Psalm 29, Jesaja 42 en Matteus 3 Preek 8 Januarie 2017
Die Keltiese Christelike tradisie praat hulle van verskynings van God as “dun plekke”, plekke waar die grens tussen die gewone en ewige vervaag, waar God die gordyn effens wegtrek en ons ’n kykie kry op sy liefde, mag en majesteit. Plekke waar ons die hemel sien. Hierdie dun plekke – die verskyning van God, Epifanie – laat ons toe om onder die gewone oppervlak te kyk en die buitengewone te sien. Om God te sien.
Die probleem is, natuurlik, dat meeste van ons nog nie ’n helder ster gesien het wat ons na die koning lei, of die hemel sien oopbreek en die Gees wat soos ‘n duif neerdaal met ’n stem uit die wolke nie. Ons het nie water sien wyn word of Jesus se klere met wit lig sien gloei op ’n bergtop nie.
Psalm 29 beskryf God se stem en sê dit kloof die seders van die Libanon oop! Maar meestal, wanneer die jaar nou aan die gang kom en ons elke dag werk toe ry en saans help met huiswerk… dan is dit asof die stem van God stil is, die hemel toe. Asof daar geen dun plekke is nie. Terwyl ons met ons hele wese epifanie begeer – nie net vir ’n seisoen in die kerkjaar nie, maar vir ons hele lewe.