Author: Rethie van Niekerk

Ek was die afgelope week  by die Universiteit van Pretoria.  Dinsdagoggend het ons teetyd gehad op kampus, met filterkoffie en cupcakes (kolwyntjies), toe ’n groep studente singend en dansend ingestap kom.  Dit was nogal snaaks:  hulle gesigte was op ’n knop, hulle kom maak nou moeilikheid.  Maar toe hulle die eet- en drinkgoed sien, verhelder hul gesigte:  jackpot!  Hulle het ingestap en ons eet- en drinkgoed gevat.  Iemand het vir hulle ’n skinkbord gehou en gesê:  “Julle kan kry,  maar gedra jou, vra mooi.” So die studente het ’n ry gemaak, een-een gevat, dankie gesê.  Met die uitstap (ek het by die deur gestaan) het hulle dankie gesê.

Terwyl ek in Pretoria gesit het, lees ek dat hier donderbuisie en rubberkoeëls gebruik is.  Ek weet nie wat gebeur het nie, ek het nog nie met studente gepraat nie.  Maar as ek hierdie storie vertel, is die reaksie byna universeel woede.  Soos die outjie van Touwsrivier.

Dis hoekom ons Jeremia 32 moet lees.  Want ons land is droog en die universiteite is toe en die paaie is vol brandende bande of slaggate.  Dan praat ons nog nie eers oor kinders wat nie leef soos ons hulle geleer het of probleme van hul eie in die gesig staar of ons eie finansiële nood of huweliksmaats wat net nie… tsu.  En Jeremia koop grond.