Jy is ’n polisievrou. Jy stap ’n supermark in en sien ’n vrou wat vir jou verdag voorkom. Jy sien hoe sy kos wegsteek in haar handsak en in haar klere. Jy besef jy moet iets doen. Jou werk vereis dit van jou. Jy stap nader om haar te arresteer. En dan sien jy haar kinders. Maer, verwaarloos, bang. En jy besef, hier is nood.
Wat sou jy doen?
Verwelkoming
Elke dag terwyl ’n skoenmaker in sy winkel gesit en skoene regmaak het, het hy na ’n kaart op sy muur gestaar en gebid vir die nasies wat hy daarop kon raaksien. Hy was baie bewus van die nood van die mense sonder die lig van Christus in hulle lewe. Sy hart het gebrand vir hulle en hy het hulle nood elke dag voor God gebring.
In dié tyd lees hy Jeremia 33:3: “Roep My aan, Ek sal jou antwoord en jou vertel van groot en onverstaanbare dinge waarvan jy nie weet nie.” En hy word só aangegryp daardeur dat dit die motto van sy lewe word:
“Attempt great things for God. Expect great things from God.”
Sy naam? William Carey van Northampton in Engeland. Die jaar? 1779. Die situasie? Ongeveer 200 miljoen Christene wêreldwyd in die bekende wêreld. Die gevolg? Vandag is daar meer as 2 biljoen Christene wêreldwyd. ’n Groei van Christene van ongeveer 20% van die wêreldbevolking in die 1800’s na ongeveer 26-30% van die wêreldbevolking vandag.
Geen wonder William staan vandag bekend as die vader van die moderne sendingbeweging nie. William se sendinguitreik na Indië in 1793 het ’n wêreldsending beweging aan die gang gesit wat steeds vandag nog nie afgeplat het nie. Voor hom was daar baie min kerke wat die grens na ongelowiges oorgesteek het. Ná hom was daar baie min kerke wat dit nie gedoen het nie. Talle kinders van die Here het die Groot Opdrag van die Here aangegryp en die proses van dissipelmaking begin.
’n Merkwaardige geloofsheld uit die onlangse kerkgeskiedenis.
HIER VOLG DIE HELE EREDIENS (Word lêer – PowerPoint lêer)
Dit bly een van die belangrikste dinge in ons verhouding met God. Om te weet wat Hy wil. Veral wanneer dit in ’n krisistyd is.
Die probleem is dat ons kommunikasie met God indirek is, dat ons ’n geheimnisvolle beeld sien soos in ’n spieël, soos 1 Kor. 13:12 baie beter in die nuwe Bybel Direkte Vertaling (BDV) vertaal is. Die mense van Korinte het briljante helder spieëls van brons gemaak. Daar was dus niks dof aan hulle beeld nie. Wat Paulus bedoel, is dat ons nie vir God van aangesig tot aangesig sien nie, maar as’t ware deur ’n spieël, indirek, en daarom sy wil altyd net gedeeltelik kan ken.
Dit beteken nie dat ons nie genoegsaam God se wil agter kan kom nie. Daarvoor is die aanbod van Jesus darem net te duidelik: “Vra, en vir julle sal gegee word. Soek, en julle sal kry. Klop, en vir julle sal oopgemaak word. Elkeen wat vra, ontvang, en elkeen wat soek, kry; en vir elkeen wat klop, sal oopgemaak word.” (Luk. 11:9-10). En ons weet presies hoe ons met God in ’n verhouding kan lewe. Die hele NT maak dit vir ons duidelik.
Maar, daar is altyd iets geheimenisvol aan God se woord en aan sy wil. Selfs Paulus het soms daarmee gesukkel, soos ons ’n paar keer lees (Hand. 16:6-10; 1 Kor. 16:5-9). En ek wil vandag fokus op maniere wat ons kan help om dit beter te doen, om die beeld in die spieël beter te kan onderskei, om beter te weet wat ons sien, sodat ons beter kan reageer daarop.
Wie het die 1998 animasie fliek Antz gesien van Dreamworks?
Dit was die eerste keer dat ek ’n neurotiese mier in terapie gesien het! Die verhaal speel af in ’n kolonie miere in Central Park New York. Z-4195 – briljant vertolk deur Woody Allen – filosofeer oor die lewe in ’n mier-kroeg en ontmoet die meisie van sy drome, prinses Bala.
Sy wil egter niks met hom te doene hê nie, en hy sluit by die weermag aan om haar weer te siene te kry. In ’n geveg met termiete word almal uitgewis, behalwe Z. Hy word as ’n held vereer en ontmoet só weer vir prinses Bala.
Generaal Mandible is egter besig om in die geheim te beplan om met prinses Bala ’n ander kolonie te stig, een wat op militêre wyse deur hom regeer sal word. Hy wil van al die gewone werkers ontslae raak en net met die soldate voortgaan.
Z sien egter deur sy planne en kry dit reg om met die hulp van al die gewone miere generaal Mandible se planne in die wiele te ry. Z trou met Bala en transformeer die kolonie miere in ’n gemeenskap waar elke mier se lewe en bydrae waardeer word.
Hulle het agtergekom, hulle is beter saam!
Dié fliek is ’n metafoor vir die lewe. Ons floreer as ons elke mens se lewe en bydrae waardeer. As ons mekaar insluit. As ons vir mekaar omgee. Ons is beter saam as apart. Ons doen beter saam as apart.
Dit is ook waar van ’n gemeente. Ons floreer as gemeente as ons elke gelowige se lewe en bydrae waardeer. As ons mekaar insluit. As ons vir mekaar omgee. Ons is beter saam as apart. Ons doen beter saam as apart. Ons groei beter saam as apart.
Hier volg die hele erediens:
Ron Highfield sê om lief te hê en om liefgehê te word, is die mees sentrale aspek van menswaardigheid, dieper as enige funksionaliteit of kwaliteit van menswees. Dit is in die feit dat ons God se geliefdes is, wat ons menswaardigheid ten diepste lê. En wanneer ons God hierin navolg – deur ander lief te hê – bereik menswaardigheid sy hoogtepunt. (God, Freedom, & Human Dignity. Embracing a God-Centered Identity in a Me-Centered Culture. IVP Academic: Downer’s Grove, 2013)
Dit is uit dié hoek wat ek wil kyk vandag na die brief wat Paulus aan die Galasiërs skryf, ’n streek in die suide van hedendaagse Turkye, waar Paulus ’n aantal gemeentes op sy eerste sendingreis gestig het: Antiogië in Pisidië, Ikonium, Derbe, en Listra. Hy skryf die brief waarskynlik kort na die brief aan die Tessalonisense in die begin vyftigerjare van die eerste eeu uit die stad Korinte op sy tweede sendingreis.
Hy is baie bewus van die bedreiging wat die Joodse kultuurgebruike vir die evangelie inhou. Baie Joodse Christene het gedink, alle gelowiges uit die heidene moet die wet ook nakom. Hulle moet in Jesus Christus glo, maar hulle moet ook die Sabbat hou, ook die besnydenis toepas en ook allerlei reinheidsgebruike nakom.
Daarmee het gelowiges ervaar, ons is nie die moeite werd nie. Ons tel nie. Ons moet eers word soos die ander, voor ons aanvaarbaar gaan wees. En dié veranderinge moes hulle aanbring, sonder om regtig ’n waarborg te hê dat hulle aanvaarbaar sal wees.
In hoofstuk 2 skryf Paulus hoe hy selfs vir Petrus vroeër moes aanspreek in Antiogië (Sirië) omdat dié kulturele gebruike ’n verdeling gebring het tussen Joodse Christene aan die eenkant en gelowiges uit die heidene aan die ander kant.
Hoekom sê Paulus só? Want die evangelie kom daarmee in gedrang, die waarheid wat in Christus mense met mekaar versoen, word daardeur verbreek. Mense verloor só hulle waardigheid binne die gemeenskap van gelowiges. Hulle word só tweede klas burgers, mense wat eintlik soos heidene bly, al is hulle binne die gemeenskap van gelowiges.
Paulus lê dus op die regte verstaan van die leer van Christus – hy noem dit letterlik die wet van Christus – klem, wat ’n mens die regte verstaan van die vryspraak van Christus kan gee, van die werk van die Heilige Gees sowel as van die gemeenskap van gelowiges. Hy beklemtoon dus in die brief:
HIER VOLG DIE HELE EREDIENS:
Hierdie toespraak van Jesus, die kerkrede, het alles met onderlinge verhoudinge te make. Jesus gaan veral dieper in op die wyse waarop onderlinge verhoudings optimaal in standgehou kan word. Hy gee onder andere hier die opdrag dat daar op ’n liefdevolle wyse uitgereik moet word na iemand wat teen jou sondig.
Ons ken dit goed, dink ek.
Laasgenoemde aksie, om iemand as ’n tollenaar of ’n heiden te beskou, het natuurlik meer effek gehad in die eerste paar eeue, omdat jy dan sonder opsies was om in ’n geloofgemeenskap tereg te kom. Vandag is dit ietwat anders.
HIER VOLG DIE HELE EREDIENS: