Die gemeente van Kolosse is waarskynlik nie deur Paulus gestig nie (Kol 2:1), hoewel hy op ‘n keer deur die landstreek van Frigië, waar hulle geleë was, gereis het (Hand 16:6). Hulle was egter duidelik sterk onder sy invloed. Epafras wat van Kolosse af was – en ook Paulus se medewerker – was moontlik die skakel tussen hulle, en ‘n moontlike stigter van die gemeente (Kol 1:7; 4:12). Die stad was geleë naby Efese in Klein-Asië (160 km na die ooste), in die suid-weste van wat vandag as Turkye bekend staan. Hulle was ook nou verbind aan die naburige gemeentes in Laodisea en Hiërapolis (4:13,15).
Die afgelope week het ons massiewe storms in die Wes-Kaap gehad wat ongelooflike verwoesting gesaai het. Sommige wyt dit aan aardverwarming. Ander sê dit het niks met aardverwarming te doene nie, maar is doodgewoon deel van groter siklusse van verskuiwende weerpatrone waarop die mens nie juis ‘n impak het nie. Nog ander sê dit is maniere waarop God die sondige samelewing straf waarin ons leef. Nog ander sien die wyses raak waarop mense nou uitreik na mekaar en hulp verleen en staan verstom met die medemenslikheid wat aan mekaar gewys word.
Ons het die afgelope week ook die ergste vernietiging ooit van woongebiede in die Knysna omgewing gehad deur veldbrande wat doodgewoon hand uit geruk het. Die verhale van verwoesting het aan ons harte geruk. ‘n Mens kan moeilik ‘n greep kry op die omvang van die leed wat mense tans daar ervaar. Sommige wyt die verwoesting aan brandstigting. Ander aan ‘n vuur wat al lankal gesmeul het in die bos en geïgnoreer is. Nog ander sê dit is maniere waarop God sy toorn laat wys oor die verval in die wêreld. Nog ander sien ook die wyses raak waarop mense nou uitreik na mekaar en hulp verleen, van regoor die land, ook van PE, en omgee en ophelp.
Wat sien Dawid?
Kom ons luister na Dawid in Psalm 8. Kom ons hoor wat hy sien as hy kyk na die aarde …
Ek gebruik die verhaal van Hagar en Ismael in Genesis 21 om te gesels oor God se verkiesende genade. Ons bely dat ons gered is sola gratia – alleen uit genade. Uit die konflik in die verhaal tussen Isak – die seun volgens die belofte – en Ismael – die seun volgens die natuur – lê die geheim van sola gratia en die verkiesende genade van die Here opgesluit.
Ek gaan die teks lees met kommentaar en daarna ‘n paar perspektiewe gee oor God se verkiesende sola gratia genade.
Vandag se teks is ‘n heerlike vrou-soek verhaal, want Abraham besluit ná Sara se dood dat die tyd gekom het om vir Isak ‘n maat, ‘n metgesel, te soek. Die skrywer herinner ons aan die seën wat hy ervaar het in sy verhouding met die Here. Hy wou nou van dié seën vir sy seun aangee.
Maar dit is ook duidelik ‘n verhaal van God wat in dit alles die leiding neem en ‘n vrou vir Isak gee wat by hom kan pas sodat hy die rol kan speel wat God in die heilsgeskiedenis vir hom beplan het. Soos Abraham die gasvrye een gewees het in die vorige geslag sou Rebekka dit nou wees in die volgende geslag. Haar gasvryheid sou verseker ook haar skoonpa se goedkeuring weggedra het! Haar naam rym ook met die Hebreeuse woord vir seën, bē·rǎḵ, wat in die eerste vers van Abraham gebruik word.
Die verhaal wil egter nie net die lewe van die karakters en hulle optrede illustreer vir ons nie. Die verhaal wil ook iets doen. Dit wil iets doen aan en met ons.
Die skrywer wil hê dat ons onsself in die wel en wee van die verskillende karakters ontdek; onsself daarin terugvind, dat ons tot selfinsig kom. Soos die verhaal ontvou, kan ons onsself ontdek. Ons kan opnuut weer leer wat dit beteken om God te vertrou, God se wil te soek, en saam met familie en lewensmaats te leef.
Paulus skryf sy twee briewe aan Tessalonika (Salonika in Griekeland) in 50-51 n.C., ongeveer 16 jaar na sy dramatiese bekering op die pad na Damaskus. Hy het die gemeente gestig tydens sy tweede sendingreis saam met Silas en Timoteus. Interessant genoeg het die stad later bekend gestaan as die “Ortodokse Stad” weens hulle standvastigheid en evangelisering van ander nasies. Paulus het dus goeie werk daar gedoen!
Paulus werk op dié stadium in Korinte waar hy 18 maande sou bly en nie net in die gemeente daar leiding sou neem nie, maar met sy briewe begin om al die gemeentes wat hy gestig het, te bemoedig in die geloof.
Die gelowiges in Tessalonika was onder groot druk van veral die Jode, later natuurlik ook van die Romeinse owerhede. Paulus wou hulle help om te groei te midde van die vervolging. Daarom bevestig Paulus hulle in hulle geloofservaring en spits hy hom toe op lering oor die kernsake van die geloof sowel as op die praktiese vrae wat hulle vra. Hy wou hulle help om heilig en verantwoordelik te lewe in die gemeente sowel as in die gemeenskap.
Dwarsdeur die twee briewe is daar ’n duidelike klem op die wederkoms, sodat hulle soms Paulus se eskatologiese of eindtyd briewe genoem word (ta eschata = die laaste dinge). Die rede daarvoor is dat Paulus oortuig was dat jy jou hele lewe moet beskou in die lig van die wederkoms; dat jy moet leer om te leef, te dink, te praat en te werk in die verwagting van die Here wat kom.
Dié vraag het onvermydelik by my opgekom toe ek die leesroosterteks vir vandag lees, Matteus 13:24-30; 36-40, die gelykenis van die onkruid (drabok) tussen die koring en Jesus se verklaring daarvan. Die prentjie op die PowerPoint wys hoe eenders die onkruid en die koring lyk terwyl dit nog jonk is. Dit is eers met die oes wat hulle hulle ware aard wys.
Jesus is hier besig om sy derde toespraak in Matteus af te sluit met die koninkryksrede. Hy gebruik agt gelykenisse om te fokus op die koninkryk en veral op die wyse waarop mense op die evangelie van die koninkryk gaan reageer.
Twee van dié gelykenisse is baie prominent. Die gelykenis van die Saaier en die gelykenis van die onkruid tussen die koring.
En laasgenoemde gelykenis handel spesifiek oor die vraag na die onderskeid tussen die ware en die valse kerk, soos dit ook in die Nederlandse Geloofsbelydenis van Guido de Bres, artikel 29, een van ons kerk se geloofsbelydenisse, beskryf word.
Twee vooraf opmerkings oor die gelykenisse van die koninkryk:
Die gemeente van Kolosse is waarskynlik nie deur Paulus gestig nie (Kol 2:1), hoewel hy op ‘n keer deur die landstreek van Frigië, waar hulle geleë was, gereis het (Hand 16:6). Hulle was egter duidelik sterk onder sy invloed. Epafras wat van Kolosse af was – en ook Paulus se medewerker – was moontlik die skakel tussen hulle, en ‘n moontlike stigter van die gemeente (Kol 1:7; 4:12). Die stad was geleë naby Efese in Klein-Asië (160 km na die ooste), in die suid-weste van wat vandag as Turkye bekend staan. Hulle was ook nou verbind aan die naburige gemeentes in Laodisea en Hiërapolis (4:13,15).
