Ons fokus die volgende drie weke op die kruisigingsverhaal van Jesus tot en met Goeie Vrydag. Die verhaal word in Johannes 19 in vier bedrywe vertel. Hieruit is die derde en vierde artikel van die apostoliese geloofsbelydenis geformuleer: “wat gely het onder Pontius Pilatus, gekruisig is, gesterf het en begrawe is.”
Die eerste week is die eerste bedryf aan die orde: “wat gely het onder Pontius Pilatus”. Volgende week fokus ons op die tweede bedryf: “gekruisig is”. Die laaste week tot en met Goeie Vrydag fokus ons op die laaste twee bedrywe: “gesterf het en begrawe is”.
Paassondag fokus ons op die ontknoping van die kruisigingsverhaal in Johannes 20 waaruit die vyfde artikel van die apostoliese geloofsbelydenis geformuleer is: “wat op die derde dag weer opgestaan het uit die dode”.
Die aand vóór Goeie Vrydag gaan ons ook ‘n Tennebraediens hou Donderdagaand 29 Maart 18:00. Ons fokus met video, woord en lied op Jesus se kruisiging met die titel: Dit is volbring!
“Van dié wat U My gegee het, het Ek niemand verlore laat gaan nie.”
Tussen twee tuine
Die verhaal van die laaste dag in Jesus se aardse lewe speel hom af tussentwee tuine. Die tuin van Getsemane by die Kedronspruit aan die voete van die Olyfberg waar Jesus verraai is (Joh 18:1). En die tuin van Josef van Arimatea waar Jesus se liggaam toegedraai en begrawe is na sy kruisiging en dood (Joh 19:38).
Petrus verloën die Here Jesus in die binnehof
Tussen-in is daar die verhaal van die binnehof van die hoëpriester Annas waar Petrus by ‘n vuur gestaan het in die koue en die Here Jesus drie keer verloën het (Joh 18:15-18; 25-27).
‘n Mens het in die eerste tuin nog gesien dat Petrus vir die Here Jesus opkom. Judas het daar die Here Jesus verraai en sy genade verwerp. Petrus het daar egter nog die Here Jesus verdedig deur Malgus se oor af te kap. Sy verbintenis aan Jesus, al was dit op ’n verkeerde manier, was nog stewig.
Maar hier waar die gety draai teen Jesus, waar Jesus van kerk na staat gestuur word om die hoogste prys te betaal, hier faal Petrus se moed hom, en verloën hy die Here Jesus. Drie keer.
“Die diensmeisie wat deurwagter was, sê toe vir Petrus: ‘Jy is tog nie ook een van hierdie man se dissipels nie?’ ‘Nee, ek is nie!’ antwoord hy.” (Joh 18:17).
‘n Rukkie later: “Die mense by die vuur vra toe vir hom: ‘Jy is tog nie ook een van sy dissipels nie?’ Hy het dit ontken en gesê: ‘Nee, ek is nie!’”
En nog later: “Een van die hoëpriester se slawe wat familie was van die een wie se oor Petrus afgekap het, vra toe: ‘Het ek jou dan nie in die tuin by hom gesien nie?’ Petrus het dit weer ontken, en net daarna het daar ’n haan gekraai.”
Die “regte pad” word deur ons waardes en beginsels bepaal
Spreuke maak geweldig baie van die idee dat daar ’n “regte pad” is om op te loop, en ’n verkeerde een. Alles moet in die stryd gewerp word om dié regte pad te vind. Niks moet jou daarvan weerhou nie. En alles moontlik moet gedoen word om die verkeerde pad te vermy.
In die lig van uitdagings en versoekings wat oor ons pad kom, word die besluite wat ons neem deur ons waardes en beginsels bepaal. Al die situasies het nie altyd ’n voor die hand liggende regte en verkeerde antwoord nie. Om wysheid te hê in die situasie, beteken dat jy ’n sterk waardesisteem moet hê, ‘n sterk stel beginsels waarmee jy besluite kan neem.
So ’n sterk beginselvaste waardesisteem groei uit ons verhouding met God.
Rus: Fokus jou gedagtes op Johannes se uitspraak oor Jesus: “So sou vervul word wat Hy voorheen gesê het: ‘Van dié wat U My gegee het, het Ek niemand verlore laat gaan nie.’” (Joh 18:9).
Hoor: Lees die verhaal van Petrus in Johannes 18:1-27 en leef jou daarin in. Merk al die karakters. Dink na oor elkeen se gedagtes, gevoelens en gedrag. Dink na oor wat Jesus vir elkeen sê. Dink na oor wat Jesus self voel en wat Hy doen. Hoe spreek dit jou aan? Watter boodskap het dit vir jou? Fokus op insigte, ingewings, gewaarwordings, prentjies wat die Gees by jou laat opkom. Vra jouself af, of dit jou troos, seën of ontsteld laat. Dink na oor wat God deur hierdie verhaal vir jou wil sê.
Leef: Neem tyd vandag om na te dink oor Jesus se belofte in vers 9. Wat sê dit vir jou van Jesus? Wat sê dit vir jou van jouself? Watter sekerheid gee dit jou? Onthou ook die verhaal van wat uiteindelik met Petrus gebeur. As jy wil, lees daarvan in Johannes 21:15-25. Wat sê dit vir jou van Jesus se liefde wat ons terugroep?
Loof die Here in gebed vir sy belofte. Bid om sekerheid as jy dit nie het nie.
Elke geslag gelowiges word deur dieselfde uitdagings gekonfronteer – twyfel, moedeloosheid, vrees, verdeeldheid, verwerping – en die stryd teen materialisme en apatie. Koppel dit aan die uitdagings van ons politiek en die ekonomie, en in hierdie tyd heel spesifiek doodgewoon die uitdaging van die droogte, en dit word ‘n amper dodelike aanslag op ons geloof.
Die verhaal van Jesus in Betanië
Daar is ‘n verhaal in die evangelies wat ons help om dié uitdagings die hoof te bied, die verhaal van Jesus in die dorpie Betanië, die dorpie net langs Jerusalem. Dit is ‘n verhaal van vier episodes waarin Jesus se interaksie met die drie karakters van Maria en Marta en hulle broer Lasarus ons help om die uitdagings van hierdie lewe die hoof te bied.
Die eerste episode fokus op die verhaal van die Barmhartige Samaritaan wat ons help verstaan hoe belangrik deernis is, om ‘n naaste te word vir die mense wat oor jou pad kom (Luk 10). Die tweede episode fokus op die verhaal van Lasarus, die een waarop ek gaan fokus in die prediking (Joh 11). Die derde episode fokus op die laaste week van Jesus voor sy kruisiging waarin Maria Hom salf vir sy begrafnis (Matt 21 vv). Die vierde episode fokus op die hemelvaart, want dit is van Betanië af wat Jesus hemel toe is (Luk 24).
Ek wil ietsie sê oor die eerste episode, voordat ons kyk na Johannes 11, want dit dek die tafel vir wat gaan gebeur in die tweede episode.
Jesus vertel die verhaal van die Barmhartige Samaritaan in Betanië met Maria aan sy voete terwyl Marta effe vervaard rondhardloop in haar poging tot gasvryheid (Luk 10). Jesus illustreer met die verhaal dat barmhartigheid van verrassende kante af kom, van mense wat jy dit nie verwag nie. Die Samaritaan help die man wat onder die rowers deurgeloop het op die pad na Jerigo, terwyl die Leviet en priester onbetrokke bly.
Daarmee moedig Jesus ons aan om op dieselfde manier ‘n naaste vir ander te wees. Nog dieper, om enigiemand wat oor ons pad te kom as ‘n naaste te hanteer. Trouens, om ‘n naaste te wees. Want die moedeloosheid en vrees en verdeeldheid in hierdie wêreld word stukkie vir stukkie opgelos deur die deernis waarmee ons ons naaste begroet en bedien en waarmee ons ‘n naaste word. Dit is waarheen ons opgeroep word.
Twyfel en apatie word die hoof gebied deur uit te reik en betrokke te raak, om ‘n naaste te wees vir dié wat oor jou pad kom, om deernis en liefde en omgee te gee sonder om iets terug te verwag. Om bereid te wees om nie net iemand op jou donkie te laai nie, maar plek in ‘n herberg te gee, en selfs te betaal vir die hele herstel periode. Dit is die weg tot genesing. Vir ander. Vir jouself. Vir hierdie wêreld.
In die verhaal van die Barmhartige Samaritaan het die man, wat onder rowers geval het, dus oorleef weens die deernis van sy weldoener. En onthou, met die gelykenis het Jesus eintlik Homself as die eintlike Barmhartige Een op die tafel gesit. Dit is immers hoe God is, die een wat Barmhartig is, lankmoedig, vol deernis en liefde. Die Barmhartige Samaritaan het opgetree soos God self dit doen.
Die vraag was egter, wat sou Jesus, die Barmhartige, die Deernisvolle Een, doen as ‘n vriend van Hom siek word?
Evening service Summerstrand DRC 18:30 11 February 2018
The prophet Jeremiah wrestles in his book with his calling to proclaim destruction and judgment on the people of Judah and their leaders. His message is that the people forgot God and refused to acknowledge Him. They are so useless in the relationship with God as a worn belt for His body.
Therefore, the Lord is no longer pleased with them and has no mercy with them anymore. And even though it breaks Jeremiah’s heart, he proclaims their breaking, as if they were clay pots. The Lord will break the people and their city. The captivity in Babylon will be their punishment. The Lord will not spare them and let them be taken away by their enemies.
Ironically, however, the captivity is also their salvation. As part of Jeremiah’s call to build and settle, he described the captivated captives as a basket of good figs, and in a letter he proclaimed the Lord’s good mercy to them:
“11 For I know the plans I have for you,” declares the Lord, “plans to prosper you and not to harm you, plans to give you hope and a future. 12 Then you will call on me and come and pray to me, and I will listen to you.” (29:11-12).
This is in a nutshell what Jeremiah’s calling involved. He was faithful and obedient to this. Ever since he was a young teenage son until his death as an old man in Egypt.
