Die nuwe lewe van die Gees – Efesiërs 4:17-5:4
I come to the garden alone
Austin Miles het ‘n ongelooflike lied geskryf: I come to the garden alone. Ek wil dit graag vir julle lees.
I come to the garden alone
while the dew is still on the roses,
and the voice I hear falling on my ear
the Son of God discloses.
Refrain:
And he walks with me, and he talks with me,
and he tells me I am his own;
and the joy we share as we tarry there,
none other has ever known.
- He speaks, and the sound of his voice,
is so sweet the birds hush their singing,
and the melody that he gave to me
within my heart is ringing. (Refrain)
- I’d stay in the garden with him
though the night around me be falling,
but he bids me go; thru the voice of woe
his voice to me is calling. (Refrain)
Austin Miles (1913)
Dit is ‘n ongelooflike raak beskrywing van die ervaring wat ‘n mens het as jy in ‘n noue gemeenskap met die Here wandel. Daar is ‘n stuk ontsluiting van God wat in gebed kom wat nie met woorde beskryf kan word nie. En daar is altyd ‘n stuk roeping daarin, “he bids me go” en dit sluit baie keer moeilike tye in “thru the voice of woe”. Maar, die vreugde van die intimiteit met God is onvergelykbaar met enigiets anders.
En dít is die roeping van elke kind van God. Dít is die deel van elke kind van God. Dít is waarvoor ons geskape is. Dít is waarvoor ons verlos is. Om in ‘n ononderbroke gemeenskap met God te lewe.
Maar, dié lied van C. Austin Miles roep twee Skrifgedeeltes na vore, een van verlies, en een van vreugde. Skrifgedeeltes wat nodig is om die omvang van die betekenis van Miles se lied te kan verstaan.
HIER VOLG DIE HELE EREDIENS




