Ons beleef groot ontwrigting in die kerk

Ons beleef groot ontwrigting in die kerk, die NG Kerk sowel as in die NG Kerk familie. Wat op die spel is, is hoe ons ruimte maak vir verskille in ons kerk. Maak ons ruimte vir mense wat anders as ons dink? Of maak ons nie ruimte daarvoor nie?

Ons as gemeente het met ‘n groot meerderheid besluit dat ons ruimte maak vir mense wat verskillend dink oor die belydenis van Belhar deur die positiewe aanvaarding van die kerk se voorgestelde artikel 1. En dit is goed so. Ek dink dit is wat die evangelie van ons vra.

Dit eggo ook die besluite van drie sinodes, die sinode van Wes-Kaapland wat vroeër al die belydenis van Belhar as sodanig as sinode aanvaar het, sowel as die besluit van die Oostelike sinode en die sinode van Oos-Kaapland om met tweederde meerderheid die voorgestelde artikel 1 te aanvaar.

Die sinode van Namibië was positief oor die skep van die ruimte, maar het egter nie die vereiste tweederde meerderheid behaal nie. Die sinode van die Vrystaat het daarenteen baie negatief op die artikel 1 gereageer, maar tóg die ruimte gegee, hoewel op hulle eie manier, aan diegene wat die belydenis van Belhar wil bely. Daarmee kan ‘n mens nog werk.

Maar, die sinode van die Noord-Kaap het nie net negatief gereageer op die artikel 1 nie, maar het hulle gedistansieer van die Algemene Sinode in hulle prosesse en daarby die VGK nou as “niggie” en nie meer as “suster” getipeer. Volgens hulle is die VGK nie meer naaste familie nie, maar verder familie. Hoe tragies en hoe hartseer – dit voel asof ons terug is in 1857 waar die paaie uit mekaar begin loop het. (Soos een lidmaat opmerk ná die tyd: “‘n Pa kan nie niggies of nefies produseer nie, net broers en susters.“!)

Die vraag is nou, hoe verder? Hoe maak ons as mense van ons eie kerk nie ruimte wil maak vir mense wat anders dink nie? Want, per implikasie is die sinode van Wes-Kaapland, wat die belydenis van Belhar aanvaar het, ook nou ‘n “niggie” en nie meer ‘n “suster” van die Noord-Kaap nie.

En ons sinode en gemeente, en ‘n hele paar 100 ander gemeentes, moet onsself ook afvra, hoe handhaaf ons ‘n eenheid met ‘n sinode – ons weet nog nie hoe die gemeentes daar gaan stem nie – wat nie ruimte wil laat vir mense in ons gebied wat die belydenis van eenheid, geregtigheid en versoening wil bely nie?

Ek dink die antwoord lê in hierdie gebed van Jesus en spesifiek in twee aspekte daarvan. Dit lê:

1. in ons verhouding met God, in die gebed van die familie van God, waar ons toelaat dat Jesus dié gebed vir eenheid en familieskap deur ons bid, konstant en aanhoudend, tot aan die einde;
2. in ons verhouding met mekaar, in die gebed vir familie met mekaar, waar ons ook toelaat dat Jesus dié gebed vir eenheid en familieskap onder mekaar deur ons bid, konstant en aanhoudend, tot aan die einde.

Ons kan nie toelaat dat ons moed gebreek word vir die eenheid met God deur mense wat die ruimte vir verskille wil toemaak nie. Ons kan ook nie toelaat dat ons moed vir eenheid met mekaar gebreek word deur mense wat die ruimte vir verskille wil toemaak nie, al stuit dit ons teen die bors, al maak die tipering as “niggies” en nie meer “susters” nie, ook hoe seer.

HIER VOLG DIE HELE EREDIENS

Alles is makliker as jy ‘n model of ‘n voorbeeld het

Het jy al ‘n modelvliegtuigie gebou? Of ‘n modelmotortjie of modeltreintjie? As kind het ons dit verskeie kere gedoen. Dit was heerlik om die pakkie oop te maak, al die deeltjies uit te haal, die instruksies te begin lees, en dan met die bouwerk te begin. Wat veral baie gehelp het, was die tekeninge wat presies vir jou gewys het waar jy wat moet indruk of vasplak. Elke keer as ‘n mens vasgedraai het, kon jy na die diagrammatiese tekening kyk en dit navolg. Dán die toets om te kyk of alles reg aan mekaar gesit is … en die vreugde was groot as die vliegtuigie vlieg soos hy bedoel is om te vlieg.

Dit is ook hoe ons legkaarte gebou het. Maar sonder die prentjie op die doos, het ‘n mens maar gesukkel om die legkaart klaar te maak. Nog later sou dié vaardigheid my help om allerhande ander dinge aan mekaar te sit, stoele, tente (moet sê ek is minder suksesvol daarmee, want my diagramme raak te maklik weg!), tafels, boekrakke. Alles is makliker as jy ‘n model het, ‘n voorbeeld wat jy kan navolg.

Selfs Masterchef werk met dié idee in sommige van hulle kompetisies. Jy kry ‘n voorbeeld van ‘n uiters ingewikkelde gereg, en dan moet jy dit navolg. Ons het nou onlangs gekyk na ‘n uitklop sessie waarin die deelnemers ‘n visgereg van forrel, kabeljou en paling moes maak. Dit was uiters tegnies en ontsettend moeilik. Hulle het ook net 2 uur gekry om dit klaar te maak.

Maar wat gehelp het, was die voorbeeld wat die meesterkok van die gereg saam gebring het. Hulle kon dit sien, hulle kon daaraan proe, en hulle het ‘n gedetaileerde resep gehad wat hulle kon volg. Al drie deelnemer in die uitklop rondte het besonder goed gedoen, hoewel een, ou Nick, s’n ‘n klein bietjie swakker as die ander twee s’n was. Was jammer om hom te sien vaarwel sê.

Alles is makliker as jy ‘n model het, ‘n voorbeeld.

Dit is waar in kinders grootmaak – om te sien hoe iemand ‘n wind uitvryf, maak dit makliker om dit self met jou baba te doen. Dit is waar in die werk – om te sien hoe iemand ‘n aircon insit, help jou geweldig baie om dit self te doen, selfs al het jy al die regte kennis om mee te begin. Dit is waar in sport – ek dink ons gaan baie hoër tellings in krieket begin sien, want mense soos AB de Villiers en Chris Gayle is besig om die Neo’s van die krieketwêreld te word, a la Matrix. Hulle wys wat gedoen kan word, en verseker sal al hoe meer talentvolle krieketspelers hulle begin navolg.

Hier volg die hele erediens

“Toe hy hom sien, het hy hom innig jammer gekry.”

Die Here Jesus het ‘n hart vir mense. Dit hoor mens in hierdie gelykenis van die Barmhartige Samaritaan. As Hy die Samaritaan se reaksie beskryf dan beskryf Hy eintlik sy eie hart: “Toe hy hom sien, het hy hom innig jammer gekry.” Want dit is wat Jesus eintlik vir enigeen van ons doen. “Toe hy jou sien, het hy jou innig jammer gekry.” Dit is die evangelie van dié meesterverhaal.

Jesus het ‘n hart wat luister, ‘n hart wat omgee, ‘n hart wat liefhet. Ons sien dit in elke ding wat Hy ooit gedoen het. Sy geboorte. Sy bediening. Sy lyding. Sy kruisdood. Sy opstanding. Selfs sy hemelvaart, want Hy tree vir ons elke oomblik van elke dag in. Sy gebede word in die hart van die hemel gehoor, en dáár wys Hy steeds dat Hy vir ons omgee, trouens dat Hy vir al die mense op hierdie aarde omgee.

“Toe hy ons sien, het hy ons innig jammer gekry.” Inderdaad.

HIER VOLG DIE HELE EREDIENS: