2 Korintiërs 5:6-17 – Geseën om tot ’n seën te wees

VOLLE LITURGIE

Koor: Twee dele uit Stabat Mater (Pergolesi)

Verwelkoming en aankondigings

Welkom aan DIE OOS-KAAPSE KINDERKOOR olv Lionel van Zyl, met koorvoorsitter, Henriëtte Visser, en Albert Troskie as amptelike begeleier.  Die koor vertrek DV in September na Europa op ’n konserttoer.

Hulle vra asb. dat ons applous terug hou tot aan die einde na die dankoffers.

God nooi ons uit en ons kom tot rus

Toetrede       Koor:  Our Father who art in Heaven  (Fanshaw)

Votum en Seëngroet

Lofliedere

Koor:  Psalm 150  (Kodaly)

Gemeente: Lied 159 v. 1 en 3                        (Staan)

Gemeente:  Lied 205 v. 1 en 3                       (Staan)

Gebed

God praat met ons en ons luister

Skriflesing

2 Korintiërs 5:6-17

6Daarom is ons altyd vol moed. Ons weet dat, solank as ons in die liggaam bly, ons nog nie by die Here woon nie, 7want ons lewe deur geloof, nie deur sien nie. 8Ons is vol moed en sou liewer ons verblyf in die liggaam wil verlaat en by die Here gaan woon. 9Maar, of ons hier woon of daar woon, ons het net een wens, en dit is om te lewe soos Hy dit wil. 10Ons moet immers almal voor die regterstoel van Christus verskyn, sodat elkeen kan ontvang volgens wat hy tydens sy aardse lewe gedoen het, of dit nou goed was of kwaad.

Die bediening van die versoening

11Ons weet wat dit beteken om die Here te dien. Daarom probeer ons die mense oortuig. God ken ons bedoelings, en ek vertrou dat julle ook van ons bedoelings oortuig is. 12Ons prys onsself nie opnuut by julle aan nie. Ons gee julle juis eerder aanleiding om trots te wees op ons, sodat julle ’n antwoord kan hê vir dié wat trots is op die uiterlike en nie op die innerlike nie. 13As ons in geestesvervoering was, was ons dit vir God; en as ons by ons verstand is, is ons dit vir julle.

14Die liefde van Christus dring ons, omdat ons tot die insig gekom het dat een vir almal gesterwe het, en dit beteken dat almal gesterwe het. 15En Hy het vir almal gesterwe sodat dié wat lewe, nie meer vir hulleself moet lewe nie, maar vir Hom wat vir hulle gesterf het en uit die dood opgewek is.

16Ons beoordeel dus van nou af niemand meer volgens menslike maatstaf nie. Al het ons Christus vroeër volgens menslike maatstaf beoordeel, nou beoordeel ons Hom nie meer so nie. 17Iemand wat aan Christus behoort, is ’n nuwe mens. Die oue is verby, die nuwe het gekom.

Woordverkondiging

In die 2007-film, The Bucket List, onderneem twee terminaal-siek mans ‘n reis om die dinge te doen wat hulle nog altyd wou doen.  Dis nou voor hulle die spreekwoordelike emmer skop.  Die rolle word gespeel deur Jack Nicholson en Morgan Freeman.

Voor die film vrygestel is, het Parade-tydskrif ‘n onderhoud met Jack Nicholson gevoer.  Oor sy persoonlike lewe sê hy: “Ek het altyd so vry gelewe.  Die mantra vir my generasie was; ‘Wees jouself, wees jou eie man!‘  Ek het altyd gesê mense kan hulle eie reëls hê, wat hulle ook al wil.  Ek sal ook my reëls hê.  Ek sal verantwoordelikheid daarvoor aanvaar.  Ek sal vir my keuses betaal en die skuld daarvoor dra.  Ek het my eie kop gevolg.  Dit was my lewensfilosofie tot diep in my vyftigs.  Maar soos ek ouer geword het, moes ek aanpassings maak.”

Die feite van die lewe het uiteindelik die aandag getrek van selfs ‘n geharde vrydenker soos Nicholson.  Later in die onderhoud sê hy: “Ons wil almal graag vir altyd lewe, nie waar nie?  Ons vrees die onbekende.  Almal bevind hulle egter op een of ander stadium teen ‘n muur vasgedruk.  Ons weet nie wat aan die anderkant van daardie muur is nie.  Dit is waarom ons die dood vrees.”

Einde van die pad

Baie mense se brawe en selfversekerde lewenstyl is maar net voorgee.  Baie vrydenkers en diegene wat self besluit hoe wil hulle wil lewe, is soos die dapper muis.  Hulle is vir niks bang nie.  Regtig?  Dalk is hulle nie in kontak met die diepste feite van die lewe nie.  Aan alles kom daar ‘n einde.  Mens kan kies soos jy wil, op ‘n dag kom jy teen die groot muur te staan waarvan jy nie weet wat aan die anderkant daarvan is nie.  Dan is jou opsies uitgeput.  Die lewe is verby.  Jy mag die meester van jou eie lot gewees het.  Maar ook dit is nou verby.  Punt.

Moed om te lewe

Ons leef onder die swaard van verganklikheid.  Tyd kalwe selfs ons beste en ons hoogtepunte weg.  Wat gee mens die moed om tog reg te lewe?  Om nederig te dien, in die geheim op te offer, die beste vir ander te soek in plaas van om alles vir jouself in so ‘n kort tyd moontlik in te palm?

Jack Nicholson se sug na ‘n vol lewe, baie ervarings, en die vryheid om te doen wat jou hart begeer, het ‘n plek in die lewe.  Blootstelling, vreugde en ervaring, ‘n eie “bucket list” is nie noodwendig sleg nie.  Maar dit is nie ‘n goeie of allesomvattende bron van moed om die lewe aan te pak nie.  Op ‘n dag besef jy jy speel ook die rol van die dapper muis.  Jy is net tot op ‘n punt in beheer van jou lewe.

Egte moed kom van buite af.  Vir Paulus kom dit van God af.  God is immer in hierdie lewe aan die werk.  God is in my lewe aan die werk.  God is besig om my innerlik te vernuwe.  God is besig om my te lei na die vaste gebou, die onomstootlike heerlike bestemming wat God vir my weggelê het.  Dit is die egte bron van moed vir die lewe.  Dit spoor Paulus aan.  Dit vuur sy lewe en sy bediening aan.  En só moet dit ook vir ons wees.

En Paulus spel vir ons hier 3 bronne van moed uit wat ons kan aandryf in die lewe, dinge waarvoor ons kan lewe.

Een: ‘n Vaste gebou by God

Die “vaste gebou by God” is ‘n belangrike sleutel om Paulus se lewe, diensbaarheid en selfprysgawe te verstaan, soos Kobus Prinsloo verlede week ook aangeraak het.  Paulus weet – wat ook al gebeur – God berei vir hom ‘n oorgang voor van die tydelike, sugtende, gebroke lewe na die heerlike, ewige bestemming in God se teenwoordigheid.

Hoe weet ons dit?  “As waarborg hiervan het Hy ons sy Gees gegee.” God het reeds die deposito op die vaste gebou betaal.  Die waarborg is gegee.  Die Heilige Gees is binne in ons die getuie van die vaste gebou wat die sekerheid op grond van die Skrifte in ons lewens werk.

Mens kan verganklikheid vrees omdat dit jou lewe hier op losse skroewe plaas.  Verganklikheid kan jou laat gryp na die maksimum genot en die maksimum ongebondenheid (soos Jack Nicholson) in hierdie lewe.

Paulus sê: God self plaas ons lewe hier op losse skroewe.  Want God werk in ons en werk met ons na die punt waar ons tydelike tentwoning oordek sal word met die vaste, ewige gebou.  Dit is die gebou van ons nuwe mens-wees op God se nuwe aarde onder God se nuwe hemel.  God plaas hierdie lewe op losse skroewe. Dáárom kan ons roekeloos doen wat God vra.  Ons kan ons lewe gee in diens van ander.  Ons kan ons lewe in gevaar stel vir ander.  Ons kan slae ter wille van die evangelie, en ter wille van ander verduur.

Daar is talle voorbeelde van hierdie roekelose gehoorsaamheid aan God.  Mense kies om hul lewe te verloor eerder as om Christus te verloën.  Reddingswerkers  kruip in tonnels of beskadigde geboue in om ander te red.  Mense trotseer plae, peste, malaria, tuberkulose, noem maar op, om ander by te staan.

Ons uitsig op die vaste gebou maak ons vry.  Dit gee ons moed om te lewe.

Twee: Gedring deur die liefde van Christus

Die onbesorgdheid van ons uitsig op die vaste gebou moet verdiep word.  Dit word verdiep deur die liefde wat ons dring om hierdie lewe maksimaal te benut.

Mens kan sê: “Aangesien ek die lewe by God het, met al die waarborge, sal ek nou agteroor sit en my lewe rustig geniet.”  Mens kan dan die sonde vermy, en in ‘n paar opsigte voorbeeldig wees.

Dis nie Paulus se prentjie nie.  Sy lewe getuig van die teenoorgestelde.  Hy het by mense betrokke geraak.  Hy het uit sy pad gegaan om van die evangelie te getuig.  Sy onbesorgdheid oor wat mense aan hom kan doen, het hom vry gemaak om ander met die evangelie te dien.  Daarvoor is hy dikwels geslaan en verwerp.

Hy het gesnap dat ons geseën word om vir ander tot ‘n seën te wees.

Agter ons moed om te lewe sit die liefde van Christus wat ons dring:

Die liefde van Christus dring ons, omdat ons tot die insig gekom het dat een vir almal gesterwe het, en dit beteken dat almal gesterwe het.  En Hy het vir almal gesterwe, sodat dié wat lewe, nie meer vir hulleself moet lewe nie, maar vir Hom wat vir hulle gesterf het en uit die dood opgewek is. (5:14-15)

Hierdie liefde dring ons om ons vryheid tot diens van ander te gebruik.  Ons is geroep om niks aan mekaar verskuldig te wees nie, behalwe om mekaar lief te hê.

Liefde is ‘n manifestasie van God se lewe en werk in ons lewens.  Die liefde van God word deur die Gees van God in ons lewens uitgestort. (Rom. 5:5)

Drie: Élke mens!

Om te leef vanuit die kennis van die vaste gebou in Christus, gedring deur die liefde van Christus, laat mens die hele lewe op ‘n nuwe manier sien.  Jy sien ook jou medemens deur ‘n nuwe bril: “Ons beoordeel dus van nou af niemand meer volgens menslike maatstaf nie.” Ons beoordeel ander nie meer in terme van hulle swakhede en mislukkings nie, maar deur Christus se oë.  Selfs het Paulus Jesus vroeër met menslike waardes beoordeel, maar vandat hy Hom as Here ontmoet het, het hy ‘n nuwe besef van Jesus se identiteit ontvang.  Dit help hom ander nuut sien.

Pieter van Niekerk skryf aangrypend wat hierdie nuwe beoordeling beteken vir ons verhouding met jongmense.  Ons het immers pas Jeugdag gevier:

Ons kyk met Christus se oë na ander, en veral na ons jeug (kinders en jongmense). Ons steek nie vas by die destruktiewe dinge wat sommige jongmense aanvang nie, maar sien hulle potensiaal, die nuwe moontlikhede in hulle raak. As “herskeptes” in Christus waardeer ons die jeug.

En hoe doen ons dit? 

Ons heg waarde aan kinders en jongmense deur hulle te respekteer, eerlik met hulle te wees, en met waardigheid en integriteit te behandel. Ons groet hulle vriendelik en stel in hulle doen en late belang. Hulle is ten volle deel van die gemeenskap.

So ontstaan as ’t ware ’n kweekhuis van wedersydse respek, gebondenheid en kreatiwiteit. Indien ons kinders misken, ongeduldig en ongeskik teenoor hulle optree, hulle uitskel en uitsluit, bevorder ons ’n onbetrokke, onsensitiewe, destruktiewe en apatiese samelewing.

Maslow, die bekende sielkundige wat veral vir sy hiërargie van menslike behoeftes bekend is, skryf: “Dit kos nege waarderende opmerkings om op te maak vir elke afbrekende opmerking wat ons teenoor ons kinders maak.” Kinders word gesien en gehoor, soos jongmense wat deur die gemeenskap gerespekteer en geprys word.

God het mens geword sodat die mens Godwaardig is. Dit dwing ons om alle mense te waardeer, veral diegene wat so anders en soveel jonger as ons is. So maak ons Christus se hart baie bly.

Die karakter van ʼn nasie word gemeet aan die manier hoe hy sy kinders behandel” (Nelson Mandela).

Die moed om te lewe word gebore uit die passie om vir ander te lewe.

Toepassing

Ons moet onsself voortdurend afvra:  Waarvoor en waartoe lewe ek?  ‘n Lewe waarin hierdie diep vrae nooit gevra word nie, is nie die moeite werd om te lewe nie.

Ons is geseën om tot ‘n seën te wees – dit wat hierdie skildery van Alida Bothma ook sê.

Finansiële sekuriteit, gesondheid, ‘n netjiese huis en betroubare motor is goeie doelwitte in die lewe.  Maar dit kan nooit die diepste en finale motiewe van ‘n mense se lewe wees nie.

Die reg om jouself te geniet, jou eie mens te wees, die vryheid om jouself te verwesenlik, dit is goeie motiewe.  Maar sodra dit die finale en diepste dryfvere van jou lewe word, is jy brandarm.  Dan is jy uitgelewer aan jouself en jou ou, sondige mens.

Mense wat aan Christus behoort, is nuwe mense:

  • Mense met ‘n vaste toekoms by God, wat vry is om te dien;
  • Mense wat vry is om soos Christus lief te hê en te dien,
  • Mense wat leef om tot ‘n seën vir ander te wees.

Gebed

God stuur ons om te leef

Dankoffers    

Koor:  Panis Angelicus (Caplet) en Maria Wiegenlied (Reger)

Applous en bedankings

Slotlied         

Gemeente:   Lied 266                                      (Staan)

Seën

Respons        

Koor:  Amen  (Gemeente bly staan)

Continue Reading

2 Korintiërs 5:6-17 – Geseën om tot ’n seën te wees

In die 2007-film, The Bucket List, onderneem twee terminaal-siek mans ‘n reis om die dinge te doen wat hulle nog altyd wou doen.  Dis nou voor hulle die spreekwoordelike emmer skop.  Die rolle word gespeel deur Jack Nicholson en Morgan Freeman.

Voor die film vrygestel is, het Parade-tydskrif ‘n onderhoud met Jack Nicholson gevoer.  Oor sy persoonlike lewe sê hy: “Ek het altyd so vry gelewe.  Die mantra vir my generasie was; ‘Wees jouself, wees jou eie man!‘  Ek het altyd gesê mense kan hulle eie reëls hê, wat hulle ook al wil.  Ek sal ook my reëls hê.  Ek sal verantwoordelikheid daarvoor aanvaar.  Ek sal vir my keuses betaal en die skuld daarvoor dra.  Ek het my eie kop gevolg.  Dit was my lewensfilosofie tot diep in my vyftigs.  Maar soos ek ouer geword het, moes ek aanpassings maak.”

Die feite van die lewe het uiteindelik die aandag getrek van selfs ‘n geharde vrydenker soos Nicholson.  Later in die onderhoud sê hy: “Ons wil almal graag vir altyd lewe, nie waar nie?  Ons vrees die onbekende.  Almal bevind hulle egter op een of ander stadium teen ‘n muur vasgedruk.  Ons weet nie wat aan die anderkant van daardie muur is nie.  Dit is waarom ons die dood vrees.”

Continue Reading

Handelinge 15:1-22 – Die Heilige Gees leer ons onderskei

God nooi ons uit en ons kom tot rus

Toetrede

Lied 555 – Ek kniel hier in die oggendlig – koor

Votum en Seëngroet

Lofsang

Lied 100 – Juig almal tot Gods lof en eer – staan

Lied 199 – Loof die Here uit die hemel – sit (koor vers 2)

Lied 214 – Here, ons sal U loof, u weldade roem – sit

Kindertyd

Ek wil vandag met julle gesels oor julle ore.

Waarvoor is ore?

Om te hoor.

En waarom is dit belangrik om te kan hoor?

  • Ons kan hoor as daar kos op die tafel is.  Of ons maatjies ons roep om te kom speel.  Of die klok op die speelgrond.  Of musiek wat ons hart kan bly maak.  Of as daar ‘n motor as ons oor die pad wil loop.  Of as ons pa of ma vir ons vra om iets vir hulle te doen.
  • Of as die Here vir ons iets vra om te doen.  Dit is mos waarvoor die Bybel daar is, dat ons God se stem kan hoor.

In die Bybel vertel Jesus vir ons hoe dit werk.  Hy wil graag hê dat ons sal luister wat God sê en dat ons sal doen wat God sê.

Een dag, vertel Jesus, was daar ‘n pa en twee seuns (Matt. 21:28-32).

Twee seuns – pa sê vir hulle om vir hom ’n werkie te doen.  Hulle moet vir hom grassny (die teks sê eintlik in die wingerd gaan werk, maar dit is onbekend vir ons kinders).  Die een seun, Japie, sê ja, pa.  Die ander een, Gawie, sê nee, pa.

Watter een dink julle het geluister?

Japie hoor toe sy vriende gaan sokker speel, en hy vergeet skoon om die gras te sny.

  • Hy het dus gehoor, maar hy het nie geluister nie, want hy het nooit daarby uitgekom en die gras gesny nie!

Gawie se gewete begin hom pla en hy besluit, hy het nou wel vir sy pa gesê, hy gaan nie gras sny nie, maar hy wil tog doen wat sy pa sê en hy trek die grassnyer uit en sny die gras.

  • Gawie het dus eers nee gesê en toe later wel gedoen wat sy pa gesê het.

Het Gawie geluister?

  • Ja, want hy het gedoen wat sy pa gesê het.

Het Japie geluister?

  • Nee, want hy het nie gedoen wat sy pa gesê het nie.

Sien, wat ons sê, is belangrik, maar wat ons doen, is nog belangriker.  Wat ons doen, is uiteindelik die toets, of ons regtig geluister het.

Daarom sê die Here, ons moet doen wat ons gehoor het, want dan was ons gehoorsaam.

Kom ons sê dit saam!

Elkeen wat die Bybel hoor en dit doen sal gelukkig wees.

God praat met ons en ons luister

Gebed

Skriflesing

Handelinge 15:1-35 – Die Heilige Gees leer ons onderskei

Die vergadering in Jerusalem

15 Daar het mense van Judea af gekom en die gelowiges wysgemaak: “As julle nie die gebruik van Moses nakom deur julle te laat besny nie, kan julle nie gered word nie.”

2Toe Paulus en Barnabas hulle daarteen verset en in ’n heftige meningsverskil met hulle betrokke geraak het, is daar besluit dat hulle twee en nog ’n paar ander van die gemeente na die apostels en ouderlinge in Jerusalem moet gaan in verband met hierdie vraagstuk.

3Nadat die gemeente hulle van die nodige vir die reis voorsien het, het hulle deur Fenisië en Samaria gegaan en vertel van die bekering van die heidene. Hieroor was al die gelowiges baie bly.

4Toe hulle in Jerusalem aankom, is hulle deur die gemeente, die apostels en die ouderlinge verwelkom. Hulle het vertel wat God alles deur hulle gedoen het, 5maar party van die gelowiges wat vroeër Fariseërs was, het na vore gekom en gesê: “Die bekeerlinge moet besny word en aangesê word om die wet van Moses te onderhou.”

6Die apostels en die ouderlinge het toe bymekaargekom om hierdie vraagstuk te bespreek. 7Na ’n lang bespreking het Petrus opgestaan en vir hulle gesê: “Broers, julle weet dat God my lankal uit julle geledere gekies het om die evangelie aan die heidennasies te verkondig sodat hulle kan glo. 8En God, wat die harte ken, het dit bevestig deur die Heilige Gees aan hulle te gee net soos aan ons. 9Hy het geen onderskeid tussen ons en hulle gemaak nie: Hy het ook hulle harte deur die geloof gereinig. 10Waarom wil julle dan nou God se geduld op die proef stel deur op die nek van die gelowiges uit die heidennasies ’n juk te lê wat ons voorvaders nie in staat was om te dra nie en ons ook nie? 11Nee! Ons, en ook hierdie gelowiges, glo dat ons net deur die genade van die Here Jesus gered word.”

12Daarna het al die mense stilgebly en na Barnabas en Paulus geluister. Hulle het vertel van die tekens en wonders wat God deur hulle onder die heidennasies gedoen het.

13Toe hulle klaar was, sê Jakobus: “Broers, luister na my! 14Simon het verduidelik hoe dit God self is wat begin het om na die heidennasies om te sien deur vir Hom ’n volk uit hulle te versamel. 15Die profete sê dieselfde. Daar staan geskrywe:

16Daarna sal Ek terugkom,

en Ek sal die vervalle huis van Dawid

weer opbou,

en Ek sal sy bouvalle herstel

en dit weer regmaak,

17sodat al die ander mense

die Here kan soek,

ja, al die heidennasies

wat Ek geroep het

om my eiendom te wees,

sê die Here wat hierdie dinge doen. e

18“Dit is van ouds af bekend. 19Daarom meen ek dat ons dit nie moeilik moet maak vir die heidene wat hulle tot God bekeer nie. 20Maar ons moet vir hulle skrywe om nie vleis te eet wat aan ’n afgod geoffer is nie, want dit is onrein; dat hulle onsedelikheid moet vermy, geen dier wat verwurg is, moet eet nie, en ook nie bloed nie. 21Hierdie voorskrifte van Moses word immers van ouds af in elke stad aan die mense voorgehou. Elke sabbatdag word dit in die sinagoges voorgelees.”

Die besluit van die vergadering

22Daarna het die apostels en die ouderlinge saam met die hele gemeente besluit om mense uit hulle geledere saam met Paulus en Barnabas na Antiogië toe te stuur. Hulle het vir Judas, wat ook Barsabbas genoem is, en vir Silas gekies, manne wat die agting van die gelowiges geniet het.  + BRIEF.

Woordverkondiging

Diepsee duiker

’n Diepsee duiker vertel dat hy diep in water moes duik waar dit plotseling stikdonker geword het.  Dit was bitter moeilik om nie gedisoriënteerd en diep angstig te raak nie.  “Dit is ’n verskriklike gevoel,” vertel hy, “om onder die water te wees sonder om eers jou eie hande voor jou gesig te kan sien.  Jy kan geen sentimeter sien nie.  Jy weet nie watter rigting is boontoe nie.  Ek het paniekerig begin raak, sonder koers, en gewonder of ek ooit weer bo sou uitkom.”

“Wat doen jy toe,”  vra ek hom?

“Ek het my instrukteur se woorde onthou en vir die borrels van my asemhaling gevoel,” sê hy.

“Die borrels?”

“Dis reg.  Wanneer dit stikdonker is, en jy het geen idee watter rigting boontoe is nie, met die gevaar dat jy dieper of dwarsweg kan duik, menende dat jy boontoe gaan, steek jy jou hande uit en soek vir die borrels.  Die borrels styg altyd boontoe, in die rigting van die oppervlak.  Wanneer jy nie meer jou eie oordeel of jou eie sintuie kan vertrou nie, kan jy altyd op die borrels vertrou om jou weer bo te kry.”

Mens beland meermale in die lewe in omstandighede waar jy wonder wat waarheid is.  Veral as groot besluite geneem moet word.  Die gevaar is dat mens dan doelloos kan begin rondspartel.  Wat is die regte rigting om in te slaan?

Vir gemeentes en gelowiges is hierdie ’n kritiese belangrike vraag.  Wat is die wil van God?  Wat is die rigting wat God wys?  Hoe bepaal ons wat werklik God se koers is?  Hoe werk geloofsonderskeiding?

Vroeë kerk voor ’n kruispad

In Handelinge 15 kom die vroeë kerk voor ’n belangrike vraag te staan, ’n kruispad.  Die vraag is: Hoe word mens gered?

En dit was ’n ernstige vraag.  Mense se geloofsekerheid het daarvan afgehang.

Die rede waarom hulle dié vraag moes vra, was weens mense van Judea wat die gelowiges in Antiogië wys gemaak dat mens nie gered kan word as jy nie besny word nie (15:1).

Paulus en Barnabas verset hulle teen hierdie siening, en ’n heftige meningsverskil ontstaan.  Wat is waarheid?  Watter koers is die regte?  In watter rigting beweeg – figuurlik gesê – die borrels?

Nou ons moet hierdie konflik in konteks verstaan.  Voor die ontstaan van die gemeente in Antiogië was verreweg die meeste van Jesus se volgelinge mense uit die Jodedom.  Vir baie van hulle was die Christus-beweging eintlik maar net  ’n Joodse beweging.  Toe groot getalle mense uit die heidendom tot bekering kom, is die vraag of hulle ook die Joodse gebruike moet nakom.  Moet jy ’n Jood word (besny word)  om ’n Christen te kan wees?

Veral gelowiges wat vroeër Fariseërs was (15:5) het sterk gevoel dat alle nuwe gelowiges Jode moet word.  Hulle moet besny word en die wet van Moses onderhou.

Nou daar was ook ’n ander siening besig om veld te wen, en deur niemand minder as Petrus nie.  En dit is dat die besnydenis  nie nodig was nie.  Reeds met die bekering van Kornelius het Petrus tot hierdie insig gekom en dit duidelik vir die gemeente in Jerusalem onderstreep dat die Here aan hom gewys het dat die besnydenis nie belangrik was nie (Hand 10:46).

Trouens, die gemeente in Jerusalem het daarmee saamgestem (11:15-18).

Maar nou is daar hierdie Joodse Christene in Antiogië wat anders daaroor dink en die gemeente in Antiogië besluit om Barnabas en Paulus, tesame met ’n paar ander gelowiges, Jerusalem toe te stuur om die waarheid saam met die ander gelowiges te gaan soek.

Die voordeel van hierdie hantering, is dat hierdie besoek aan Jerusalem ’n baie belangrike openbaring sou word van hoe ’n mens geloofsonderskeiding doen, hoe jy, by wyse van spreke, agterkom in watter rigting die borrels beweeg.  En hulle beoefening van hierdie geestelike gewoonte het die standaard geword wat vir die kerk van alle eeue gewys het hoe ’n mens die wil van God onderskei.

Kyk konflik in die oë en hanteer dit

Voordat ons prakties oor geloofsonderskeiding praat, eers ’n opmerking oor konflik.

’n Mens is geneig om negatief te kyk na die gelowiges wat uit die Fariseërs se geledere gekom het en ’n ekstra juk op nie-Jode wou plaas.  In baie geloofsgemeenskappe sal die versoeking wees om sulke “beswaardes” te ignoreer of hulle standpunte van die tafel te vee.

Alternatiewelik kan mens te vinnig soek na ’n kompromis, om die konflik uit die weg te kry, en so die waarheid afwater.

Maar dan doen jy óf skade aan die eenheid óf skade aan die waarheid.  Daarom moet ’n mens nie probeer om konflik te vermy nie, en ook nie om dié wat anders dink aan te val nie.

Hoekom?  Want konflik is baie keer ’n katalisator vir die onderskeiding van God se wil.  En die hantering van hierdie konflik het vir ons ’n model gegee wat die toets van die tye deurstaan het.

Die vraag na die afdwingbaarheid van die besnydenis op gelowiges uit die heidennasies gee ons dus ’n kykie na hoe geloofsonderskeiding as ’n geestelike gewoonte werk.

Terug by die vraag: wat leer ons uit ons teks oor die praktiese manier waarop geloofsonderskeiding werk?

Een: Onderskeiding sluit almal se bydraes in

In Jerusalem aangekom, blyk duidelik dat die hele gemeente, die apostels en die ouderlinge partye in die gesprek is (4-5).  Beide die gewone gelowiges en die leierskap gesels saam.  Die aandrang op die besnydenis kom immers spesifiek uit gelowiges wat vroeër Fariseërs was se geledere.

Dit is duidelik dat baie menings en perspektiewe verreken word.  Die proses word nie afgejaag of met die hantering deur ’n magskliek vinnig in ’n rigting gedwing nie

Twee: Onderskeiding werk met getuienisse oor God se werk in die lewe

Die gesprek in die gemeente handel oor alles wat God gedoen het.  Die tema is die lewe van geloof, en die wyse waarop gelowiges beleef dat God handel.  Verhale word vertel om op die spoor van God se aksie te kom, want dit is mos, by wyse van spreke, die rigting wat die borrels beweeg.

Wanneer die apostels en ouderlinge bymekaar kom, praat Petrus ook eers oor wat God doen en gedoen het.  Petrus is geroep om die evangelie aan die heidennasies te bring.  Trouens, hy het so pas van ’n eie sendingreis teruggekom, soos Lukas ons vertel.  En hy het self beleef hoedat God sy Gees aan heidense gelowiges gee, met die bekering van Kornelius en sy mense, net soos aan Joodse gelowiges.  En hy het gesien dat hulle harte deur geloof gereinig is, nie deur die nakoming van die Joodse wet nie, wat beteken dat die besnydenis nie noodsaaklik is nie.

Hierna vertel Barnabas (hy word eerste genoem, waarskynlik omdat hy meer gesag in dié vergadering gedra het) en Paulus wat God onder die heidennasies gedoen het. Hierdie benadering gee ruimte aan God.  Die vraag is wat God doen, en hoe God deur die gemeente se bediening nagevolg moet word.  Dis nie ’n strategiese gesprek wat voor- en nadele opweeg, of takties korrek wil wees nie.  Hier is ’n diepe soeke na God se handelinge ter sprake, en die vertel van verhale wat dit op die agenda plaas, is die benadering wat gevolg word.  Dit is in die stories van God se werk wat sy wil duidelik word!

Drie: Onderskeiding toets alles aan die Skrifwoord totdat daar klaarheid daaroor kom.

Nadat die vertelling van God se handelinge in die hede en verlede afgehandel is, word dié verhale aan die Skrif getoets – die verhale van die hede word in verband gebring met die verhale van die verlede, juis dié verhale wat die geloofsgemeenskap oor die eeue geoordeel het, gesag het, en betroubaar is, as getuienis van God en sy wil.  Jakobus speel hier ’n belangrike rol om die Skrif, die gebeure en die gelowiges se interpretasie daarvan bymekaar te bring.

Oor die leer van die Skrif is daar dus gesprek – dws die blote naïewe lees van die Woord word aangevul deur die interpretasie van daardie Woord.  Jy kan nie maar net tekste aanhaal en daarmee basta nie.  Jy moet deel wat jy daaruit agterkom van wat God wil hê en saam luister tot daar ’n oortuiging posvat wat algemeen is en deur almal aangehang kan word.

Uiteindelik is dit dus die vergadering van gelowiges (22) wat aandui dat die verbintenis tussen die verhale wat vertel word en die interpretasie van die Skrif vir hulle sin maak en dan ’n besluit daaroor neem.

Dit is so belangrik dat ’n mens nie die Bybel gebruik om mekaar af te kraak nie.  Die Bybel is nie ’n geweer waaruit ons tekste soos Bybel-koeëls op mekaar afskiet ten gunste van een of ander standpunt nie.

Nee, gelowiges soek saam en lank genoeg – tot die punt van voldoende konsensus – na waarheid uit die Woord. Dit geskied totdat die sake waaroor die besluit geneem moet word voldoende deur die Woord belig is en helderheid bereik is.

Vier: Eers as daar wye instemming bereik is, word dit die besluit van die geloofsgemeenskap

Geloofsonderskeiding is dus om saam te soek na ’n gemeenskaplike konsensus wat gebore word uit die oortuiging dat God reg gehoor en sy Woord reg geïnterpreteer word, soos wat dit in die lewe gestalte kry in die stories van God se werk onder ons.  Eers dan neem die geloofsgemeenskap ’n besluit (22).

Die verhaal het ’n goeie afloop: die apostels en ouderlinge besluit saam met die hele gemeente om ’n afvaardiging na Antiogië en die omliggende streek van Silisië te stuur om die besluit van die vergadering bekend te maak.

Die brief wat hulle saamstuur, sluit aan by die onenigheid wat deur mense – wat geen opdrag van Jerusalem gehad het nie! – veroorsaak is.  Barnabas en Paulus word as “geliefdes” beskryf en die besluit as komende van “die Heilige Gees en ons”.

Net vier voorskrifte word uitgestippel: 1) geen afgodsvleis, 2) geen bloed, 3) geen verwurgde diere, en 4) geen onsedelikheid nie –dinge wat met die publieke lewenswandel te make het en breek met afgodsgebruike, ’n “menslike” hantering van diere aanprys, en ’n positiewe ingesteldheid teenoor die huwelik skep.  Die besnydenis is daarmee beslissend uitgesluit van enige voorskrif aan die gelowiges uit die heidene.  Terloops ook die Sabbat, hoewel dit nie die primêre vraag is nie.  Slegs die vier goed word van hulle verlang om na te kom.

Die afgevaardigdes het die blye nuus aan die gelowiges in Antiogië gaan oordra.  Almal was bly oor die bemoedigende boodskap. Die profetiese rol van Judas en Silas in die bemoediging en geestelike versterking van die gelowiges word spesifiek beklemtoon.  Die gemeente reageer ook met ’n groeteboodskap terug aan die gemeente in Jerusalem.  Daarmee word die onderlinge gemeenskap, verbondenheid, liefde en respek bevestig.

Wye impak

Die besluit van die kerk in Handelinge 15 sou die belangrike patroon vestig wat oor al die eeue steeds geld: mense kan na die Here kom soos hulle is.  Jy hoef nie eers te verander, bv. deur  ʼn Jood te word nie.  Nooit sou die kerk beperk kon word tot ’n enkele groep of kultuur nie.  Nooit sal een spesifieke kultuur hul insig in die Christelike geloof tot die absolute waarheid kon verklaar nie – ’n beslissende verskil met die Moslem-geloof wat een kultuur op almal afdwing.  In die evangelie van Jesus Christus is HY belangrik, nie die kultuur waaruit Hy gekom het nie.

Hierdie besluit maak die evangelie werklik vry om oor alle grense te beweeg en mense in die koninkryk van God in te sluit deur geloof in Jesus Christus alleen.

Praktiese uitvoering

Maar dit het ons ook geleer hoe om geloofsonderskeidend op te tree.  En dit is so noodsaaklik dat ons dié proses volg. Te veel kerklike besluite word geneem deur geslote debatte of pogings om te koukus om die meeste stemme te werf.  En te veel persoonlike besluite word geneem sonder om jou verhale en insigte aan die toets van die Skrif en ander gelowiges se mening te toets.

Dan swem mens ondertoe, terwyl jy eintlik in die donker water boontoe moet beur.  Of jy karring sywaarts aan tot jou suurstof op is en jy in ’n geweldige krisis beland.

“Voel vir die borrels, hulle beur in die regte rigting,” sê die duiker, en sê die Bybel.

Gebed

God stuur ons om te leef

Geloofsonderskeiding

Ons fokus dus op geloofsonderskeiding.

Hier is ’n beskrywing van geloofsonderskeiding as geestelike gewoonte.

Geloofsonderskeiding is om God se wil in die praktyk van die lewe te herken.  ’n Ander woord daarvoor is wysheid (Jak 1:5; Fil 1:9-10).  Dit sluit in om na die 1) getuienisse van God se werk in die lewe te luister; om 2) almal geleentheid te gee om hulle perspektiewe daarop te deel; om na 3) die Skrifwoord te luister en alles daaraan te toets tot daar 4) ’n wye instemming kom oor wat God se wil is.  Dit sluit in om tot rus te kom voor God, na ander stemme as jou eie te luister, individuele en gesamentlike gebed te beoefen, en die bereidheid om wat jy hoor, te gaan leef.

Ek gaan vir julle twee maniere gee om die geestelike gewoonte van geloofsonderskeiding te gaan beoefen.  Dit is twee weergawes van die luistersiklus wat jy kan gebruik, die korter een is vir jou persoonlik, of vir ’n groep en die langer weergawe is meer vir groepe geskik.

Dit is ’n manier om Bybelstudie te doen, maar op ’n geloofsonderskeidende manier.  Jou ervarings word ingetrek in jou lees van die Woord, soos dit ook die geval was met die daaglikse ondersoek as geestelike gewoonte.

A.  Gebruik die drie groot bewegings – rus, hoor en leef.

RUS

  • Raak bewus van jou diepste behoeftes.
  • Gee dit in gebed aan God.

HOOR

  • Lees ’n Skrifgedeelte.
  • Deel met mekaar wat julle daarin tref.

LEEF

  • Wat lê die Here nou op jou hart?
  • Besluit op ‘n gepaste reaksie en sluit met gebed af.

B.  Gebruik die volgende agt stasies met ’n Skrifgedeelte van jou/julle keuse.

RUS

1. Ingenooi  deur God

  • Dink na: Waarmee kom jy nou na God toe? Wan­hoop, verwarring of hoop? (Dit kan ’n vraag, ’n behoefte, ’n seer, ’n dankbaarheid … wees.)
  • God nooi ons uit om by Hom tot rus te kom.

2. Ingaan in God se tyd

  • Raak bewus van die ruimte wat God nou vir ons skep deur op die kerkjaar (bv Pinkster), ’n geloofsbelydenis of ’n psalm te fokus.
  • Oordink die betekenis wat dit vir ons inhou.

HOOR

3. Luister na God se Woord

  • Lees die Skrifgedeelte. Raak bewus van watter gedagtes, beelde of vrae by jou opkom terwyl ons saam die gedeelte lees.

4. Luister na mekaar

  • Kom ons ontvang God se Woord deur na mekaar te luister.

5. Luister na ander en die tye

  • Kom ons luister na hulle wat nie hier is of nie hier praat nie. Hoe sou hulle na dié Skrifgedeelte geluister het?

6. Luister weer na God se Woord

  • Ons luister nuut na die Skrifgedeelte. Raak be­wus: Hoe ruk en/of troos hierdie gedeelte jou/ons?

LEEF

7. Fokus op wat God nou doen

  • Watter moontlikhede het God in ons tyd saam vir jou oopgemaak? Watter van dié moontlikhede voel jy wil God hê moet jy laat vaar/ontgin?

8. Antwoord met ons lewe

  • Sê vir mekaar wat julle nou gaan doen. Dit is hoe ons God se genade uitleef en vir ander aangee.

Dankoffer

VONKK 57 – Ek gee aan julle ’n nuwe gebod – koor

Ek gee aan julle ’n nuwe gebod

Om soos Ek julle liefhet,

Mekaar lief te hê.

Want so sien alle mense

Wie is my dissipels:

Deur liefde wat julle vir mekaar het (Joh 13:34-35)

Slotsang

Lied 436 – Herskep, o Gees, laat leef, o Gees – staan

Seën

Amen

Lied 189 – Halleluja, Halleluja, Halleluja – staan


e Vgl. Amos 9:11–9:12

Continue Reading

Handelinge 15:1-22 – Die Heilige Gees leer ons onderskei

’n Diepsee duiker vertel dat hy diep in water moes duik waar dit plotseling stikdonker geword het.  Dit was bitter moeilik om nie gedisoriënteerd en diep angstig te raak nie.  “Dit is ’n verskriklike gevoel,” vertel hy, “om onder die water te wees sonder om eers jou eie hande voor jou gesig te kan sien.  Jy kan geen sentimeter sien nie.  Jy weet nie watter rigting is boontoe nie.  Ek het paniekerig begin raak, sonder koers, en gewonder of ek ooit weer bo sou uitkom.”

“Wat doen jy toe,”  vra ek hom?

“Ek het my instrukteur se woorde onthou en vir die borrels van my asemhaling gevoel,” sê hy.

“Die borrels?”

“Dis reg.  Wanneer dit stikdonker is, en jy het geen idee watter rigting boontoe is nie, met die gevaar dat jy dieper of dwarsweg kan duik, menende dat jy boontoe gaan, steek jy jou hande uit en soek vir die borrels.  Die borrels styg altyd boontoe, in die rigting van die oppervlak.  Wanneer jy nie meer jou eie oordeel of jou eie sintuie kan vertrou nie, kan jy altyd op die borrels vertrou om jou weer bo te kry.”

Mens beland meermale in die lewe in omstandighede waar jy wonder wat waarheid is.  Veral as groot besluite geneem moet word.  Die gevaar is dat mens dan doelloos kan begin rondspartel.  Wat is die regte rigting om in te slaan?

Vir gemeentes en gelowiges is hierdie ’n kritiese belangrike vraag.  Wat is die wil van God?  Wat is die rigting wat God wys?  Hoe bepaal ons wat werklik God se koers is?  Hoe werk geloofsonderskeiding?

Continue Reading

Handelinge 14:1-20 – Nederigheid

GOD NOOI ONS UIT EN ONS KOM TOT RUS

Votum en Seëngroet
  • Lied 212 (Loof die Heer) staan
  • VONKK 82 (Laat ons skyn vir Jesus) sit
  • FLAM 108 (‘n Sonstraal) sit
Kindertyd

Jesus was ’n baie nederige mens.  En Hy het ons geleer om nederig te wees.

Wat is nederig?

  • Dit is om nie spog met wat jy het of wat jy kan doen nie.  En om nie skaam te wees vir mense wat minder as jy het of wat nie alles kan doen wat jy kan nie.  En veral om hulle nie te laat sleg voel as hulle minder as jy het nie.  Nederige mense dink oor wat ander mense wil hê en help waar hulle kan.

Ons leer die beste wat nederigheid beteken as ons stories vir mekaar vertel.

Een keer het Jesus gesien al die kindertjies wat na Hom toe kom.  En sy dissipels het gedink, nee, dit kan nie.  Jesus is ’n belangrike mens, seker die belangrikste mens wat ooit geleef het.  Hy was God se Seun en net die belangrike mense kan met Hom praat.  So hulle keer toe dat die klein kindertjies na Hom toe kom.

En wat doen Jesus toe?  Hy keer die dissipels, want Hy was nederig en nie spoggerig nie.  En Hy sê: “Laat die kindertjies na My toe kom.  Moenie hulle keer nie.”  Jesus was so lief vir mense dat kinders ook welkom was om na Hom toe te kom.

Jesus het daarom ook nie net grootmense gehelp nie.  Nee, Hy het een keer ’n dogtertjie uit die dood opgewek, en ook ’n jong seun, wie se ma ’n weduwee was, en daarom niemand meer gehad het om vir haar te sorg nie.  En ’n paar keer ander kinders wat siek was of ’n gebrek gehad het.

Maar hoe kan ons nederig wees?

Kom ons kyk na ’n paar ander voorbeelde, dan sê julle vir my of dit nederig is of spoggerig:

  • Jannie kom terug van die skool af en is baie bly.  Hy het volpunte in sy toets gekry.  Hy sê, dankie mamma dat mamma my aangemoedig het om te leer.  Dit was die moeite werd! NEDERIG
  • Karie kyk na al die ander meisies by die partytjie en sy sien sy het die mooiste rokkie van hulle almal.  En sy kan nie wag dat die ander dit raaksien nie.  So sy vertel vir almal hoe mooi haar rok is! SPOGGERIG
  • Bennie se ouers is baie ryk en hy kry baie sakgeld.  Maar hy is baie vrygewig.  Hy deel wat hy het met sy vriende.  Hy sorg dat die ander maatjies nie skaam is as hulle nie iets het nie.  En hy gee van sy speelgoed vir hulle, want hy kry so baie.  NEDERIG
  • Ferdie se ouers het ’n baie mooi huis.  Toe hy gaan kuier by sy maatjie se huis, sien hy hulle meubels is maar oud.  Hy sê vir sy maatjie, joe, julle meubels is darem oud hoor!  SPOGGERIG
  • Sannie kom by die huis en sien haar klein sussie het met moddervoete in geloop.  Nou is die mat vuil.  Sy weet die bediende sal skoonmaak, maar sy besluit om te help en maak alles skoon. NEDERIG
Gebed

GOD PRAAT MET ONS EN ONS LUISTER

Skriflesing

Handelinge 14:1-20

Paulus en Barnabas in Ikonium

14 In Ikonium het Paulus en Barnabas op dieselfde manier opgetree. Hulle het weer na die Joodse sinagoge toe gegaan en daar gepreek, met die gevolg dat ’n groot aantal Jode en Grieke gelowig geword het. 2Maar die Jode wat nie die boodskap wou aanneem nie, het die gemoedere van die heidene opgesweep en hulle teen die gelowiges aangehits. 3Ten spyte hiervan het die apostels ’n geruime tyd in die stad gebly en in vertroue op die Here onbevrees gespreek. Die Here het ook die boodskap van sy genade bevestig deur die apostels tekens en wonders te laat doen. 4Die inwoners van die stad was verdeeld, party vir die Jode en party vir die apostels. 5Die heidene en die Jode saam met hulle leiers het egter oproerig begin word en wou hulle aanrand en stenig. 6Toe die apostels dit agterkom, het hulle na Listra en Derbe en omgewing gevlug. Dit was twee stede in Likaonië. 7Daar het hulle toe die evangelie verkondig.

Paulus en Barnabas in Listra

8In Listra was daar ’n man met gebreklike voete. Hy was van sy geboorte af verlam en kon nooit loop nie. 9Hy het geluister terwyl Paulus praat. Paulus het stip na hom gekyk en gesien dat hy die geloof het om gesond gemaak te word. 10Toe roep hy na hom: “Staan regop, op jou voete!”

Die man het opgespring en hy kon loop. 11Toe die mense sien wat Paulus gedoen het, roep hulle in Likaonies uit: “Die gode het soos mense geword en het na ons toe afgekom!”

12Hulle het Barnabas Zeus genoem en vir Paulus Hermes, omdat hy die woordvoerder was. 13Die priester van die Zeustempel, net buitekant die stad, het bulle en blomkranse na die stadspoort toe gevat, en hy wou saam met die mense offers aan die apostels gaan bring. 14Toe die apostels, Barnabas en Paulus, daarvan hoor, het hulle hulle klere geskeur en tussen die mense ingespring en geskreeu: 15“Mense, wat vang julle nou aan? Ons is maar net sulke mense soos julle. Ons bring vir julle die goeie boodskap dat julle hierdie sinlose gode moet laat staan en julle tot die lewende God bekeer. Dit is Hy wat die hemel en die aarde en die see en alles wat daar is, gemaak het. 16Hy het in die verlede alle nasies toegelaat om hulle eie koers te gaan, 17maar tog bekend gemaak dat dit Hy is wat die goeie dinge gee: Hy het vir julle reën van die hemel af gegee en gereelde oeste; Hy het julle volop kos gegee en julle gelukkig gemaak.”

18Maar selfs met hierdie woorde kon die apostels nouliks voorkom dat die mense aan hulle offers bring.

19Toe het daar Jode van Antiogië en Ikonium af gekom en die mense na hulle kant toe oorgehaal. Hulle het Paulus met klippe gegooi en hom uit die stad gesleep onder die indruk dat hy dood is. 20Daar het die gelowiges rondom hom kom staan, en hy het opgestaan en weer die stad ingegaan. Die volgende dag het hy en Barnabas na Derbe toe vertrek.

Woordverkondiging

Nederigheid is nie natuurlik nie

Nederigheid kom nie natuurlik vir enigeen van ons nie.  Niemand wil graag aan die onderpunt van die leer wees nie, want dit is hoe ons baiekeer oor nederigheid dink, dat jy soos ‘n vloerlap word waaroor ander kan loop.  Daarom is dit vir ons moeilik om spontaan en konsekwent die minste te wees.  Veral binne ons kultuur waar mag en selfbe-mag-tiging so ’n hoë prioriteit is.  Ons hou van mense wat “goed doen vir hulleself” en bo uitkom.  Ons hou van helde, mense wat bo uit gekom het.

Ons het ook almal ’n behoefte aan erkenning.  Ons wil graag goed voel as ons iets reggekry het.  Ons wil beloon word.  Veral as mens swaargekry het en moes opoffer om iets reg te kry.

Die probleem is dat ’n sug na waardering maklik ’n sug na mag kan word.  Mens kan jou oog van die bal afhaal en erkenning, mag en selfverheerliking begin najaag.

Jesus se voorbeeld

Dit was juis die versoeking waarvoor Jesus in die woestyn beland het.  Hy was honger en dors.  Hy word versoek met brood.  Iemand wat so lank sonder kos is, verdien tog ‘n stukkie brood. Jesus word dus versoek om sy mag te misbruik, ter wille van Homself.

En Jesus kies, soos reg deur sy lewe, om doelbewus nie die magspel te speel nie, maar nederig te bly en na die wil van sy Vader te soek, al kos dit wat.  Ek sal leef van dít wat God my gee, is sy antwoord aan die duiwel.  Daarmee vervul Hy die visie vir die Dienaar van die Here en word Hy die lydende Messias.

Druk en bedreiging in Ikonium

Van Antiogië in Pisidië het Paulus en Barnabas nou na Ikonium in die suide gegaan en weer in die sinagoge op ’n sabbatdag gepreek.   Dit ontlok weereens geloof sowel as ongeloof en teenstand. Vir ’n tyd lank kan hulle nog aangaan met die verkondiging, maar dan word die druk en bedreiging van aanranding en steniging te veel en hulle vlug na Listra.

Sukses en erkenning in Listra

Die omstandighede waarin Paulus en Barnabas hulle in Listra bevind, dek nou ook vir hulle die tafel vir die versoeking na mag, soos dit met Jesus in die woestyn die geval was.  Nadat hulle moes vlug en soort van druipstert uit Ikonium weggejaag is, draai, menslik gesproke, die gety in Listra met die wonderbaarlike genesing van die verlamde man.  Paulus en Barnabas raak by die genesing van ’n man betrokke wat met gebreklike voete gebore is.

Toe die man regop kom – opspring! – en loop, roep die mense uit dat Paulus en Barnabas gode is wat hulle kom besoek het.  Die hele omgewing is dadelik in rep en roer.  Barnabas word Zeus, die hoofgod, en Paulus Hermes genoem, woordvoeder van die gode.  Die priester van die Zeustempel bring bulle en blommekranse en wil saam met die mense offers aan die apostels bring.

Interessant genoeg was daar ’n bekende legende dat Zeus en Hermes in menslike gedaante die omgewing van Listra besoek het, en net deur  een egpaar gasvry ontvang is (Metamorphoses van die Romeinse digter Ovid).  Waarskynlik wou die gemeenskap van Listra nie weer dieselfde fout maak om hulle nie te herken nie!

Die gety het gedraai.  Skielik is daar darem ’n bietjie erkenning.

Mens voel amper jy sou Paulus en Barnabas nie kon kwalik neem as hulle dié gebeure so ’n klein bietjie wou uitbuit nie, natuurlik vir ’n goeie doel.  As hulle sou wou saamspeel, kon hulle nie miskien hul gode-status dalk tot voordeel van die evangelie gebruik nie?

Fokus op die evangelie

Paulus en Barnabas verloor egter vir geen oomblik hulle fokus nie.  Hulle ken die Here en hulle ken die boodskap van sy nederige selfprysgawe om verlossing van sonde vir ons te werk.  Hierdie boodskap stempel hulle identiteit en selfverstaan.  Hulle bly die evangelie beliggaam.

Geen wonder dat Barnabas en Paulus hier byna met aggressie reageer op die heldeverering wat hulle te beurt val nie.  Hulle keer vasberade dat hulle in die sentrum van die mense se gedagtes kom staan.

Dit gee ook die regte perspektief op die plek van wonders en tekens – as dit nie die fokus op God plaas nie, is die gevaar van hoogmoed en magsvertoon lewensgroot.

In hulle impromptu toespraak beklemtoon hulle dat hulle gewone mense is.  Die eer vir die wonderwerk kom God toe.  Die goeie boodskap van hierdie God is dat mense hulle sinlose gode (en hul self-verafgoding) moet laat staan, en hulle tot God bekeer.  Dit is Hy wat as Skepper vir sy skepsels sorg en vir hulle goeie dinge gee.

Hulle skuif in nederigheid die aandag weg van hulleself en na God toe.

Illustrasie van ’n nederige lewenstyl

Daarmee illustreer Paulus en Barnabas hoe ’n nederige lewenstyl werk.

’n Musiek liefhebber het eenmaal die groot komponis Johannes Brahms onverwags ontmoet.  Toe hy Brahms herken het hy vir Brahms gevra om ’n kort stukkie van ’n beroemde musiekstuk vir hom neer te skryf en dit dan te teken, sodat hy dit as ’n aandenking van sy ontmoeting met Brahms kan vertroetel.

Brahms het ’n pen en papier geneem en die eerste balke van Die Blou Donou van Johann Strauss neergeskryf en dit geteken: “Ongelukkig nie deur my nie, Johannes Brahms.”

Hoe groot Brahms se bydrae tot die musiekskat ook al is, kies hy doelbewus om die fokus op Johann Strauss te laat val.

Die Christelike keuse is om die fokus op God te laat val en jouself vanuit die blik op God te verstaan.  Hierdie God gee reën, goeie oeste, gawes en talente – mens kan daarom bekostig om nederig oor jouself te dink en die eer aan God te bring.  Dit is wat dit beteken om nederig te wees.

Hoe God nederigheid in ons lewe inweef

Hoe groei ’n mens prakties in nederigheid?

William Farley vertel hoedat hy ’n dieper verhouding met God begeer het, en veral aangespreek was deur Jesaja 66:2: “Ek het alles gemaak en so het alles ontstaan, sê die Here.  Ek slaan ag op die mens in nood, op dié een wat berou het oor sy sonde, wat ontsag het vir my woord.”  Letterlik staan daar: “Ek gee ag op hom wat arm is en verslae van gees” – woorde wat aan die bekende Saligsprekinge herinner.

Farley kon egter nie verstaan wat die konneksie tussen “ontsag vir die Here se woord” en “leeg aan jouself, verslae, arm van gees” is nie.  Hy wou sy lewe oriënteer aan God se Woord, hy wou doen wat God sê, met God as die sentrum van sy lewe.  Hoe maak dit jou leeg aan jouself?  Nederig?  Daarom het hy gebid dat die Here hierdie versie ’n konkrete werklikheid vir hom sou maak.

Vyf dae later ry hy en sy vrou teen die kus.  So in die ry dink hy na oor 1 Kor. 13:12: “Nou ken ek ten dele, maar eendag sal ek ten volle ken, net soos ek ten volle geken is.”  Weer bid hy, hierdie keer om te vra:  “Here, help my om myself te sien soos U my sien.”

So in die ry begin hy bewus raak van die verband tussen Jesaja 66:2 en 1 Kor. 13:12.  “As jy jouself kan sien soos God jou sien, sal dit jou help om nederig voor God te lewe en ontsag te hê vir die lering van sy Woord,” dink hy.  Maar hoe werk dit?  Hoe groei hierdie nederige afhanklikheid van God in jou lewe.

Skielik begin sy vrou te praat oor ’n fliek waarvan sy baie hou.  Haar opgewonde gesprek dwing hom uit sy diep meditasie.  Farley is dadelik geïrriteerd.  Hy snou sy vrou iets toe oor haar ligsinnige geklets.  Meteens hoor hy amper glashelder ’n stem wat sê: “Daar is dit!”  Drie lewensveranderende woorde.

Hy weet skielik dit is God wat gepraat het.  “Daar is dit!”  “Maar wat is ‘dit’ Here,” bid hy. Skielik weet hy.  “Dit” is sy hoogmoed en geestelike aanstellerigheid.  “Dit” is sy trots oor sy insigte en sy sogenaamde hoë geestelike stand.  Skielik sien hy sy hoogmoed en arrogansie in die lig van God se volmaakte, self-ontledigende liefde.  Hy sien sy sondigheid in die lig van God se waarheid.

Nederigheid, geestelike leegheid, diensbaarheid en openheid om op die regte pad deur die Woord gelei te word, word gebore wanneer mens jouself deur God se oë leer sien.  Bewus van sy eie sondigheid, vertel Farley, is hy net daar in die motor ook oorval deur die besef van God se groot liefde vir hom.  Sy hele lewe lank al het die Here hom lief, ten spyte van sy sonde.  Hoe pynlik dit was om sy aanstellerige hoogmoed te ontdek, net so roerend was dit om God se diepe liefde te beleef.

Vanuit die ervaring van God se liefde is ’n nuwe nederigheid, ’n leegheid en afhanklikheid, in Farley gebore.

Doelbewuste keuse vir nederigheid

Paulus en Barnabas se doelbewuste keuse om nie te val vir die versoeking om gode-speletjies uit te haal nie, laat God toe om God te wees.  Dit laat die evangelie van verlossing toe om die bron van hoop te wees.  En dit help hulle om doelgerig te bly fokus op hul taak in die proses: om God se getuies te wees.

Nederigheid en eerlikheid is eintlik twee kante van dieselfde munt.  “A humble person is simply a brutally honest person” (Richard Rohr).  Dit beteken dat jy jouself en wat jy doen nie vergelyk met ander mense nie, maar jou afhanklikheid van God erken (Matt 5:3).  Jy gebruik wat jy doen om die lig op God te laat val sodat Hy verheerlik kan word in die oog van ander mense (Matt 5:16).

Nederigheid kies daarom  om op die weg van dienslewering te bly, en nie toe te gee aan die versoeking van mag wat moontlik word as mense jou bewonder of vereer vir wat jy in die naam van die Here doen (Hand 14).  Die helderste voorbeeld hiervan kry ons reeds in Jesus se lewe, beide in sy versoeking in die woestyn (Matt 4:1-11), en in sy kruisdood (Fil 2:5-11).

Dit behels dat jy afstand kry van jou vermoëns en prestasies deur jouself doelbewus uit die sentrum van jou lewe te haal, en te sorg dat ander jou nie op ’n verhogie plaas nie.  Nederigheid word moontlik deur minder gereeld oor jouself te dink, en meer gereeld oor die behoeftes van ander … eerder as dat jy minder van jouself dink (Adele Calhoun). So ’n nederige lewenstyl is vasberade ingestel daarop dat die fokus van jou eie prestasies en invloed af na God se teenwoordigheid in die wêreld verskuif, soos ’n mens hier in Barnabas en Paulus se optrede sien.

Mag die Here hierdie nederigheid elke dag in ons lewens inweef.

GOD STUUR ONS OM TE LEEF

Nederigheid

Ons fokus hierdie week op nederigheid, soos dit manifesteer binne die verhaal van Paulus en Barnabas se suksesse in Listra.  Hulle hantering van die probleem van heldeverering is ’n model vir ons om na te volg.

In die joernaal is daar ’n paar opsies wat jy kan lees om jou gedagte te stimuleer.   

Gebed
Dankoffers

Die instrumentale ensemble speel:

  • Lied 553 (Ek is bly ek ken vir Jesus) en
  • Lied 543 (Here Jesus, ek is klein)
Slotlied

Lied 528 (Leer my u wil, Heer) staan

Seën

Die gemeente antwoord: Lied 526 (Waar daar liefde is, en deernis, daar is God die Heer)

Continue Reading

Handelinge 14:1-20 – Nederigheid

Nederigheid kom nie natuurlik vir enigeen van ons nie.  Niemand wil graag aan die onderpunt van die leer wees nie, want dit is hoe ons baiekeer oor nederigheid dink, dat jy soos ‘n vloerlap word waaroor ander kan loop.  Daarom is dit vir ons moeilik om spontaan en konsekwent die minste te wees.  Veral binne ons kultuur waar mag en selfbe-mag-tiging so ’n hoë prioriteit is.  Ons hou van mense wat “goed doen vir hulleself” en bo uitkom.  Ons hou van helde, mense wat bo uit gekom het.

Ons het ook almal ’n behoefte aan erkenning.  Ons wil graag goed voel as ons iets reggekry het.  Ons wil beloon word.  Veral as mens swaargekry het en moes opoffer om iets reg te kry.

Die probleem is dat ’n sug na waardering maklik ’n sug na mag kan word.  Mens kan jou oog van die bal afhaal en erkenning, mag en selfverheerliking begin najaag.

Continue Reading

Handelinge 13:13-52 – Die Heilige Gees gee die ewige lewe deur ons getuienis

Die verhaal van Gladys Aylward fassineer my.  Sy het gelewe van 1902 – 1970 en was ’n Britse huisbediende.  En met ’n eenvoudige opleiding – sy was wel ’n groot leser – en ’n passie vir China – sy het later Chinese burgerskap aanvaar – het sy eenvoudig wonders verrig.

Saam met Jeannie Lawson het sy die verste noord van enige sendeling tot op daardie stadium met die evangelie gegaan en só op ’n treffende wyse mense se lewens verander.

Een gesprek met Jeannie het my veral aangegryp.  Reg aan die begin toe sy daar aankom, het sy ’n teregstelling aanskou, en was teen die grond oor die wreedheid daarvan.  Jeannie se perspektief daarop en hoe ons as Christene ook moet dink oor ons roeping en ons passie vir verandering, is as volg:

“There are many things that are horrible in China.  But they will change – one thing at a time with the help of the Lord.  And that’s what we are here for.”

Daarby het sy gevoeg:

“It’s a hard life for a young woman, But it won’t seem hard, I promise you.  When at my age you look back, it will only seem beautiful.”


Continue Reading

Handelinge 13:13-52 – Die Heilige Gees gee die ewige lewe deur ons getuienis

GOD NOOI ONS UIT EN ONS KOM TOT RUS

Votum en Seëngroet
Lofsang
  • Lied 200:1, 3 – U goedheid, Heer, kan ons nie peil nie – wie word daardeur nie diep getref – sit
  • Lied 492:1,2 – In U is vreugde, vrede en vreugde, Jesus Christus, U is Heer – staan
  • Ps 8 (VONKK 85) Gemeente: Keervers “Here, ons Here, hoe groot is U!” Koor: strofes – sit
  • Lied 293:1,3 – Jesus neem ons kleine kinders met ’n hart vol liefde aan – sit
Doop
Kindertyd

Waaroor het ons verlede week gepraat?  Wat het ek vir julle geleer?

Prentjie 1: Hier is die prentjie weer – as ons gelukkig is, sê ons dankie, Here.  As ons hartseer voel, sê ons, help ons Here.

Vandag wil ek vir julle ’n ware storie vertel – julle kan julle ma’s en pa’s vra om vir julle die video te wys, dan kan julle die hele verhaal luister.

Daar was ’n vrou, Gladys Aylward.  Sy was baie lief vir die Here.  En sy was baie lief vir die mense van China.  En sy wou baie graag vir hulle van Jesus vertel.  Maar toe sy saam met die sendelinge na China toe wou gaan, wou hulle haar nie laat gaan nie.  Hulle het gesê, sy was te eenvoudig.  Sy was net ’n huisbediende in Engeland.  Sy kon nie mense verpleeg nie.  Sy kon nie skoolhou nie.  Sy kon net huise skoonmaak.

Prentjie 2: Hier sit sy en sy is baie hartseer dat sy nie kan gaan nie.

Toe besluit sy, maar sy sal self gaan.  Elke week het sy geld weggesit, amper ’n jaar lank, voor sy genoeg gehad het om met die trein na China, al die pad van Engeland af, kon ry.

Sy kom toe in ’n klein dorpie, Yang Cheng.  En sy ontmoet daar ’n sendeling, Jeannie Lawson, wat maar te bly was dat sy kon help.

Prentjie 3: Hier is Gladys en Jeannie.  Jeannie het ’n herberg gehad, The Inn of the Sixth Happiness, die Herberg van die sesde geluk, en elke aand het sy vir die mense kos gegee en lekker slaapplek … en dan het sy vir hulle stories vertel.  Watter stories dink julle?  Bybelstories!

En weet julle wat gebeur toe? Gladys het begin om te help.  Sy het begin om Chinees te leer, sodat sy ook vir die mense die Bybelstories kon vertel. En baie mense het die verhale van Moses, en Noag, en Dawid en veral van Jesus gehoor.

Prentjie 4: Maar weet julle wat gebeur toe?  Die hoof van die dorpie het besluit dat sy so lief is vir mense dat sy hom moet help met die kinders van Yang Cheng.  Die Chinese het ’n slegte gewoonte gehad om hulle kinders se voete vas te bind dat dit mooi klein sou wees.  Maar dit was baie seer en dan kon hulle nie behoorlik hardloop of selfs loop nie!

Prentjie 5: Hier is ’n prentjie van so ’n voet.  Lyk darem seer nê!

En, omdat sy so lief was vir die mense, het hulle na haar geluister.  En hulle het opgehou om die kinders se voete vas te bind.  En vandag is daar omtrent niemand wat dit nog aan kinders doen nie.

Prentjie 6: En hulle het begin om vir haar kinders te gee wat niemand wou hê nie, en sy het vir hulle begin sorg.

So het sy baie kinders se lewens gered, anders sou hulle op straat moes lewe.

Die hoof van die dorpie was so geraak daardeur, dat hy in Jesus begin glo het.

Een dag het daar oorlog uitgebreek, en moes sy met ’n 100 kinders oor die berge trek om hulle te red.  En sy het dit reggekry.

Prentjie 7: Sy kry later die naam, Jenai, die een wat vir mense lief was, die deugsame vrou.  Die een wat vir hulle die storie van Jesus nie net vertel het nie, maar kom wys het hoe lief Hy vir ons het.

Wat leer ons by haar?  Dat ons lief moet wees vir mense.  Dat ons hulle moet help.  En dat as ons ook vir hulle die stories van Jesus vertel, dan sal hulle ook in Jesus begin glo.

Terugvoer

Daaglikse ondersoek

Gebed

GOD PRAAT MET ONS EN ONS LUISTER

Skriflesing

Die verhaal is opgedeel in 5 dele:

  • 13-14 – Die reis na Antiogië in Pisidië en die besoek aan die sinagoge op die eerste sabbatdag.
  • 15-41Paulus se toespraak na die voorlesing uit die wet en die profete op versoek van die raadslede van die sinagoge waarin hy uitbrei oor die geskiedenis van die Godsvolk, en  Jesus se geboorte, dood en opstanding as appèl tot geloof aanbied.
  • 42-43 – Die gesprek na die tyd met die Jode en godvresendes wat tot ’n uitnodiging lei om weer op te tree die volgende sabbat.
  • 44-47 – Die byeenkoms die volgende sabbat waar byna die hele stad van Antiogië in Pisidië opdaag en die Jode met afguns vervul word en Paulus en Barnabas begin beledig, maar die heidene met blydskap die woord van die Here toejuig.
  • 48-52 – Die 3 gevolge van hierdie byeenkoms: die Jode sweep die stad teen hulle op wat tot hulle vervolging lei; die apostels beweeg aan; die gelowiges bly agter met blydskap en vol van die Heilige Gees.

Paulus en Barnabas in Antiogië in Pisidië

13Paulus en sy reisgenote het met ’n skip van Pafos af vertrek en by Perge in Pamfilië aangekom. Daar het Johannes hulle verlaat en na Jerusalem toe teruggegaan. 14Maar hulle het die reis van Perge af voortgesit en in Antiogië in Pisidië gekom.

Op die sabbatdag het hulle na die sinagoge toe gegaan en daar gaan sit. 15Ná die voorlesing uit die wet en die profete het die raadslede van die sinagoge hulle laat weet: “Broers, as julle vir die volk ’n woord van bemoediging het, praat maar.”

16Paulus het opgestaan, met ’n handbeweging aandag gevra en gesê: “Israeliete en godvresendes, luister!

  • Dan gee Paulus vir hulle ’n oorsig van die geskiedenis van Egipte af na Kanaän en beklemtoon God se verkiesing van hulle as sy volk, en sy verdraagsaamheid met hulle en die gawe van die land Kanaän.
  • Dan praat hy oor die leiers wat God hulle gegee het en noem Jesus as die een wat uit die geslag van Dawid gebore is as die Verlosser van Israel, die verwagte Messias.
  • Hy praat oor die feit dat die Jode in Jerusalem Jesus nie wou erken nie en Hom aan die kruis laat spyker het.
  • Hy praat oor die feit dat God vir Jesus weer uit die dood opgewek het, waarvan baie mense kan getuig, ook hulle wat hierdie boodskap wêreldwyd verkondig.
  • In Jesus se naam kan hulle ook vergewing van sondes kry, nie deur die wet nie, maar deur geloof in Jesus.

42Terwyl hulle die sinagoge verlaat, het die mense vir Paulus en Barnabas gevra om hulle die volgende sabbatdag meer van hierdie dinge te vertel. 43Nadat die sinagoge uit was, het baie van die Jode en van die mense wat vantevore uit die heidendom tot die Jodedom oorgegaan het, saam met Paulus en Barnabas gegaan. Dié het met hulle gepraat en hulle aangemoedig om op die genade van God te bly vertrou.

44Die volgende sabbatdag het byna die hele stad bymekaargekom om die woord van die Here te hoor. 45Toe die Jode die groot opkoms sien, is hulle met afguns vervul en het hulle telkens Paulus se woorde teëgespreek en hom beledig. 46Paulus en Barnabas het reguit vir hulle gesê: “Die woord van God moes eerste aan julle verkondig word. Maar omdat julle dit verwerp en daarmee beslis dat julle die ewige lewe nie werd is nie, gaan ons nou na die mense toe wat nie Jode is nie,

47want so lui die Here se opdrag aan ons:

Ek het U gegee as ’n lig

vir die nasies,

sodat U verlossing kan bring

tot in die uithoeke

van die aarde.” d

48Toe die heidene dit hoor, was hulle baie bly oor die woord van die Here en het hulle dit toegejuig. Almal wat vir die ewige lewe bestem was, het gelowig geword. 49Die woord van die Here het dwarsdeur die hele streek versprei. 50Maar die Jode het vooraanstaande godvresende vroue en toonaangewende burgers van die stad teen Paulus en Barnabas opgesweep. Hulle is vervolg en uit die streek verdrywe. 51Hulle het toe as gebaar teen die stad die stof van hulle voete afgeskud en na Ikonium toe gegaan. 52Die gelowiges in Antiogië was vol blydskap en vol van die Heilige Gees.

Woordverkondiging
Gladys Aylward

Die verhaal van Gladys Aylward fassineer my.  Sy het gelewe van 1902 – 1970 en was ’n Britse huisbediende.  En met ’n eenvoudige opleiding – sy was ’n groot leser – en ’n passie vir China – sy het later Chinese burgerskap aanvaar – het sy eenvoudig wonders verrig.

Saam met Jeannie Lawson het sy die verste noord van enige sendeling tot op daardie stadium met die evangelie gegaan en só op ’n treffende wyse mense se lewens verander.

Een gesprek met Jeannie het my veral aangegryp.  Reg aan die begin toe sy daar aankom, het sy ’n teregstelling aanskou, en was teen die grond oor die wreedheid daarvan.  Jeannie se perspektief daarop en hoe ons as Christene ook moet dink oor ons roeping en ons passie vir verandering, is as volg:

“There are many things that are horrible in China.  But they will change – one thing at a time with the help of the Lord.  And that’s what we are here for.”

Daarby het sy gevoeg:

“It’s a hard life for a young woman, But it won’t seem hard, I promise you.  When at my age you look back, it will only seem beautiful.”

Die idee vir die herberg se naam, The Inn of the Sixth Happiness, kom van die 5 vreugdes waarvan Chinese praat: welvaart, lang lewe, gesondheid, deugsaamheid, en ‘n vredevolle dood op ’n hoë ouderdom.  Die sesde in Jeannie se oë is die een wat jy self uitvind, en wat natuurlik ook die evangelie van Jesus Christus insluit.  Dit is waarom sy die naam vir die herberg gekies het.

Dat die mandarin haar hulp inkry om met voet-inspeksies die eeue-oue gebruik van voetbindery stop te sit, was aan die een kant ’n regtige gevaarlike onderneming.  Maar dit word ook die manier waarop sy haar geloof met mense kan deel, waardeur sy slaag in haar passie en roeping, om ’n getuie vir Jesus in China te wees. En, soos sy op ’n punt sê, haar beker van geluk loop oor.

Sy stop selfs een keer ’n tronkopstand en bring daardeur groot hervormings te weeg in die tronk.  Soos die mandarin van haar sê: “She thrives on difficulties!”

Sy kry uiteindelik die naam Jenai – die een wat mense liefhet.  Op ’n stadium sê ’n kolonel, Lin Nan, tussen wie daar volgens die fliek ’n verhouding ontwikkel, hoewel sy dit in die werklike lewe ontken het, vir haar: “I love China as it could be” waarop sy antwoord, “I love China as it is.” En haar hele lewe word gewy daaraan om stukkie vir stukkie deur haar liefde vir mense hulle ’n gevoel van menswaardigheid te gee en ’n verskil te maak.

Die mandarin word uiteindelik ’n Christen, oortuig deur haar liefde vir mense.

Met die Tweede Wêreldoorlog wat uitbreek, word sy met 100 weeskinders gelaat (50 volgens die fliek), met wie sy oor die berge na veiligheid trek – met die liedjie: “This old man, he played one, he played knick-knack on my thumb, with a knick-knack paddy-whack, give a dog a bone, This old man came rolling home.” om die kinders moed te gee.

Die fliek is gebaseer op die boek The Small Woman van Alan Burgess (1957).

Sy is na die 2de Wêreldoorlog na Taiwan en het daar ’n kinderhuis begin wat sy tot haar dood bestuur het.  Sy is vandag nog in China bekend as Ai-weh-deh – die deugsame vrou – of Jenai, soos die dorpie haar geken het – die een wat mense lief het.

Deurbrake in Antiogië in Pisidië

Gladys Aylward se verhaal eggo die gebeure in Antiogië in Pisidië.

Die proses wat:

  • in Sesarea begin het met die oorskryding van gemeenskapsgrense na ander nasies, weliswaar godvresendes uit daardie nasies wat hulle met die Joodse geloof geassosieer het (Kornelius),
  • in Antiogië in Sirië voortgesit is met die klomp Griekssprekendes wat tot geloof kom,

word nou in Antiogië in Pisidië verder gevoer.

Kyk op die kaart

Dié gemeente van Antiogië in Sirië het die droom van God gesnap dat Hy sy liefde met almal wil deel.  Dit is wat hulle die moed gegee het om vir Barnabas en Paulus in opdrag van die Heilige Gees af te sonder en te stuur om van die Here te getuig.

En dié twee het getrou en gehoorsaam gegaan as geskenk van die gemeente in Antiogië (in Sirië) aan die nasies.

En hulle werk dra hier in die naamgenoot stad Antiogië in Pisidië groot seën wanneer mense ook hier tot bekering kom.

Hoewel die getuienis van die evangelie teenstand uitlok, en duidelike risiko’s vir die getuies inhou, dra dit ook groot vrug en word God se werk deur die getuienis verder gevoer.

En ons sien hier hoe die heidene bly is oor die Woord van die Here en dit toejuig.  Mense wat vroeër uitgesluit was van die hoop op God, word nou ingesluit en kry deel aan die ewige lewe.

En die Woord van die Here versprei deur die hele streek.

Hoe die getuienis werk

Dit is hoe getuienis gewoonlik werk.  Dit is ‘n dinamiese proses wat deur vier fases gaan:

  1. Daar is ’n ontvanklikheid en verwagting wat geskep word.
  2. Die boodskap van Jesus as Verlosser word verkondig.
  3. Daar is gesprekvoering om die boodskap jou eie te maak.
  4. Daar is altyd twee reaksies – sommige glo en ander staan die boodskap teë.

Kom ons kyk hoe dit werk:

Een:  Ontvanklikheid en verwagting

Op die Sabbatdag gaan Barnabas en Paulus se reisgeselskap na die sinagoge.  Hulle word gasvry ontvang en die raadslede van die sinagoge gee hulle ’n spreekbeurt.  Dié geleentheid volg op ’n voorlesing uit die wet en die profete.

Paulus benut die geleentheid deur oor God se werk te getuig, met Jesus as hoogtepunt, dié Een wat hulle sondes kan vergewe.

En dit lei daartoe dat mense, Jode sowel as mense wat uit die heidendom na die Jodedom oorgegaan het, meer wil weet.

Twee: Die boodskap van Jesus as Verlosser

Maar wat ons ook moet hoor uit Paulus se getuienis, is dat dit oor Jesus gaan en nie oor onsself nie.

Ons dink te maklik getuienis is jou eie persoonlike storie.  En hoewel dit natuurlik ’n rol speel, gaan dit eintlik in getuienis om Jesus self.  Getuienis fokus daarom op wat God doen.  Jesus Christus, en dit wat God deur Jesus doen, moet sentraal staan, soos Paulus en Barnabas dit vir ons hier demonstreer.

En let op hoe Paulus die Skriflesing in die sinagoge, die voorlesing uit die wet en die profete, gebruik om by Jesus te eindig.  Hy begin by die woestyn, werk deur die leiers en die konings om via Dawid by Jesus uit te kom, die Messias.

En die sentrale aspek van sy getuienis is dat hierdie Jesus deur die Jode veroordeel is, deur hulle doodgemaak is, maar toe deur God uit die dood opgewek is.  En hy wys vir hulle dat God, deur Jesus uit die dood te laat opstaan, al sy beloftes van ouds af vervul het, dat Hy inderdaad die Messias is.

En die wonderlike gevolg is, dat terwyl die wet mense nie kon vryspreek nie – en hulle weet dit mos uit eie ervaring, jy moet telkens weer ’n offer bring vir jou sondes – doen Jesus dit eenmalig en vir altyd.  Hy verlos van sonde.

Hierdie vergewing van sondes, getuig Paulus, kom deur Jesus.  Elkeen wat glo, word vrygespreek van alle sondes.

Nou dít is getuienis!

Drie: Gesprekvoering en internalisering (jou eie maak)

Maar dit verg natuurlik ook ’n heel nuwe manier van dink vir sy gehoor.  Bekering is nodig.  Dit beteken geloof in Jesus en die heroriëntering van jou lewe aan Jesus.

Daarom volg daar na die getuienis op die eerste Sabbatdag ’n week van gesprekvoering.  Mense kry geleentheid om oor die boodskap na te dink en dit te internaliseer, hulle eie te maak.

En Paulus en Barnabas gaan voort om mense aan te moedig om op die genade van God se vertrou.  Dit verhoog mense se verwagting en stel hulle in staat om sinvol op die getuienis te reageer.

Ons moet nooit die noodsaak van hierdie fase onderskat nie.  Ons het sulke “heilige gesprekke”  nodig, waar oor die betekenis van Jesus en die betekenis wat Hy vir die lewe het, gesels moet word.

En die stories wat ons wil vertel, pas in hierdie fase in, soos dit ook die geval was in die verhaal van Gladys Aylward.  En die stof vir hierdie gesprek kan kom uit ons daaglikse ondersoek, wat ons die week ingeoefen het, waar ons nadink oor waar ons God in die goed en die sleg van die lewe ervaar het.

Vier: Twee reaksies

Maar, dit bring ons by die ontknoping van enige getuienis, die uiteindelike reaksie van die mense op die boodskap van Jesus.  Jy kan nie neutraal bly nie.  Jy reageer in geloof, of jy reageer in ongeloof.

Eers die ongeloof: Die volgende Sabbat is Paulus en Barnabas dus weer aan die woord.  Nou is die groter meerderheid van die Jode egter afgunstig en maak die deur toe vir Paulus se verdere getuienis.  Hulle ontvanklikheid  verdamp.  En die Jode sê nee vir Jesus.

Mens sou verwag hulle sou bly wees dat soveel mense die Woord van die Here hoor, maar die Jode reageer soos die Jode in Jerusalem reeds vroeër teenoor Jesus gereageer het.  Hulle begin Paulus onderbreek en verwerp sy boodskap.

Paulus en Barnabas bly egter as ’n span optree en draai geen doekies om nie, al word hulle beledig en sleg gesê.  Hulle spel die gevolge van die Jode se teëstand van die boodskap uit.  Hulle ongeloof beteken dat hulle die ewige lewe nie werd is nie.

Hierdie teenstand verdiep, en selfs die leiers van die gemeenskap word teen Paulus en Barnabas opgesweep sodat hulle uit die gemeenskap verdrywe word.  Die weerstand en verwerping van die getuienis is volkome.

Maar dan ook die geloof: Die heidene juig die Woord van die Here toe en raak gelowig.  Soos Lukas sê, almal wat bestem was vir die ewige lewe, raak gelowig, dws almal wie se harte God aangeraak het, dié raak gelowig.

En daarmee kom Paulus en Barnabas se roeping om die evangelie na die heidennasies te neem volledig tot sy reg, soos God dit van hulle gevra het.

En ons moet leer, dat hierdie twee reaksies – geloof en ongeloof – altyd teenwoordig is wanneer getuig word.  Getuies maak vrede daarmee, al word hulle hoe beledig, en al laat hulle die uitkoms van hul getuienis aan die Here oor, hou hulle ook nooit op om dit te doen nie!

Getuienis met hoop

Wat leer ons dus van Barnabas en Paulus se getuienis hier in Antiogië in Pisidië?

  • Dat ons ’n roeping het om te getuig – die evangelie moet aan almal bekend gemaak word.  En elkeen wat Jesus ken, is daarmee ’n getuie, en het die opdrag om te gaan vertel.  En ons moet gebruik wat ons het.  Paulus en Barnabas het baie gawes gehad wat hulle kon gebruik.  Gladys Aylward het minder gehad.  Maar hulle het gebruik wat hulle gehad het en die Here het dit gebruik om Sy naam te verheerlik.
  • Dat getuienis baie keer lei tot belediging.  Daar is meer weerstand teen die evangelie as wat daar aanvaarding is, wêreldwyd.  Ons moet nie afgeskrik word daardeur nie, maar ook nie dit ontken nie.  Paulus sou net hierna in die volgende dorp gestenig word.  Stefanus het vroeër met sy lewe geboet.  Maar, ten spyte daarvan het hulle aangegaan en hulle rol gespeel.  Dieselfde oortuiging en ook soms ’n stukkie hardkoppigheid, moet deel van ons eie mondering wees om te doen wat die Here van ons vra.
  • Dat God deur ons getuienis groot en wonderlike dinge doen.  God gee inderdaad die ewige lewe aan mense deur ons getuienis.  Hierdie getuienis kan kom deur preke, maar veral deur “heilige gesprekke.  En ons kan weet, niemand getuig ooit tevergeefs van die werke van God deur Jesus Christus van Nasaret nie.  Daarvoor sorg die Here self.  Dit sien ons in die lewe van Barnabas en Paulus.  Dit sien ons in die lewe van Gladys Aylward.

Dit is met dié hoop dat ons van Hom met ons lewe en woorde getuig oral waar ons kom – ook gewone gelowiges soos Handelinge ons duidelik leer.  Daardeur ontdek ons, die Heilige Gees gebruik ons inderdaad.  Dit is alles die werk van die Heilige Gees.

  • Paulus en Barnabas se getuienis was nie tevergeefs nie.
  • Gladys Aylward se getuienis was nie tevergeefs nie.  Let veral op dat sy gewerk het met wat sy het – ’n liefde vir mense, ’n deursettingsvermoë, selfs ’n stukkie hardkoppigheid, om stukkie vir stukkie mense se lewens te verander.  En let op dat haar betrokkenheid by die voet-inspeksies, wat eintlik na ’n hindernis in haar pad kon lyk, die deur vir haar getuienis oopgemaak het, en in der waarheid haar getuienis geword het!
  • Saam met al die getuies deur die eeue dra ons werk in diens van die evangelie steeds geweldige vrug.
  • Laat ons onsself ywerig by hierdie stroom getuies inwerp en doen wat ons moet!

GOD STUUR ONS OM TE LEEF

Geestelike gewoonte

In julle joernaal het julle die onderstaande beskrywing van getuienis as geestelike gewoonte.

Die Christelike lewe begin by die getuienis oor Jesus as Verlosser.  Dit word geleef deur van sy lewende teenwoordigheid deur die opstanding te vertel, en van die impak daarvan op alle fasette van die lewe te getuig.

Getuienis is die wyse waarop die Groot Opdrag van Jesus (Matt 28:20) uitgevoer word.  Dit is die wyse waarop die hele wêreld bereik word (Hand 1:8).  Dit sluit in dat die werklikheid van Jesus se opstanding en teenwoordigheid verkondig word; dat grense na ander wat anders glo oorgesteek word om jou geloof te deel – altyd met ’n diep respek vir ander mense se verstaansraamwerke; dat jou eie reis met Christus baie keer die aanknopingspunt vir jou getuienis is; dat jy gasvryheid demonstreer in jou lewe saam met mense.

Beplan hoe jy voor ons volgende byeenkoms die geestelike gewoonte van getuienis gaan beoefen.  Hier is ’n paar opsies om jou gedagtes te stimuleer:

  • Skryf op ’n bladsy wat jou vandag in die erediens getref het. Kies iemand wat ’n oortuigde gelowige is en deel dit met hom of haar.
  • Skryf ’n bladsy oor jou ervaring van Jesus Christus die afgelope jaar. Deel dit met ’n goeie vriend of vriendin of iemand wat saam met jou die eredienste bywoon.
  • Trek vir jou op ’n bladsy ’n lewenslyn en merk die hoogtepunte en laagtepunte in jou reis met die Here. Deel dit met iemand wat jy vertrou.
  • Begin om vir iemand te bid wat die blydskap van ’n verhouding met Jesus nog moet ontdek. Dink aan iemand by jou werk, in die gemeenskap of selfs in jou vriendekring.
Gebed
Dankoffer

Koor Lied 442 “Gees van God wat in my woon”

Slotsang

Lied 436:1-3 Herskep, o Gees, laat leef, o Gees, laat kom die koninkryk met mag – staan

Seën
Amen

Lied 311 (Koor is voorsangers)

 


d Vgl. Jes. 49:6

Continue Reading

Handelinge 13:1-14 – ’n Gestuurde Gemeente leef deur Gebed en Getuienis

David Wilkerson was, soos gewoonlik, laatnag nog wakker, besig om TV te kyk toe hy vir die eerste keer die vraag vra: “Here, wat sal gebeur as ek die TV stel verkoop en die tyd in gebed spandeer?”

Nadat sy TV regtig verkoop is, het Wilkerson elke nag van 12 tot 2 aan gebed gewy.  Een nag het sy gedagtes aanmekaar gefokus op ’n spesifieke uitgawe van die Life-tydskrif op sy lessenaar.  Eers het hy dit beveg, maar naderhand gevra:  “Here, is daar iets in dié tydskrif wat ek moet raaksien?”

Wat Wilkerson in daardie uitgawe van Life gesien het, sou sy lewe – en die lewe van baie ander – verander.  Hy het ’n berig oor ’n bende-verhoor in New York gelees.  Hy vertel self: “… my aandag is vasgevang deur die oë van een van die figure in ’n kunstenaar se voorstelling van die verhoor.  Dit was ’n seun.  Een van sewe seuns wat verhoor word vir moord.  Die kunstenaar het só ’n blik van verwildering, haat en wanhoop in sy gelaat vasgevang, dat ek net weer en weer moes kyk.  En begin huil het.”


Continue Reading

Handelinge 13:1-14 – ’n Gestuurde Gemeente leef deur Gebed en Getuienis

GOD NOOI ONS UIT EN ONS KOM TOT RUS

Psalm 25:1-2 – In U stel ek my verwagting en ek rig my tot U, God. Sit

Votum en Seëngroet

Lied 221 – Koor x1; Gemeente x2 – Loof die Heer omdat Hy goed is; daar’s geen einde aan sy liefde. Sit

Lied 224 – Gemeente Afrikaans, Koor Latyn, Gemeente Afrikaans – Kom prys Hom alle nasies.  Kom sing, kom loof die Heer. Staan

Verootmoediging

Eksodus 20:8-11 – om ’n gereelde rusdag te hê

8“Sorg dat jy die sabbatdag heilig hou. 9Ses dae moet jy werk en alles doen wat jy moet, 10maar die sewende dag is die sabbat van die Here jou God. Dan mag jy geen werk doen nie, nie jy of jou seun of jou dogter of die man of vrou wat vir jou werk, of enige dier van jou of die vreemdeling by jou nie. 11Die Here het in ses dae die hemel en alles daarin gemaak, die aarde en alles daarop, die see en alles daarin. Op die sewende dag het Hy gerus, en daarom het die Here dit as gereelde rusdag geheilig.

Die sabbat (in Hebreeus beteken die woord: rus) was aanvanklik ‘n rusdag waardeur ‘n gesonde ritme van werk en rus gevestig is (Gen 1).  Dit het in die loop van die geskiedenis verbind geraak aan die vryheid van die Eksodus uit Egipte (Deut 5), dit die teken van die verbond (Eks 20:22) geword, en ook die dag waarop gewyde byeenkomste gehou is (Lev 23).  Na die ballingskap het dit ook ‘n gemeenskapskeppende funksie gekry.

Ongelukkig het die dag vir mense ‘n swaar dag geword, met ‘n klomp reëls wat die vreugde uit die doodgewone rus voor die Here en saam met sy mense gepers het.

Dit is waarom Jesus hierdie reëlbeheptheid relativeer in die NT deur te sê dat die sabbat ter wille van die mens gemaak is, nie die mens ter wille van die sabbat nie. Hy herstel dus die oorspronklike betekenis daarvan as ‘n dag waar op God en mense gefokus kan word.

En die vroeë kerk het Hom hierin nagevolg, deur bv die reëls van die sabbat nie voorskriftelik te maak vir die gelowiges uit die heidene nie (Hand 15).  Hulle het ook eerder op die Sondag bymekaar gekom om die opstanding van Jesus Christus (Mark 16:2; Matt 28:1; Luk 24:1; Joh 20:1) te vier.  Hulle het die nagmaal op Sondae begin vier (Hand 20:7) en die dankoffer ingesamel (1 Kor 16:2).  Dit het die voorkeur dag vir hulle byeenkomste geword.

Maar die oorspronklike betekenis van ’n rusdag waar op God en die gemeenskap gefokus word, bly geldig.

En dit is waarop ons vandag moet fokus – en ons aan moet toewy – watter dag ook al jy vier, en of jy dit opdeel op verskillende dae – ons het rus nodig, rus om op God te fokus en rus om op ons mense te fokus.

En wat die wet vir ons sê, is dat ons UIT die sabbat moet leef, want dit maak dit vir ons moontlik om die ander dele van die wet na te kom.  Die sabbat is soort van die skarnier tussen die liefde vir God – die eerste 3 gebooie (God alleen, geen ander gode, sy Naam nie misbruik nie) – en die liefde vir ons naaste – die laaste 6 gebooie.  Dit is wanneer ons tot rus gekom het in ons verhouding met God, wat ons met respek teenoor ons ouers (5de gebod – eer ouers) en ander se lewens (6de gebod – nie moord pleeg nie) en ons maats (7de gebod – nie egbreuk pleeg nie) en ander se goed (8ste gebod – nie steel nie) en ander se reputasie (9de gebod – nie valse gerugte versprei nie, bv skinder) en ander se voorspoed (10de gebod – nie begeer nie) kan optree.

Kindertyd

Wat doen julle voor julle gaan slaap?

Baie van ons bid voor ons gaan slaap.

Waarvoor bid julle?

Weet julle, julle is reeds besig met een van die belangrikste dinge wat ons kan doen. Hoekom?  Want ons kan met God praat as ons bid, en in ons gebed kan ons raaksien wat Hy doen.

Het julle dit geweet?  Dat ‘n mens kan raaksien wat God doen?

Hoe sien ons raak wat God doen?

Een maklike manier is om te dink oor wat die dag gebeur het en daaroor te bid.

Wat was goed?  Wat was sleg?

Kyk na hierdie twee kinders – een lag van plesier en die ander is baie hartseer.  Dit is mos hoe ons ook voel, nie waar nie?!

En as ons so gelukkig is soos die een kind, dan sê ons dankie vir die goeie goed.

Wat was vir julle gister goed?

Vir al die goeie goed sê ons dankie.

En dan, as ons voel soos die hartseer kind, dan vra ons, “Here, help  ons”, vir die slegte goed.

Wat was vir julle gister sleg?

Vir al die slegte goed vra ons, “Here, help ons” en dan vertrou ons dat Hy dit sal doen.

As ons so bid, leer ons om agter te kom waar het God vandag in ons lewe gewerk.

So sien ons raak wat Hy doen!

Ons sien Hom in die goeie dinge raak.

En dit leer ons om bly te wees oor die goeie goed.

Ons sien Hom egter ook in die slegte dinge raak, want as ons die Here vra, help ons, en die Here vertrou, dan antwoord Hy ons, en verander dinge.

Ons kan God natuurlik ook hoor – maar daaroor gaan julle nou verder gesels in die toepassing.  Die pragtige verhaal van koning Josia, wat op 8 jaar oud al ‘n koning geword het.  En toe die grootste ontdekking van sy lewe gemaak het ….

Terugvoer

Ons het by die vorige erediens nagedink oor omgee.  Gesels gou ’n minuut of twee as jy iets het om te vertel oor jou beoefening van die geestelike gewoonte van omgee of vertel van iets wat iemand vir jou gedoen het wat vir jou baie goed was.

GOD PRAAT EN ONS LUISTER

Gebed
Skriflesing

Handelinge 13:1-14

13 Onder die profete en leraars in die gemeente in Antiogië was Barnabas, Simeon wat ook Niger genoem is, Lucius van Sirene, Manaen wat saam met die heerser Herodes grootgeword het, en Saulus. 2Toe hulle op ’n keer bymekaar was om die Here te dien en om te vas, het die Heilige Gees gesê: “Sonder Barnabas en Saulus vir My af om die werk te doen waarvoor Ek hulle geroep het.”

3Nadat die gemeente gevas en gebid en hulle die hande opgelê het, het die gemeente hulle laat gaan.

4So is Barnabas en Saulus deur die Heilige Gees uitgestuur. Hulle het na Seleukië toe gegaan en daarvandaan na Siprus toe oorgevaar 5en in Salamis aangekom. Daar het hulle die woord van God in die Joodse sinagoges verkondig. Hulle het Johannes by hulle gehad om hulle te help.

6Daarna het hulle die hele eiland deurgegaan tot by Pafos, waar hulle ’n Joodse towenaar met die naam Barjesus teëgekom het, wat voorgegee het dat hy ’n profeet is. 7Hy was by die goewerneur, Sergius Paulus, wat ’n verstandige man was. Die goewerneur het vir Barnabas en Saulus laat roep, want hy wou graag die woord van God hoor. 8Die towenaar, Elimas, soos hy in Grieks genoem is, het hulle egter teëgestaan omdat hy wou verhoed dat die goewerneur in Jesus glo. 9Maar Saulus, dit is Paulus, vol van die Heilige Gees, het hom skerp aangekyk 10en gesê: “Duiwelskind! Deurtrapte skelm en bedrieër! Vyand van alles wat reg is! Sal jy ophou om in die pad van die Here te staan! 11Die Here gaan jou nou straf. Jy sal blind word en die son ’n tyd lank nie sien nie.”

Onmiddellik het alles vir hom vaag en donker geword, en hy het rondgetas na iemand om hom aan die hand te lei. 12Die goewerneur was diep onder die indruk van die leer van die Here, en toe hy sien wat gebeur het, het hy gelowig geword.

13Paulus en sy reisgenote het met ’n skip van Pafos af vertrek en by Perge in Pamfilië aangekom. Daar het Johannes hulle verlaat en na Jerusalem toe teruggegaan. 14Maar hulle het die reis van Perge af voortgesit en in Antiogië in Pisidië gekom.

Woordverkondiging

’n Gestuurde Gemeente leef deur Gebed en Getuienis

David Wilkerson

David Wilkerson was, soos gewoonlik, laatnag nog wakker, besig om TV te kyk toe hy vir die eerste keer die vraag vra: “Here, wat sal gebeur as ek die TV stel verkoop en die tyd in gebed spandeer?”

Nadat sy TV regtig verkoop is, het Wilkerson elke nag van 12 tot 2 aan gebed gewy.  Een nag het sy gedagtes aanmekaar gefokus op ’n spesifieke uitgawe van die Life-tydskrif op sy lessenaar.  Eers het hy dit beveg, maar naderhand gevra:  “Here, is daar iets in dié tydskrif wat ek moet raaksien?”

Wat Wilkerson in daardie uitgawe van Life gesien het, sou sy lewe – en die lewe van baie ander – verander.  Hy het ’n berig oor ’n bende-verhoor in New York gelees.  Hy vertel self: “… my aandag is vasgevang deur die oë van een van die figure in ’n kunstenaar se voorstelling van die verhoor.  Dit was ’n seun.  Een van sewe seuns wat verhoor word vir moord.  Die kunstenaar het só ’n blik van verwildering, haat en wanhoop in sy gelaat vasgevang, dat ek net weer en weer moes kyk.  En begin huil het.”

Die sewe seuns was tieners.  Hulle was almal lede van ’n bende wat bekendgestaan het as die drake.  Die berig het vertel hoe hulle na Highbridgepark in New York gegaan het waar hulle ’n vyftienjarige polioslagoffer, Michael Farmer, brutaal aangeval en vermoor het.  Hulle het hom in sy rug gesteek en oor die kop geslaan.  Agterna het hulle sy bloed aan hulle hare afgevee en gesê: “Ons het hom goed bygekom.”

Wilkerson vertel hoe grusaam die storie vir hom was.  Sy maag het gedraai.  In sy klein dorpie was so iets ondenkbaar.  “Daarom was ek so verslae toe die gedagte skielik by my opkom – helder – asof dit van elders gekom het: ‘Gaan na New York en help daardie seuns.’”

Hierdie roepstem wat Wilkerson in sy gebedstyd beleef het, het die skraal 35-jarige predikant van Pensilvania, uit die berge van Philipsburg, in 1958 na New York geneem.  Hy het die belange van die bendelede en dwelmverslaafdes op sy hart gedra, en sy bediening het behoorlik vlam gevat.  Dit is ontwikkel in ’n program wat bekendstaan as Teen Challenge en waarmee merkwaardige resultate onder dwelmafhanklikes behaal word.  Die verhaal van sy koms na New York word in die bekende boek, The Cross and the Switchblade (gepubliseer in 1963), vertel.

Oor Teen Challenge skryf Christianity Today:

The success rate of the Teen Challenge program and its proven approach to Christian discipleship emerged amidst Wilkerson’s evangelical and Pentecostal worldview and theology. Its effect has been repeatedly researched and documented, and its results proven to be quite astounding. It is, in fact, unparalleled as a recovery program in its efficacy.

In a 1975 survey by the National Institute of Drug Abuse, Teen Challenge was shown as having an 86 percent or higher success rate of recovery from drug addiction among its participants. … the remarkably low recidivism rate provided more credibility to the program, and the research ultimately isolated the most distinctive aspect of the program as “Jesus” or “God”; thus, it came to be known as the “Jesus Factor.”

Wilkerson het die Here se stem gehoor omdat hy tyd gegee het om daagliks te hoor wat God sê. En hy het geluister na God se stem in die Bybel, maar ook in die koerante en in die tydskrifte en in sy ervaringe daarvan, en daaroor gebid.

En belangrikste uiteindelik van alles, hy het God gehoorsaam toe hy Sy stem hoor.  Dit is hoe dit gekom het dat hy na New York gestuur is.  Die evangelie het op hierdie manier ’n genesende ontploffing in talle mense se lewens gehad.

En dit is die geestelike gewoonte waarop ons hierdie week gaan fokus – die daaglikse ondersoek.

(David Wilkerson is op 27 April 2011 tragies in ’n motorongeluk in Texas oorlede.  Hy was 79 jaar oud.)

Handelinge 13-20 vertel van die reis na die heidennasies

Hierdie manier van werk is die manier waarop die Here nog altyd sy mense betrokke gekry het by sy koninkryk se koms in hierdie wêreld.  Dit is wanneer ons fokus op wat Hy op ’n daaglikse basis doen, dat ons sy hart vir die wêreld begin raaksien, en wat ons daarby betrokke kan raak.

En ek wil hê dat ons raaksien dat dit die manier is waarop die gemeente van Antiogië gefunksioneer het – hulle het baie gemaak van gebed en hulle lewe het gedraai om hulle getuienis na buite.

Dit is waarom Barnabas en Saulus hier uitgestuur is om die evangelie oral te neem, want God het hulle op reis gestuur na die heidennasies.

Gemeentelike gebed

Dit is opvallend hoe die gemeente in gebed saamkom en hulle God se stem onderskei.  En dit is interessant om te sien dat daar beide ’n voorbereidende gebed is – “toe hulle op ’n keer bymekaar was om die Here te dien en om te vas”  – waarin hulle wag op wat God vir hulle sê, en wat hier inderdaad lei tot die duidelike leiding van die Heilige Gees aan Barnabas en Saulus om deur die gemeente uitgestuur te word vir die werk waarvoor Hy hulle geroep het (13:2,4).

Maar daar is ook ’n volgende fase in hulle gebed.  Hulle wag ook vir bevestiging van die Here se wil.  Nadat hulle reeds die antwoord ontvang het, vas en bid hulle nog steeds voordat hulle uiteindelik vir Barnabas en Saulus die hande opgelê en laat gaan het (13:3).  Die gemeente het seker gemaak het dat hulle God reg en duidelik genoeg gehoor het.

Hierdie onderskeidende rol van gebed is lewensbelangrik om regtig effektief in God se koninkryk op te tree.  Sonder sekerheid oor die roeping en plan van God vir die gemeente en sy bedienaars, kan daar nie met oorleg en oortuiging gewerk word nie.  En sonder gebed sal die sekerheid nooit opdaag nie.

Dit is hoe dit gewerk het in hulle lewens – dit is hoe dit gewerk het in gelowiges se lewens reg deur die eeue – dit is hoe dit gewerk het in David Wilkerson se lewe – en dit is ook hoe dit in ons lewe werk.

Gemeentelike getuienis

Maar gebed is natuurlik net die eerste deel van ’n gestuurde strategie.  Dit moet altyd uitmond in een of ander aksie.  Hier sien ons dat die gebed van die gemeente uitmond in getuienis.

Dit is waarom Barnabas en Saulus ook uitgestuur word om op hulle sendingreise die woord van God te begin verkondig en getuienis af te lê van die evangelie van Jesus Christus.

Sending na Siprus

So het die Heilige Gees vir Barnabas-hulle dus op die eerste tree van hulle wêreldsending gelei, eers na Siprus – die eiland waarop Barnabas groot geword het – en daarna verder.  Barnabas se sendingbediening begin sodoende in ‘n bekende en relatief veilige omgewing.

Daarna het die Gees hulle na Klein-Asië, net Wes van die streek waar Paulus groot geword het, gelei.

Later sou die Gees vir Paulus op sy reise al hoe verder na die onbekende Weste lei na mate hy toenemend op God leer vertrou het.  So is hy eers na die Westelike deel van Klein-Asië en toe na Griekeland (Hand 16:6-10) en later na Rome in Italië voordat hy selfs nog verder weswaarts wou reis na Spanje toe (Rom 15:28).

God gee alles wat nodig is vir ons roeping

Ons leer dus hier:

  1. Dat God regtig alles gee wat ons nodig het om ons roeping te leef. Wat begin het in Barnabas se lewe met die verkoop van ’n stuk grond, en gelei het tot ’n verbintenis aan Saulus en die gemeente in Antiogië, word nou ’n volskaalse roeping om die wêreld met die evangelie van Jesus Christus te bereik.  En elke deel van dié voorafgaande pad tot hier – gawes, afkoms, onderrig, ervarings – gee aan sy roepingsreis ’n doelgerigtheid en dinamika.  En God voorsien in alles wat hulle nodig het.
  2. Dat gebed die manier is waarop God se wil onderskei word – beide in die ontvangs en  bevestiging daarvan.  En die gemeenskap van gelowiges speel as ’n groep daarin ’n belangrike rol.  Sonder gebed is daar geen getuienis.  Sonder gebed is daar geen effektiwiteit nie.  Dit is na alles God se werk.
  3. Dat getuienis God se manier is om hierdie wêreld te verander, selfs al is daar felle teenstand.  As mense nie hoor nie, kan hulle nie glo nie.  En as daar nie gebid word nie, sal mense nie gaan nie.  Daar moet gepraat word, nadat daar gebid is.

GOD STUUR ONS OM TE LEEF

Daaglikse ondersoek

Ons het nou al ’n verskeidenheid aspekte van Barnabas se bediening en lewenstyl bekyk.  In hierdie gedeelte sien ons veral die belangrike rol wat vas en gebed gespeel het in die ontvangs en uitvoering van God se wil vir die gemeente.

Hoewel ons nie presies seker is hoe hulle gevas en gebid het nie, is die feit dat gebed hoog op hulle agenda was vir ons genoeg.  Een van die gebedspraktyke wat deur die eeue ontwikkel is om ’n mens te help om God se stem te herken, is die geestelike gewoonte wat die daaglikse ondersoek (daily examen) genoem word.

Julle kan volg in die joernaal in die aankondigings:

Die daaglikse ondersoek is ’n eeue-oue gebruik om God se teenwoordigheid in die alledaagse gebeure in my en ander se lewe te soek (Kol 1:9; Fil 1:9-10).  Dit word veral verbind met Ignatius van Loyola  van die Jesuïete wat ’n hele paar verskillende maniere daarvoor ontwikkel het wat ’n mens persoonlik en in ’n groep kan gebruik. Dit sluit in om van God se teenwoordigheid bewus te word; die gebeure van die afgelope dag te deurdink; op te let na jou emosies oor die gebeure – beide die positiewe en die negatiewe, wat jou getroos het en wat jou geruk het; te vra na God se perspektief daarop; na te dink oor waar jy die beste konneksie met God gehad het – en waar nie; jou begeertes na Hom te bring met gebed en smeking sodat sy vrede jou hart en gedagtes tot rus kan bring (Fil 4:6-7).

Vir die volgende week stel ons voor dat julle John Ackerman se bekende weergawe hiervan gebruik: “Stop, Neem waar, Luister” (Stop. Look. Listen – dit is hoe jy oor ’n treinoorgang gaan).

En onthou dat wat die Here in gebed vir jou sê, is iets waarvan jy daarna moet getuig.  Daar is ’n intrinsieke verband tussen luister en leef!

Beoefen hierdie geestelike gewoonte dié week op die volgende manier:

STOP:                        Stop met wat jy besig is om te doen en te dink.  Probeer so sit dat jy na ‘n venster kyk of gaan sit of stap buite.  Jy kan ook kniel. Om jou te help stilword, kan jy fokus op jou asemhaling.  Wanneer jy uitasem, herhaal jy stilweg die woorde “ek gee oor aan U” en met elke inaseming, “ek wil luister”.

NEEM WAAR:          Dink terug aan die gebeure van die afgelope dag.  Het jy iets ontvang wat goed of onverwags was? Neem tyd om daaroor na te dink en waarderend te wees.  Probeer, ten spyte van al die slegte nuus wat jy daagliks hoor en ervaar, die goeie in jou buurt, gemeenskap, land en in die wêreld raak te sien.  Herinner jouself daaraan dat jy nie in die sentrum van die heelal is nie.

Dink ook terug aan die pyn wat jy ervaar het.  Vir dele daarvan is jy verantwoordelik.  Vra vir vergifnis. Ondersoek die aard van die seerkry.  Gaan dit regtig oor jou, is dit regtig so belangrik, of is jy vasgevang in iets waarvan die Here jou moet vrymaak?  As iemand jou te na gekom het, bid dat jy sal kan vergewe. Dink ook aan die pyn in die wêreld.  Bid vir dié wat daardeur geraak is.

LUISTER:                   Fokus op insigte, ingewings, gewaarwordings, prentjies, ‘n lied of gedig wat by jou opkom.  Vra jouself af, of dit jou troos, seën of ontsteld laat.  Dink na oor wat God daardeur vir jou wil sê. Bid om helderheid, oortuiging en vrede.  Skryf jou gedagtes in jou joernaal, sodat jy oor tyd kan agterkom hoe die Here besig is om jou te begelei rondom herhalende insigte en ingewings. Wees gehoorsaam aan die lig wat jy ontvang.  Gaan leef dit!

Gebed
Dankoffer

Lied 517 – Koor – Leer ons U vertrou, o Here, leer ons lewe U ter ere.

Slotsang

Lied 280 – Here, Redder, groot en magtig, U oorskou ons lewenspad. Staan

Seën
Amen

Lied 313

Continue Reading

Handelinge 11:24-50 – Barnabas die Bemagtiger (Omgee)

Verwelkoming

Flam 80 Weet jy(sit)

Votum

(Bid Ps 145)

Seëngroet

Verjaarsdae

Lofsang

Flam 105 Hy’s die Een wat ek liefhet (staan)
Lied 450 Vader, Seun, Heil’ge Gees (sit)

Omgee – Miranda Paulsen re straatkinders

Flam 29 Ek wil kom stil word (staan)

 

Gebed

Skriflesing

Handelinge 11:24(b)-30
[Verlede week –
Grieke in Antiogië tot geloof,
hoe nou? Stuur Barnabas –
Bemoedig- aangespoor getrou aan Here te bly]

Preek

Tema: omgee –
seker wydste tema.
Alles tot dusvêr gepraat:
vrygewigheid, gasvryheid, bemoediging…
(afk)

Sien in teks baie maniere van omgee.
Twee uitlig:
• Barnabas
• Gemeente in Antiogië

Eers storie van omgee vertel:
jare gelede fliek: Fly Away Home
 Wys video: Fly Away Home Trailer

Nieu Zeelandse meisie,
13 jarige Amy,
ma sterf,
na pa in Kanada.

Woud voor huis vernietig,
ontdek gans-eiers.

Uitbroei,
dink ma, volg oral.

Wanneer groter word,
gaan wil migreer –
as nie iemand te lei,
gaan net doelloos rondvlieg,
vrek.

Amy pa besluit vlieg.
Wil nie volg –
leer Amy vlieg,
vlieg voor gans uit,
help migreer na suide.
Daarna elke jaar op eie migreer.

In fliek leer ook omgee.

Gesê teks veral 2 maniere van omgee:
Eerstens Barnabas.

Barnabas by gemeente in Antiogië,
gemeente bars uit nate!
Klomp mense word gelowiges.

Barnabas insig in self,
nodige nederigheid,
weet kan nie op eie doen –
nie voldoende gawes,
het nog ander gawes –
dus ander mense –
nodig.

Nou sal onthou storie van Paulus twee weke terug –
gemeente nie vertrou,
Barnabas ingeneem.
Paulus Griekse Jode probeer getuig –
eintlik gestry –
massiewe flop!
Soveel so dat wou doodmaak,
gelowiges hom na Tarsus gestuur.

Kan dink nie beste tyd in Paulus lewe.
Wonderlike bekering,
opgewonde,
aan brand vir Jesus…
probeer ander oortuig,
so onsuksesvol,
gelowiges hom wegstuur.

Weet nie regtig Paulus in Tarsus gedoen,
kan dink gewonder:
wat wil God hê moet doen?
kan eintlik niks doen!

Maar al kon Paulus dalk self nie eie gawes raaksien,
Barnabas dit raakgesien –
gaan haal vir Paulus
om in Antiogië te kom help.

Sien nie net ander gawes raak –
bereid moeite doen aan te moedig
uit te leef.

Almal weet gevolge –
Paulus een van grootste sendelinge ooit,
reuse invloed groei kerk,
groot gedeelte Bybel briewe deur Paulus geskryf.

Dis een manier van omgee in verhaal sien:
omgee help ander hul potensiaal bereik.

Nie self eer soek,
ander vry maak
te vlieg.

Verhaal Fly Away Home –
Amy pa probeer ganse leer
agter hom aan vlieg.
Aanvanklike idee –
hy vlieg, hulle volg hom.

Maar hulle wil net agter Amy aan.

Kom agter –
hy kan nie doen.

Daarom neem moeilike besluit,
doen wat kan:
leer Amy vlieg,
vlieg voor haar uit,
sodat sy hom kan volg,
ganse haar kan volg.

Want omgee help ander hul potensiaal bereik.

Tweede omgee in teks sien,
is gemeente Antiogië.

As omgee is ander help potensiaal bereik,
dan sien hier
omgee ook
wanneer ander se probleme
joune raak.

Profeet sê gaan hongersnood in Jerusalem wees.
Gemeente Antiogië kon skouers optrek,
sê dis ver hiervandaan –
boonop Jode,
ons Grieke –
nie ons probleem.

Maar vat dit
as hulle probleem –
Jerusalem se probleem word hulle s’n,
maak planne vir Jerusalem te help.

Kern van omgee –
wanneer jy ander se probleme joune maak.

Maklik verby te stap,
sê raak my nie.
Of net help wanneer jy voordeel trek,
wanneer jou op manier raak.

Werklik omgee
wanneer eintlik nie jou probleem is,
maar jy dit joune maak.

Fly Away Home –
hoekom Amy ganse help?
Sy nie ‘n gans!
Raak haar geensins.

Tog maak ganse se probleme hare,
klim in vliegtuigie,
vlieg oor land,
groepie ganse te help!

Interessante ding sien van gemeente Antiogië:
elkeen gee na eie vermoë.

Begin gesê omgee baie breë begrip.
Maar praat omgee,
dan hierdie beginsel geld:
elkeen na eie vermoë.

Gemeente Antiogië geld gegee.
Nie almal ewe veel –
gegee wat kan.

Wanneer omgee,
doen wat kan.

Bybel:
seuntjie broodjies en vissies.
Naäman slavin
Verlamde man se vriende.

Ons:
straatkinders
Help maatjie huiswerk
kuier by iemand wat alleen
student nooi vir ete
vriendelik iemand almal mee lelik is
luister hartseer
deel broodjie pouse
Siekte: kosmaak, kinders rondry
Goed afgelope weke afk.

Somalië

Ons almal kan op manier omgee –
uitdaag hierdie week (joernaal) –
Hoe kan jy omgee?
Vir wie?

Huis
werk/skool
breër gemeenskap

Dink mense in nood.
Sendelinge.

Nadink
Gesinne gesels – wys met klei gebou.

Gebed

Dankoffer

Flam 212 Die Here het hom nodig (voorsang-groep)
 OF Video Fly Away Home – 10 000 miles – Mary Chapin Carpenter

Slotlied

Lied 530 Praat ek mense Eng’le tale (staan)

Seën

CD – Jesu OF Video Fly Away Home – 10 000 miles – Mary Chapin Carpenter

Continue Reading

Handelinge 11:24-50 – Barnabas die Bemagtiger (Omgee)

Verwelkoming

Flam 80 Weet jy(sit)

Votum

(Bid Ps 145)

Seëngroet

Verjaarsdae

Lofsang

Flam 105 Hy’s die Een wat ek liefhet (staan)
Lied 450 Vader, Seun, Heil’ge Gees (sit)

Omgee – Miranda Paulsen re straatkinders

Flam 29 Ek wil kom stil word (staan)

 

Gebed

Skriflesing

Handelinge 11:24(b)-30
[Verlede week –
Grieke in Antiogië tot geloof,
hoe nou? Stuur Barnabas –
Bemoedig- aangespoor getrou aan Here te bly]

Preek

Tema: omgee –
seker wydste tema.
Alles tot dusvêr gepraat:
vrygewigheid, gasvryheid, bemoediging…
(afk)

Sien in teks baie maniere van omgee.
Twee uitlig:
• Barnabas
• Gemeente in Antiogië

Eers storie van omgee vertel:
jare gelede fliek: Fly Away Home
 Wys video: Fly Away Home Trailer

Nieu Zeelandse meisie,
13 jarige Amy,
ma sterf,
na pa in Kanada.

Woud voor huis vernietig,
ontdek gans-eiers.

Uitbroei,
dink ma, volg oral.

Wanneer groter word,
gaan wil migreer –
as nie iemand te lei,
gaan net doelloos rondvlieg,
vrek.

Amy pa besluit vlieg.
Wil nie volg –
leer Amy vlieg,
vlieg voor gans uit,
help migreer na suide.
Daarna elke jaar op eie migreer.

In fliek leer ook omgee.

Gesê teks veral 2 maniere van omgee:
Eerstens Barnabas.

Barnabas by gemeente in Antiogië,
gemeente bars uit nate!
Klomp mense word gelowiges.

Barnabas insig in self,
nodige nederigheid,
weet kan nie op eie doen –
nie voldoende gawes,
het nog ander gawes –
dus ander mense –
nodig.

Nou sal onthou storie van Paulus twee weke terug –
gemeente nie vertrou,
Barnabas ingeneem.
Paulus Griekse Jode probeer getuig –
eintlik gestry –
massiewe flop!
Soveel so dat wou doodmaak,
gelowiges hom na Tarsus gestuur.

Kan dink nie beste tyd in Paulus lewe.
Wonderlike bekering,
opgewonde,
aan brand vir Jesus…
probeer ander oortuig,
so onsuksesvol,
gelowiges hom wegstuur.

Weet nie regtig Paulus in Tarsus gedoen,
kan dink gewonder:
wat wil God hê moet doen?
kan eintlik niks doen!

Maar al kon Paulus dalk self nie eie gawes raaksien,
Barnabas dit raakgesien –
gaan haal vir Paulus
om in Antiogië te kom help.

Sien nie net ander gawes raak –
bereid moeite doen aan te moedig
uit te leef.

Almal weet gevolge –
Paulus een van grootste sendelinge ooit,
reuse invloed groei kerk,
groot gedeelte Bybel briewe deur Paulus geskryf.

Dis een manier van omgee in verhaal sien:
omgee help ander hul potensiaal bereik.

Nie self eer soek,
ander vry maak
te vlieg.

Verhaal Fly Away Home –
Amy pa probeer ganse leer
agter hom aan vlieg.
Aanvanklike idee –
hy vlieg, hulle volg hom.

Maar hulle wil net agter Amy aan.

Kom agter –
hy kan nie doen.

Daarom neem moeilike besluit,
doen wat kan:
leer Amy vlieg,
vlieg voor haar uit,
sodat sy hom kan volg,
ganse haar kan volg.

Want omgee help ander hul potensiaal bereik.

Tweede omgee in teks sien,
is gemeente Antiogië.

As omgee is ander help potensiaal bereik,
dan sien hier
omgee ook
wanneer ander se probleme
joune raak.

Profeet sê gaan hongersnood in Jerusalem wees.
Gemeente Antiogië kon skouers optrek,
sê dis ver hiervandaan –
boonop Jode,
ons Grieke –
nie ons probleem.

Maar vat dit
as hulle probleem –
Jerusalem se probleem word hulle s’n,
maak planne vir Jerusalem te help.

Kern van omgee –
wanneer jy ander se probleme joune maak.

Maklik verby te stap,
sê raak my nie.
Of net help wanneer jy voordeel trek,
wanneer jou op manier raak.

Werklik omgee
wanneer eintlik nie jou probleem is,
maar jy dit joune maak.

Fly Away Home –
hoekom Amy ganse help?
Sy nie ‘n gans!
Raak haar geensins.

Tog maak ganse se probleme hare,
klim in vliegtuigie,
vlieg oor land,
groepie ganse te help!

Interessante ding sien van gemeente Antiogië:
elkeen gee na eie vermoë.

Begin gesê omgee baie breë begrip.
Maar praat omgee,
dan hierdie beginsel geld:
elkeen na eie vermoë.

Gemeente Antiogië geld gegee.
Nie almal ewe veel –
gegee wat kan.

Wanneer omgee,
doen wat kan.

Bybel:
seuntjie broodjies en vissies.
Naäman slavin
Verlamde man se vriende.

Ons:
straatkinders
Help maatjie huiswerk
kuier by iemand wat alleen
student nooi vir ete
vriendelik iemand almal mee lelik is
luister hartseer
deel broodjie pouse
Siekte: kosmaak, kinders rondry
Goed afgelope weke afk.

Somalië

Ons almal kan op manier omgee –
uitdaag hierdie week (joernaal) –
Hoe kan jy omgee?
Vir wie?

Huis
werk/skool
breër gemeenskap

Dink mense in nood.
Sendelinge.

Nadink
Gesinne gesels – wys met klei gebou.

Gebed

Dankoffer

Flam 212 Die Here het hom nodig (voorsang-groep)
 OF Video Fly Away Home – 10 000 miles – Mary Chapin Carpenter

Slotlied

Lied 530 Praat ek mense Eng’le tale (staan)

Seën

CD – Jesu OF Video Fly Away Home – 10 000 miles – Mary Chapin Carpenter

Continue Reading

Handelinge 9:26-31 – Die Heilige Gees skep veilige ruimtes deur gasvryheid

Jesus roep vir Saulus

Die impak van die Here Jesus se ontmoeting met Saulus op die pad na Damaskus kan nie onderskat word nie.  Dit was ’n sleutelmoment in die groeiende beweging van die evangelie oor grense heen.

Saulus ervaar egter hoe sy roeping gestuit en geblok word, en hy nêrens aanklank vind nie.  Hy is figuurlik in die woestyn, sonder ’n tuiste.  Niemand wou aanvanklik iets met hom te doene gehad het nie.  Saulus se wrede poging om die kerk uit te roei (Hand 8:3) het steeds te veel teen hom getel, al kon hy van ’n rare fisiese ontmoeting met die opgestane Here vertel (Hand 9:3).  Lukas skryf immers oor hom dat hy vroeër soos ’n besetene voortgegaan het om die volgelinge van die Here met die dood te dreig (Hand 9:1).

Barnabas ontferm hom oor Saulus

Daar was dus nêrens vir Saulus ’n oase-ervaring nie.  Totdat Barnabas, wat ons in sy primêre rol as bemoediger aan die werk sien, op die toneel verskyn.  Lukas vertel vir ons dat hy hom ontferm het oor Saulus, sonder om vir Saulus te beskaam, as niemand iets met hom te doen wil hê in Jerusalem kort na sy bekering nie.   Barnabas se aanvaarding van Saulus was dus die poort waardeur die bediening van Saulus ’n kans gekry het om te ontwikkel, wat uiteindelik die hele Christelike bediening sou transformeer.  Geen wonder dat die voormalige Josef die naam Barnabas, bemoediger, gekry het nie.

Barnabas stel Saulus dan ook voor aan die apostels met sy eerste besoek aan Jerusalem.  Dit is ook hy wat Saulus se storie aan hulle vertel en as segsman vir Saulus optree.  Hy tree dus as borg vir Saulus op.  Daarna eers kon Saulus vryuit met mense gesels.

Barnabas verskaf aan Saulus ’n veilige ruimte

Barnabas  verskaf dus aan Saulus ’n veilige ruimte, ’n oase.  Hy trek hierdie voormalige vyand in sy eie kring in.  Hy doen dit persoonlik – hy luister na sy storie totdat hy dit kan oorvertel aan die leiers.  Hy doen dit ook gemeentelik, veral in sy bekendstelling van Saulus aan die geledere van die apostels.

Let op hoe Lukas dit verwoord in vers 27: Barnabas dra sy verhaal oor deur eerstens twee dinge wat God gedoen het te beklemtoon:

  1. Saulus het Jesus gesien, en die Here het met hom gepraat. Beide aspekte was baie belangrik vir sy uiteindelike status en aanvaarding as apostel.
  2. Daarby lê hy tweedens klem op wat Saulus direk na sy bekering gedoen het: hy het openlik in Damaskus in die Naam van Jesus gepreek, presies die teenoorgestelde as waarvoor hy daarheen deur die hoëpriester gestuur is.
Saulus se bediening vat vlam

Barnabas tree dus namens die geloofsgemeenskap op en stel Saulus aan die apostels voor.  Dit stel die apostels in staat om Saulus en sy bediening te erken, en Saulus vry te stel om die werk te doen waarvoor die Here hom geroep het.  Gelukkig wys die apostels ook dat hulle in dié situasie leerbaar is, natuurlik veral omdat hulle Barnabas vertrou het, en hulle aanvaar dít wat Barnabas oor Saulus aan hulle vertel.

Later sou dit nog verdere vrug dra met die vergadering in Jerusalem waar die mense wat deur Barnabas en Saulus tot inkeer gelei is, ingesluit kon word, sonder om van hulle te verwag om Jode te word.

Hierdie persoonlike en gemeentelike insluiting deur Barnabas lei dus tot ’n publieke erkenning van sy bediening, hoewel Lukas ons ook vertel dat daar nou Grieksprekende Jode was wat hierdie verraaier vyandig gesind geword het en hom wou vermoor.  Dit noop die gelowiges om hom weg te stuur na Sesarea en daarvandaan na Tarsus toe, sy tuisdorp, ter wille van sy eie veiligheid.

Uit die verdere verloop van die verhaal weet ons dat dit nie ’n uitskuif en vergeet aksie was nie.  Saulus gaan in dié tyd deur ’n intense voorbereiding – presies wat dit behels het, word ons nooit vertel nie – en word uiteindelik deur dieselfde Barnabas na die aktiewe bediening in die eerste gemengde gemeente, Antiogië, genooi.  Hierdie daad van gasvryheid, wat die evangelie beliggaam, mond uit in die skep van ’n gemeentelike oase waar mense uit alle oorde verkwikking kon vind.

Barnabas sou dus steeds ’n veilige ruimte gee vir Saulus, totdat dit nie meer nodig was nie, en ’n ander ontluikende leier dit nodig gehad het, Johannes Markus.

Die gawe van onderskeiding

Wat  Barnabas natuurlik gehelp het om sy gasvryheid te beoefen, is die gawe van onderskeiding.  Barnabas het eerstens raakgesien dat die gemeente in Jerusalem net uit vrees vir Saulus reageer en hom nie daardeur laat meevoer nie.  Tweedens het Barnabas na Saulus se roepingsverhaal geluister.  Dit het Barnabas oortuig dat God ’n plan met Saulus het.  Daarom het hy besluit om vir Saulus borg te staan en te sorg dat die vrees van die gelowiges nie die potensiaal dwarsboom wat hy in die roeping van Saulus raakgesien het nie.  Hy het deur die vrees geluister … en kon reg optree.

Onderskeiding beteken dus om in die praktyk van die lewe nougeset aandag te gee aan wat gebeur, met mense en in prosesse, en in dit alles te probeer luister na waar jy God se stem hoor, totdat jy met jou hart en jou verstand God se wil herken en dit dan kan doen.  Dit is hoe Barnabas sy gawe van onderskeiding beoefen het, en ons weet uit die res van die verhaal in Handelinge dat Barnabas reg was oor Saulus, soos hy later ook reg oor Johannes Markus sou wees.

Gasvryheid is liefde vir die vreemdeling

Hierdie verhaal illustreer dus vir ons hoe die geestelike gewoonte van gasvryheid werk.  En soos die Bybel ons leer, is dit iets wat almal van ons se lewens moet stempel.  Soos Romeine 12:13 sê: “Help die medegelowiges in hulle nood en lê julle toe op gasvryheid.”

Ons, die Christelike gemeenskap, moet vir mekaar help in ons nood.  Daar was in die Bybelse tyd praktiese redes vir hierdie oproep.  Vroeë Christene moes dikwels uitputtende reise onderneem. Hoewel daar wel herberge was, het baie van hulle nie ’n goeie reputasie gehad nie. Daarom was reisigers (soos ook Barnabas en Saulus op hulle sendingreise) afhanklik van die gasvryheid van gelowiges wat hulle huise vir hulle oopgestel het.

Maar, en dit is belangrik, hierdie gasvryheid is uiteindelik nie net gerig op ons eie gemeenskap nie.  Dit is ook bedoel vir ander mense, vir vreemdes, vir anderse mense.  Want dit is inderdaad wat die Griekse woord vir gasvryheid ook beteken – filoxenia: liefde vir die vreemdeling.  Gasvryheid beteken dus dat ons vir vreemdelinge soos oases moet wees, nie net vir medegelowiges nie.  Ons moet leer om hulle in te sluit, hulle te akkommodeer, en só die goeie nuus, die evangelie vir hulle te wees.

Daarom beteken gasvryheid in sy diepste betekenis om uit jou gemaksone te beweeg, en vreemdelinge welkom en veilig te laat voel.  Hoewel gasvryheid dus natuurlik ook te make het met ’n gesellige kuier tussen vriende of familie, gaan Bybelse gasvryheid veral oor die ontvangs van vreemdelinge.  En uiteraard deurbreek dit die klieks waarbinne ons baie keer leef, en laat dit ander mense tuis kom in ons sosiale kring, wat sy eie uitdagings bring.

Gasvryheid is liefde vir God en jou naaste

Hoekom is gasvryheid so belangrik?

Want in gasvryheid kom die liefde vir God en die liefde vir die naaste eintlik op ‘n integrale heel manier bymekaar.  Want dít is waaroor dit gaan in die koninkryk van God, om Hom lief te hê en ons naaste soos onsself.  Gasvryheid neem dus die liefde vir die naaste – nie net liefde vir die medegelowige nie – net so ernstig op as die liefde vir God.  Gasvryheid vra – soos die gasvrye Samaritaan, beter bekend as die barmhartige Samaritaan – vir wie kan ek ’n naaste wees (Luk 10)?

Adele Calhoun beskryf gasvryheid daarom as volg: to be a safe person who offers others the grace, shelter and presence of Jesus!  Dit is hoe gasvryheid werk – ons gee ‘n veilige ruimte vir ander, waar mense die liefde en teenwoordigheid van Jesus kan ervaar.

Geen wonder dat gasvryheid daarom in die NT ’n belangrike vereiste vir Christelike leierskap geword het. Deel van die uitstaande kenmerke van ouderlinge was dat hulle vaardig moes wees om gasvryheid te bewys (1 Tim 3:23 en Tit 1:8). Om die waarheid te sê, sonder gasvryheid kon jy nie ‘n leier in die ontluikende Christelike kerk wees nie.

Ons ontmoet God in gasvryheid

Maar daar is ook ‘n ander aspek van gasvryheid, wat vir my finaal oortuig hoe belangrik die bemeestering van hierdie geestelike gewoonte is.  Die Bybel sê van gasvryheid dat dit ook die plek is waar ons die Here en die werklikheid van sy teenwoordigheid die beste ontmoet.  In Hebreërs 13: 2 lees ons: “Moenie nalaat om gasvry te wees nie, want deur gasvry te wees, het sommige mense sonder dat hulle dit geweet het, engele as gaste gehuisves.”

Hebreërs verwys hier waarskynlik terug na Genesis 18 waar Abraham drie besoekers gasvry ontvang en van dié “engele” die belofte ontvang dat ’n kind vir hom gebore sal word – en dit is uiteindelik God self wat daar by hom aangekom het, soos ons in die res van die verhaal van Genesis agterkom.

Is dit nie ook wat ons so tref van die verhaal van die Emmausgangers nie – Kleopas en sy metgesel (waarskynlik Maria – Joh 19:25) – hoe vreemdelinge vir ons die gordyn oopmaak om God raak te sien nie? U onthou hoe hulle geloop en wonder het oor alles wat in Jerusalem gebeur het, hoe ‘n vreemdeling by hulle aansluit, hulle die vreemdeling later by hulle huis op gasvrye wyse innooi, en toe met die breek van die brood hulle agterkom dat  dit al die tyd Jesus was, God was, wat hulle met sy teenwoordigheid kom verryk het (Luk 24). Dit is wat gebeur, sê die NT, as ons vreemdelinge innooi – ons ontmoet God op verrassende en nuwe wyses.

Oproep

Vra jouself vanoggend af waar jy ’n Barnabas kan wees vir iemand anders.  Wie in jou omgewing het ’n skuilplek, gasvryheid, ’n oase nodig, waar ’n nuwe lewenskoers gelanseer kan word?

En beplan dan hoe jy hierdie week die geestelike gewoonte van gasvryheid gaan beoefen.  Want dit is in die beoefening en bemeestering van die geestelike gewoonte wat die Here se werk in ons tot sy volle reg kom (Fil 2:12-13 – “lê julle toe daarop om as verloste mense te lewe, want dit is God wat julle gewillig en bekwaam maak om sy wil uit te voer” en wat Paulus dan verder prakties uitspel in terme van gasvryheid, dat hierdie toewyding insluit om Epafroditos: “met oop arms te ontvang as ‘n broer in die Here” – 2:29).

In die joernaal is ’n paar opsies om jou gedagtes te stimuleer:

  • Maak ’n lys van mense wat jou al ingesluit het, maar nie in jou normale sosiale kring is nie. Skryf by elkeen een behoefte aan insluiting neer wat jy dink hulle sou geniet  – ’n verjaarsdagsuitnodiging, inskakeling by ’n klub, aansluiting by ’n vereniging, inskakeling by ’n kleingroep, ’n ete uitnodiging.  Oorweeg biddend hoe jy een van hulle kan insluit en kan laat tuiskom saam met jou.
  • Dink na oor hoeveel ruimtes (margins) jy in jou week se program het om verras te word met ’n onbeplande ontmoeting. Beplan môre vir ’n uur of twee flexi-tyd waar jy gereed sal wees vir onderbrekings en wees dan gereed om ’n veilige ruimte vir iemand te wees wat die Here oor jou pad stuur.
  • Bid vir die mense wat jy in jou huis of by die werk gaan ontvang. Beplan jou gebede doelbewus om te fokus op die mense wat jy weet môre oor jou pad sal kom.  Bid vir hulle en vir die ontmoeting.  Ontvang hulle met die verwagting dat die Here die gebede sal verhoor.  Hanteer elkeen as ’n moontlike vermomde engel (Hebr 13:2)!
  • Dink na oor ’n lysie van onderwerpe wat gesprek kan stimuleer. Gesels met jou vriende daaroor en dinkskrum ’n hele aantal.  Gebruik dit wanneer jou pad met vreemde mense kruis en wees voorbereid om verstom te wees met wat die Here van sulke gesprekke kan maak.

Dink nou na en besluit op ‘n plan van aksie.

Continue Reading

Handelinge 9:26-31 – Die Heilige Gees skep veilige ruimtes deur gasvryheid

’n Oase in die woestyn

Die Saharawoestyn word gekenmerk deur oases waar jy op reis tot verhaal kan kom, water kan kry om te drink en jy lafenis kan ontvang.  Geoloë het ontdek dat daar diep, diep onder die onherbergsame woestyn groot watermere voorkom.  Plek-plek borrel hierdie water bo die oppervlak uit wat van sommige plekke in die Sahara vrygewige en gasvrye plekke maak – wat ons ken as oases.

Die foto op die PowerPoint is juis van só ‘n oase, die Oasis Hotel by Abu Simbel, by die Nasser meer, digby die grens met Soedan. Daarsonder kan jy nie in die woestyn reis nie.  Die oases bemoedig en versterk.  Dit maak die reis veilig.  Die kamele drink hulleself knuppeldik, sodat die handelskaravaan sy reis kan voortsit.  Die waterhouers vir menslike gebruik is ’n slag weer gevul.  Lewe, ook in die harde Sahara, is moontlik danksy die woestyn se verrassende gasvryheid.  Hoe harder die omgewing, hoe meer lewensbedreigend die omstandighede, hoe meer verstommend en verkwikkend is hierdie geskenk van gasvryheid.

Continue Reading

Erediens: Hand 4:32-37 – Barnabas die Bemoediger (Vrygewigheid) – 24 Julie 2011

Verwelkoming & afk.

Toetrede

Lied 162 U self het ons geroep

Votum

Ps. 16

Seëngroet

Lofsang

Ps. 112 God wat oorvloed het voorsien

Terugvoer Brinks

Gebed

Kindertyd

Gebed

Vonkk 118 U wil geskied op aard. o Heer

Skriflesing

Handelinge 4:32-37

Preek

Prent Hattie May Wyatt

Vroeg 1900

dominee haar huilend buite klein kerkie gekry.

Sy is gevra om terug huis toe te gaan,

want daar was nie plek vir haar nie.

“Ek kan nie Sondagskool toe gaan nie”

het sy huilend vir die predikant gesê.

Hy het haar hand geneem

en haar na ’n klassie geneem.

 

So twee jaar later

het dieselfde dogtertjie ernstig siek geword

en gesterf.

Die predikant is deur haar ouers ontbied.

Toe hy by die vervalle woonstelblok kom,

het hulle hom gevra om hul dogter se begrafnis waar te neem.

Hulle het aan hom ’n kleinerige beursie gegee.

Binne-in was ’n briefie en 57 sent.

In die briefie het die volgende woorde in kinderskrif geskryf gestaan: “Hierdie geldjie

is om die klein kerkie te help

om iets groter te bou

sodat meer kinders daarnatoe kan gaan.”

Vir twee jaar lank het die dogtertjie gespaar aan haar 57 sent!

Die predikant het daardie Sondag

die briefie van die kansel aan sy gemeente voorgelees.

Hy het die gemeente uitgedaag om daarop te reageer.

Dit was net die begin van die 57c se impak….

Binne vyf jaar

is daar toe genoeg geld ingesamel

om ’n nuwe kerk te kon bou.

 

As jy eendag in Philadelphia kom,

gaan besoek gerus die Temple Baptist Church

(die foto op die PowerPoint),

met sy sitplek vir 3,300 mense.

En ook die Temple Universiteit,

waar honderde studente opgelei word.

Kyk goed na die Good Samaritan Hospitaal

en na die Sondagskool sentrum

waar honderde kinders elke Sondag bymekaarkom.

Niemand word ooit meer die deur gewys nie.

 

Binne die Sondagskoolsentrum

sal jy ’n skildery van ’n klein dogtertjie sien.

Dis haar 57 sent

wat God so wonderlik gebruik het.

Ons bietjie word altyd baie in God se hand!

 

Nog iemand wat bydrae so vermenigvuldig:

Barnabas.

 

Weet min van Barnabas.

Hoewel kwartaal gaan sien,

Bybel eintlik relatief baie oor hom praat!

 

Vandag teks:

Leviet.

Beteken kennis OT,

In tempel gewerk,

ondersteunende werk –

liturgiese liedere.

 

Van Siprus –

sal nou-nou,

res van kwartaal,

sien hoe God dit gebruik.

Eerste sendingreis bv daar begin.

 

Maar interessant:

naam eintlik Josef.

 

Maar Barnabas duidelik gawe van bemoediging gehad –

so sterk,

dat bynaam geword!

 

Hier reeds sien,

Barnabas nie iemand suinig met gawes.

Was iemand omgegee,

kon regkry ander bemoedig,

sy gawes,

HOMSELF,

met ander gedeel.

 

Wanneer Gees oor kerk uitgestort,

eerste gemeente gevestig.

Kan dink verwarrende tyd:

nog nie reëls,

struktuur…

hoe werk hierdie Christen-wees ding?

Wat is dit?

Hoe lyk dit?

 

Teks lees,

een van eerste dinge gedoen:

goed met mekaar gedeel,

gesorg niemand gebrek ly.

 

Hierin Barnabas leidende rol gespeel.

Bemoediger verkoop grond,

sodat ander versorg kan word.

 

Interessant enigsins grond hét,

stam van Levi nie mag rond besit.

 

Waarskynlik omdat van Siprus.

So God gebruik hier reeds afkoms –

feit van Siprus is,

beteken kan eiendom besit.

 

Het iets wat kan bydra.

 

Ek dink nie Barnabas presies besef wat doen.

Toe stuk grond verkoop –

dalk nie maklik,

groot impak in lewe –

geen idee gehad impak op kerk.

 

Deur te doen,

wys vir eerste gelowiges

hoe Christen leef,

hoe Christene vrygewig kan wees,

in proses grense oorsteek dié heet en nie het.

 

Vestig heel nuwe waardes,

vreemd aan kultuur van dag.

Waardes deel word DNA van kerk,

sodat Christen-wees vandag,

vrygewigheid impliseer.

 

Hierdie vrygewigheid deel

van ongekende groei kerk.

Geen ander beweging ooit so gegroei.

Versorging.

Slawe.

Deel.

Sien, beleef.

 

Vandag nog deel DNA kerk.

Ek vermoed NGK grootste welsynsorganisasie in land.

Ouetehuise

Kinderhuise

Sopkombuise…

nou-nou terugkom.

 

Maar daardie eerste stukkie grond

Barnabas verkoop,

impak deur eeue,

manier waarop Christene leef,

uitbreiding van geloof.

 

Sien eerste uitkring Barnabas vrygewigheid,

kort hierna reeds.

Direk hierna,

eerste gemeente kies

Griekse weduwees op gelyke voet versorg

as Hebreeussprekende weduwees (Hand 6).

 

Kerk begin praktiese implikasies van vrygewigheid sien,

besef nie net mekaar ondersteun,

ook ander mense,

nie Jode.

 

Vrygewigheid eerste treë

kerk inklusiewe gemeenskap,

oor grense uitreik,

vreemdelinge aan mekaar bind.

 

Ook later Barnabas vb. vrygewigheid,

manier waarop in vrygewigheid oor grense aan mekaar verbind.

Wanneer saam Paulus Antiogië,

begelei gemeente daar

geld insamel gemeente Jerusalem,

toe dié nood beleef,

versorg.

 

Nou kan mens dink,

moet baie hê,

vrygewig te kan wees.

 

Wat op ou end eintlik maar net verskoning.

Ek weet nie Barnabas – dalk vermoënd,

maar waarskynlik nie,

vanweë Leviet.

 

Maar Jesus duidelik gewys,

nie grote van gawe

wat vrygewigheid bepaal,

maar hart waarmee gegee.

 

Al het mens min,

selfs al lei gebrek,

kan steeds vrygewig wees.

 

Verhaal arm weduwee Mark 12:

baie ryk mense baie geld ingooi,

arm weduwee twee muntstukkies.

Was baie min werd.

 

Jesus gesê:

Hierdie arm weduwee

het meer ingegooi

as al die ander mense

wat iets in die offergawekis gegooi het.

Hulle het almal uit hulle oorvloed iets ingegooi,

maar sy het in haar gebrek

alles ingegooi wat sy gehad het,

alles waarvan sy moes lewe.

 

57c kan ‘n geweldige verskil maak!

 

Kontrasteer met Ananias & Safira

grond verkoop,

geld gegee,

gehoop mag.

Gesindheid verkeerd –

lewe gekos.

 

Is nie grootte van gawe,

maar gesindheid van gawe.

 

Nie net geld,

ook tyd

(ons meer kosbaar as geld,

tyd offer dikwels meer soortgelyk arm weduwee offer)

gawes

kennis

kundigheid.

God gebruik ons gewone gawes.

 

Barnabas stuk grond –

een van grootste gelowe in wêreld,

oor millennia,

oor grense heen,

mense versorg.

 

57 c –

massiewe kerk,

universiteit,

hospitaal,

skool…

 

Joernaalblad:

week ernstig dink,

oorweeg.

Wat het wat nie meer nodig het?

Wat dinge verknog?  Kan met minder tevrede wees?

 

Bedelaars gemeente.

Menswaardig, gasvry.

Nie geld.

Geld wat sou gee,

vir ander bediening wel help.  (NB)

Afk.:

Barmhartigheid.

 

Wat is behoeftes gemeenskap?  Hoe kan help?

Geld

Vervoer

kennis

netwerke

toegang tot staatsdepartement,

vaardighede iemand kan leer,

lys oneindig.

 

Hoe roep God jou vrygewig wees?

Stilte

Gebed

Dankoffer

Lied 308 Neem my lewe (staan)

Seën

2 Kor. 9:10-12

Lied 311 Dit wat ons hier ontvang het

 

Continue Reading