Christus.
  • Ek hoor dié week die storie van die ou wat skipbreuk gely het en vir 20 jaar alleen op ‘n eiland moes bly, amper soos met Castaway, Tom Hanks se fliek.  Toe ‘n skip na 20 jaar daar aandoen, en hulle hom daar kry, sien hulle daar is 3 hutte gebou.  Hulle vra toe, waarom 3 hutte?  Hy sê, wel ek het in die middelste een gebly.  En die ander 2?  Nee, daardie een was eers my kerk.  Maar ek gaan nie meer daarnatoe nie, ek het ‘n nuwe een hier gebou.
  • Eenheid tussen kinders van die Here is nie onderhandelbaar nie.  Ek praat nie nou van ‘n fokus op behoeftes of op kommunikasie of iets dergeliks wat jou bediening kan struktureer nie.  Maar ek praat wel daarvan as ‘n mens ‘n onderskeid soos kultuur of etnisiteit as verdelingsbeginsel gebruik, presies die dinge wat die Belydenis van Belhar so helder aanspreek.  Eenheid tussen verskillende kinders van die Here is ‘n gegewe, iets wat God tot stand gebring het, en ons het nie die reg om dit te verander nie.
  • En ek praat hiermee uiteindelik ook nie eers net van die eenheid in ons kerkfamilie nie.  Ek praat van die eenheid wat oor alle grense heen reg oor die wêreld gaan, en wat denominasies in hulle wese uitdaag om eenheid na te jaag en na te strewe, soos Paulus so diepsinnig oor skrywe in sy brief aan Efese.  Terloops, dít is waarom Johannes die gemeente in sy brief aan Efese gewaarsku het dat hulle hulle eerste liefde verlaat het en dit weer moet herwin, die liefde vir God wat die basis is vir hulle liefde vir mekaar … as jou liefde vir Jesus Christus afneem, is daar net nie meer dieselfde samebindende onderlinge krag beskikbaar nie …
  • Dat ons saam sal onderskei wat is belangrik en wat nie – soos Paulus die Filippense aanraai in hoofstuk 1.  Ons mag oor sekere dinge verskil, bv oor kos en wyn, oor die Sondag ensomeer (1 Kor 8-10; Rom 14-15).  Ons moet mekaar toelaat om elkeen sy eie mening daaroor te handhaaf, en ons mag mekaar nie wedersyds veroordeel of verag nie.  Maar, ons moet met mekaar in gesprek bly, selfs daaroor, sodat daar ’n harmonie in gedagtes kan ontstaan.  Ons hoef nie dieselfde te dink nie, maar ons moet dit regkry dat ons verskille nie die onderlinge lojaliteit en liefde bedreig nie.
  • En ons moet ook saam dink oor dié dinge wat regtig belangrik is, waaroor daar eintlik net een legitieme opinie kan bestaan, bv oor Jesus Christus se opstanding (1 Kor 15), of etiese vraagstukke soos bloedskande (1 Kor 6), sodat ons daaroor kan saamstem.  Daarvoor is dit nodig dat ons gereeld bymekaar kom en gesels en bid en reflekteer en weer bid en net nooit ophou nie.
  • En onthou, die uitdaging sal altyd wees om nie net verdraagsaam te wees nie, maar, soos NT Wright sê: “to welcome one another; to rejoice in each other’s presence and the rich diversity of God’s people; and, ultimately, to worship together with one heart, mind and voice”.
  • Dat ons met dieselfde gesindheid saam sal stry vir die evangelie in die wêreld. Paulus skryf hier in hoofstuk 1 vers 27: “Hoofsaak is dat julle lewenswandel in ooreenstemming met die evangelie van Christus moet wees”.  Ons stryd vir die evangelie in die wêreld, vir geloof in Jesus Christus, moet ons saamsnoer om die uitdagings van die evangelie die hoof te bied.  En dit beteken nie net dat ons ons geloof in Hom publiek moet handhaaf nie, maar dat ons ook selfs bereid moet wees om daarvoor te ly, soos hy uitspel in 29.
  • Dit is juis waarvoor Paulus in hoofstuk 2 van die troos in Christus, die aansporing van die liefde (van God die Vader), en die gemeenskap deur die Gees praat, want dít is wat God Drie-enig binne ons doen, sodat ons na buite met een liefde, een siel, en een strewe, eensgesind sal optree.  Dan sal mense sien ons is van dieselfde familie, burgers van die hemel, mense wat die kruis van Jesus Christus met oorgawe en trots dra.

Gebed

LEEF

Dankoffer

  • Vonkk 127 – Koor
  • Liedboek 434 – staan
  • Lied 434 se laaste drie reëls – “Maak ons in liefde eensgesind”

Slotlied

Seën

Amen

Fil 2:12-18 Onberispelike Lewenswandel

Written by Chris van Wyk on . Posted in Chris van Wyk, Filippense. No Comments on Fil 2:12-18 Onberispelike Lewenswandel

Een van die uitstaande kenmerke van die fliek Babe, is die klein varkie se geweldige begeerte om die regte ding te doen.  Hy is altyd gereed om te doen wat nodig is.

  • As die gans hom vra om die wekker te gaan haal in die baas se kamer, gaan Babe sonder skroom in, al beteken dit dat hy in ‘n groot gemors beland toe hulle die verf omskop en die hele kamer bemors.
  • As hy agterkom dat ‘n klompie rondloper honde groot marakas aanjaag onder die skape, en dit net hy is wat iets kan doen, dan takel hy hulle sonder om eers twee keer te dink, en slaag selfs wonder bo wonder om hulle weg te jaag.
  • En die verhouding tussen hom en sy baas, Farmer Hogget (James Cromwell), is kosbaar.  Sy oë volg elke opdrag van sy baas, en met sy naïewiteit oorrompel hy almal met wie hy in aanraking kom.

Verwelkoming

Continue reading

Fil 3:1-4:1 Geestelike volwassenheid

Written by Chris van Wyk on . Posted in Chris van Wyk, Filippense. No Comments on Fil 3:1-4:1 Geestelike volwassenheid

Dit is nie om dowe neute dat Paulus begin om die gemeente van Filippi te herinner daaraan om bly te wees in die Here nie. Dit is wanneer jy met blydskap in die Here lewe, dat die uitdagings van hierdie lewe in perspektief kom, en jy die vermoë ontwikkel om die uitdagings die hoof te bied.

Die lewe is nie maklik nie

Laat ons eerlik wees met mekaar.  Die lewe is nie maklik nie.  Selfs wanneer dinge goed gaan en jy voorspoed belewe, is daar dinge wat sleg gaan, en verkeerd gaan, en ontwrigting saai.  En as die ontwrigtende dinge nie met jou gebeur nie, dan gebeur dit met jou mense, of dit gebeur met jou naaste, of dit gebeur doodgewoon met ander mense in hierdie wêreld.

Continue reading

Prediker 3:1-15 – Op soek na sin en betekenis

Written by Chris van Wyk on . Posted in Chris van Wyk. No Comments on Prediker 3:1-15 – Op soek na sin en betekenis

Verwelkoming

RUS

Votum

Lofsang

  • Liedboek 420
  • Liedboek 415

Gebed

HOOR

Kindertyd

Kom ek hoor by julle:

“Sê nou maar net …”

  • Jy eet net lekkers en glad nie kos nie – wat sal met jou gebeur?
  • Jy speel so lekker dat jy glad nie wil gaan slaap nie – wat sal met jou gebeur?
  • Jy speel so lekker by die huis dat hy glad nie skool toe wil gaan nie – wat sal met jou gebeur?

Dit is wat die Bybel ons ook leer:

  • “Daar is ‘n tyd vir speel en ‘n tyd vir slaap.” 
  • “‘n Tyd vir kos eet en ‘n tyd vir lekkers eet.”

Watter ander tye kan julle aan dink?

Waarvan hou julle? 

Ons is natuurlik lief vir speel, en minder lief vir slaap.  Ons is lief vir lekkers eet en minder lief vir ons kos.

Ons het egter sulke tye nodig in ons lewe.  As ons nie kos eet nie, sal ons later nie meer gesond wees nie.  As ons nie slaap nie, sal ons vaak wees in die dag. 

Ons het nodig om die roetine te volg van speel en slaap, van werk en rus, van by die huis wees en skool toe gaan.

As ons wil graag doen wat ons wil doen wanneer ons dit wil doen, dan werk dit nie so goed vir ons nie.  Daarom moet ons leer om in te pas by die roetines van elke dag, van tandborsel en eet.  As jy net eet en nooit jou tande borsel nie, sal niemand later met jou wil speel nie, en later sal jy nie meer tande hê om mee te eet nie!

Dit is ook so met ons verhouding met die Here.  Daar is ‘n tyd vir werk, maar ook ‘n tyd vir die Here.  Dit is waarom ons hier in die kerk is vandag.  Maar, dit is nie al plek waar ons die Here kan ontmoet nie.

Waar kan ons Hom nog ontmoet?

Dit maak sy hart bly as ons Hom onthou, want Hy dink altyd aan ons.

Skriflesing

Die Prediker was nie ‘n profeet, priester of geskiedskrywer wat oor die belangrike godsdienstige en historiese aspekte van Israel as Godsvolk praat nie. Waaroor die Prediker nadink, is die sin van die lewe en of dit enigsins te vinde is.  Hy dink na oor watter manier van lewe wys sou wees, en watter onwys, watter lewenstyl waarde het en watter nie. 

Hy staan dus in die tradisie van die wysheidsleraars, soos die skrywers van Spreuke en Job, wat oor die sin van die lewe nagedink het, gesoek het vir begrip en insig oor hoe dinge in die praktyk werk.  Hulle het gesoek na patrone en ordes in die werklikheid (of die gebrek daaraan!), om daaruit beproefde beginsels en wyshede af te lei, wat tot hulp kan wees in die lewenskuns.[1]

Die Prediker gee egter nie maklike antwoorde op moeilike worstelvrae nie.  En hy wys veral op die futiliteit om die lewe “onder die son” sonder God te probeer leef.  In hoofstuk  twee het hy geskryf oor twee eksperiemente: ‘n najaag van plesier en vreugde en ‘n ondersoek van wysheid versus dwaasheid.  En sy oorwoë mening is dat dit alles tot niks kom nie.

In hoofstuk 3 dink hy na oor die ritmes en roetines van die lewe:

Prediker 3:1-15

3Elke ding het sy vaste tyd,

elke ding in hierdie wêreld

het sy tyd:

2daar is ’n tyd om gebore te word,

’n tyd om te sterwe,

’n tyd om te plant,

’n tyd om plante uit te trek,

3’n tyd om ’n lewe te neem,

’n tyd om ’n lewe te red,

’n tyd om af te breek,

’n tyd om te bou,

4’n tyd om te huil, ’n tyd om te lag,

’n tyd om te treur,

’n tyd om van blydskap te dans,

5’n tyd om klippe weg te gooi,

’n tyd om hulle bymekaar te maak,

’n tyd om te omhels,

’n tyd om weg te bly

van omhelsing af,

6’n tyd om aan te skaf,

’n tyd om te laat wegraak,

’n tyd om te spaar,

’n tyd om weg te gooi,

7’n tyd om te skeur,

’n tyd om toe te werk,

’n tyd om stil te bly,

’n tyd om te praat,

8’n tyd om lief te hê,

’n tyd om te haat,

’n tyd vir oorlog, ’n tyd vir vrede.

9Wat kry die mens vir die werk

waarmee hy hom vermoei?

10Ek het gesien dat God aan die mens ’n taak gegee het om hom mee besig te hou. 11God het elke ding gemaak dat dit pas in ’n bepaalde tyd, maar Hy het ook aan die mens ’n besef gegee van die onbepaalde tyd. Tog kan die mens die werk van God van begin tot einde nie begryp nie. 12Ek het tot die insig gekom dat daar vir ’n mens niks beter is nie as om vrolik te wees en die goeie van die lewe te geniet. 13Dat die mens kan eet en drink en onder al sy arbeid nog die goeie kan geniet, ook dit is ’n gawe van God.

14Ek het tot die insig gekom dat wat God doen, blywend is:

jy kan daar niks byvoeg nie

en jy kan daar niks van

wegneem nie.

God doen dit sodat die mens

vir Hom ontsag sal hê.

15Wat is, was reeds.

Wat kom, was ook alreeds.

God laat weer gebeur

wat vroeër gebeur het.

Woordverkondiging

Die soeke na meer is vrugteloos

Die Prediker sluit aan by die diep soeke in ons na meer, na beter, na die buitengewone. Hy oorweeg ons soeke daarna in besit, plesier, mag, avontuur, wysheid, kennis, selfs dwaasheid.  Hy neem waar dat ons meer wil hê, meer wil voel, meer wil doen, meer wil bereik … of juis nie bereik nie, as ons die dwaasheid ondersoek, of die werklikheid deur dwelms of drank of degradering ontvlug om ons eie werklikheid te skep.

Maar hy wys uit, in sy eie ervaring daarvan, dat die probleem met die soektog na meer, na die buitengewone, is dat dit uiteindelik vrugteloos is. Dit kom tot niks.  Dit is hebel – niks, nietigheid, ’n rookwalmpie, ’n miswolkie, ’n wasempie (‘n woord wat hy 37 keer gebruik in die boek!) – ’n metafoor vir die wese van die menslike toestand. 

Die soeke na meer is wonderlik in die oomblik, maar die plesier daarvan hou nie.   Dit bly relatief.  Dit is nie absoluut nie.  Ons klim die hoogste berg – en dan is dit verby. Ons bereik die hoogste sport – en dan is dit verby.  Ons ervaar die hoogste plesier – en dan is dit verby.  Ons beywer ons vir ’n miljoen, of twee, of drie – en daar is altyd nog ’n miljoen wat wag.

Die Prediker weet, dit gee groot genoegdoening terwyl jy daarmee besig is, of vir ’n kortstondige oomblik as jy dit bereik het;  maar hy weet ook, daar is altyd weer iets, nog ’n berg, nog ’n mylpaal, nog ’n ervaring. Die soeke na meer hou nooit op nie. En enige “plus” in die lewe, word gekanseleer deur die sekerheid van die dood.

Sommige van ons gooi natuurlik gou tou op in dié soeke, kom gou agter dat die soeke na meer nie bevredig nie, of dat die soeke te veel van ons vra.  Ander hou verbete aan, “until by the time they die there is hardly enough humanity left to compose a corpse.” (Peterson).   Tog vind ons daardie meer … nooit nie.

Die Prediker getuig daarom, na hy self alles onder die son probeer het, selfs die dwaasheid, en waarsku ons almal dat dié soektog na meer na nêrens lei nie. In sy ervaring kom alles tot niks – alles! Die beste ervaring wat ons kan hê, die hoogste plesier, die beste avontuur, is en was vir hom soos die laaste rookwalm van ‘n doodgedrukte sigaret. “There’s nothing to anything—it’s all smoke.” (Peterson in The Message)

Daar is nie blywende sin in die ritmes van die lewe nie

Die Prediker gee in hoofstuk 3 ‘n uitgebreide oorsig oor hoe die ritmes van die lewe mekaar opvolg, en afwissel, maar vind nie blywende sin daar in nie (gesien uit die hoek van die onafwendbaarheid van die dood).

  • Dit is wonderlik as daar nuwe lewe is, die dag dat jy gebore word … maar net so wonderlik as wat die lewe is, net so seker is die feit dat daar ook ’n tyd kom om te sterwe, waar dit wat in jou lewe tot stand gekom het, aan ander oorgelaat word, en jy nie meer daar is nie.  Dit kom dus tot niks.
  • Dit is heerlik om met ‘n nuwe tuin te begin en nuwe plante in die grond te druk en te kyk hoe hulle groei … maar daar kom ook ‘n tyd om plante uit te trek, om te snoei en selfs om te vernietig, en as dit groot bome is, dan is dit dubbeld so swaar.  Dit kom tot niks.
  • Dit is moeilik om te moet erken, maar daar is mense wat hulle lewens daaraan spandeer om lewens te neem, te vernietig … gelukkig is daar ook mense wat hulle lewens daaraan spandeer om lewens te red, maar die een gebeur net soseer soos die ander.  Dit kom dus tot niks.
  • Die beloop van die lewe is doodgewoon, daar is mense wat hulle instel om af te breek, al is daar gelukkig ook mense wat hulle tyd spandeer om te bou, hetsy aan huise, aan verhoudings, of aan gemeenskappe.
  • En daar kom tye wat ‘n mens huil, en treur, oor verlies, oor verydeling, oor verlangens, net soos daar die tye is om te lag, en te jubel, en opgewonde te wees oor wat die lewe bied, ‘n tyd om van blydskap te dans.  Die een tyd kom net so seker soos die ander, en jy kan nie altyd kies wanneer dit sal wees nie.  Dit kom dus tot niks.
  • Daar is mense wat hulle tyd spandeer aan klippe weggooi, net soseer as wat daar mense is wat klippe bymekaar maak, vir watter doel dit ook al mag wees.
  • Daar is ’n tyd om te omhels, om oorweldig te word deur jou passie vir iemand, en ‘n mens moet dit benut, want daar kom tye wat jy dit moet vermy en moet wegbly van omhelsing af, vir watter rede dit ook al mag wees.
  • Daar is ’n tyd om aan te skaf, en ’n tyd om te laat wegraak,
  • ’n tyd om te spaar, en ’n tyd om weg te gooi,
  • ’n tyd om te skeur,en ’n tyd om toe te werk,
  • ’n tyd om stil te bly, en ’n tyd om te praat,
  • Daar kom tye van liefde, en daar kom tye van haat,
  • Tye van oorlog, en tye van vrede.

En die punt is, dit is alles relatief, dit hou nie vir ewig nie – wat goed is as ’n mens dink aan die tye van haat en oorlog, maar sleg is as jy dink aan die tye van liefde en vrede.  Dit kom dus tot niks.

Dit is hierdie ongemak wat die Prediker laat uitroep: “Wat kry die mens vir die werk waarmee hy hom vermoei?”  Dit voel vir hom “Alles kom tot niks.  Niks is blywend nie.”

En dan antwoord hy self in 3:11 wat as volg vertaal kan word: “Hy (God) het alles mooi/goed gemaak op sy tyd. Hy het ook die ewigheid in hulle hart geplaas.  Tog kan die mens nie God se werk van begin tot end uitvind/begryp nie.” 

Die Prediker sê hiermee eerstens dat daar wel ‘n plan of patroon is vir en met alles, maar dat dit God s’n is.  Die plan of patroon is daar, maar meesal nie binne ons bereik nie.  Ons kan dele daarvan verstaan, sommige minder, en ander meer.  Maar, niemand van ons kan dit van begin tot end volledig begryp of deurvors nie.  Maar, die plan is darem daar!

Dit beteken aan die een kant dat ons moet erken dat ons moeilik die patrone van die hede kan gebruik om die toekoms te bepaal.  Ons insig in die verloop van gebeure, soos die tyd aanstap, is net te min.  Om die waarheid te sê, selfs ons insig in wat reg voor ons oë gebeur, is gebrekkig!  Die toekoms kan nie volledig voorspel word op grond van goed wat in die hede voorkom nie, en kan veral nie voorskryf wat sal gebeur of wat sal nie gebeur nie. 

Maar, aan die ander kant ons darem gerustelling kry in die feit dat God die volledige insig daarin het.  Dit staan alles onder God se beheer, al is ons begrip van wat Hy doen, uiters beperk.  Ons kan Hom daarvoor vertrou.

Die tweede ding wat hy daarmee sê, is dat ons mense is wat die kapasiteit het vir die ewigheid.  Dit beteken dat ons nie deur enigiets “onder die son” tevrede gestel kan word nie, nie die tragedies nie, ook nie die triomf van die lewe nie.  Daardie soeke in ons na meer, is eintlik ’n soeke na God, na die eintlike werklikheid, na die eindbestemming, na die ewigheid.

En dit is wat die Prediker met sy boek wil doen.  Hy wil ons herinner aan die werklikheid van God, die enigste Een wat sin bring aan ons lewens “onder die son”, terwyl hy op vele wyses in die proses die soeke na meer, sonder God, aan die kaak stel, en wys dat daar niks is wat regtig uiteindelik bevredig nie, dat alles tot niks kom, as dit sonder God is.

Maar, dan sê hy in die derde plek ook dat daar een manier is waarop ’n mens tog sin in die lewe kan ervaar, wanneer jy die lewe as ‘n gawe uit Sy hand geniet.  Dit is dan wat die begeerte na meer in God sy vervulling vind.  Dit is dan wat jy besef dat die vreugde alreeds lê in die reis self, en die genot van die oomblik self.  Dit is die gawe van God.  Vreugde lê nie eers aan die einde daarvan, in die blywende waarde of uiteindelike betekenis van iets nie.  Nee, dit lê in die genot van iets as ’n gawe van God, soos jy dit ervaar, soos jy dit beleef.

Dit beteken ons meer op die reis van die lewe self en die ervaring daarvan en daarbinne moet fokus en ons daarop instel om dit te geniet, eerder as dat ons wag vir ‘n bestemming of ‘n vervulling of ‘n betekenis wat êrens in die toekoms op ons wag en wat ons na baie harde werk sal bereik.

En dit is hiervoor dat ons ’n kapasiteit moet ontwikkel.

Soos RBY Scott sê (Ancor Bible): “One must develop the capacity to find enjoyment in work and wisdom and in the very experience of living.”

  • Die Here kom jou dus vandag met die boodskap van die boek Prediker aan die een kant om jou soektog na meer te relativeer.  Daar gaan nooit genoeg wees nie.  Jy gaan dit nie bereik nie.  Alles kom tot niks.
  • Hy herinner jou aan die diepste behoefte wat jy het, en dit is aan Homself.  Hy het jou met ‘n besef van Hom gemaak, en slegs wanneer jy dit erken en omhels, sal jy by sin en betekenis in jou lewe uitkom.
  • En Hy kom herinner jou aan die vreugdes wat te vinde is in die lewensreis self, die oomblikke van plesier, van verrukking, van stilte, van oorweldiging, en om dit as Sy gawe aan jou te ontvang.
  • Liedboek 414

LEEF

Gebed

Dankoffers

Slotsang

Amen

[1] Terloops, soortgelyke wysheidstradisies het natuurlik ook in Mesopotamië en Egipte bestaan, waarvan ‘n hele paar geskrifte bewaar gebly het, bv die Mesopotamiese dialoog tussen die baas en sy dienskneg, ’n kostelike storie!